O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) confirmou a sentenza do Xulgado do Contencioso administrativo número 1 de Santiago de Compostela que condenou ao Servizo Galego de Saúde (Sergas) a indemnizar con 60.000 euros aos pais dunha nena de 3 anos que faleceu en 2016 na UCI pediátrica do Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (Chuac) debido ás complicacións dunha síndrome urémico hemolítico (SUH), gastroenterite provocada por unha bacteria, en concreto, ‘E. coli’.

A Sección Primeira da Sala do Contencioso-administrativo rexeitou o recurso presentado pola aseguradora do Sergas, pois entende acreditada “a ausencia de probas complementarias no momento adecuado, así como de control da diuresis por quen debía levalo a cabo (o persoal sanitario), co cal se perdeu a oportunidade de determinar o alcance e características da patoloxía que afectaba á menor, o seu adecuado tratamento e posibilidades futuras”.

O alto tribunal galego conclúe que “houbo un atraso no diagnóstico que quizais puidese evitar o falecemento (nesa incerteza causal consiste a doutrina da perda de oportunidade) porque, tal como especifícase no informe dos doutores, non se sospeitou dunha gastroenterite bacteriana (non vírica) o día 8 de setembro, a pesar de que xa se presentaba o cadro de diarrea sanguinolienta”.

Os maxistrados destacan que, ao día seguinte, cando xa se dispuña do resultado das analíticas e da ecografía, “non se controlou a diuresis e non se repetiron as probas o día 10 de setembro, a pesar da mala evolución da nena”.

Esa “demora no diagnóstico” impediu, segundo o TSXG, que a nena “puidese ser tratada con anterioridade nunha unidade de coidados intensivos pediátricos (UCIP), de modo que xa era tarde cando foi trasladada á UCIP do Chuac”.

A Sala explica que na sentenza apelada “apréciase a existencia dunha perda de oportunidade porque se entende que deberon extremarse as precaucións e valorar a necesidade de probas complementarias como analíticas de sangue e/ou ouriños”. Os xuíces recalcan que, ao non facelo, “perdeuse a oportunidade de determinar o alcance das características da enfermidade, o seu adecuado tratamento e posibilidades futuras”.

A sentenza non é firme, xa que contra ela cabe presentar recurso de casación ante o Tribunal Supremo.