Ante a previsible onda de peches comerciais a causa da falta de suministro eléctrico que tivo lugar o pasado día vinte e oito, a cidade da Coruña fíxose forte no Bar Sanín (Rúa do Orzán, 66) o cal, lonxe do amedrentamento, deu servizo á súa clientela axudándose de candeas a chegada da noite. Segundo acertou a dicir Tere, a súa dona: “velas se llevan encendiendo toda la vida”. Neste establecemento que, dende o ano 54, cobra sen necesidade dunha máquina rexistradora eléctrica, non houbo problema a hora de facer contas, xa que estas foron sempre claras: os pagos, en efectivo.
A afluencia de persoas abarrotou o Sanín. Uns, festexaban a carencia de luz artificial ao berro de “viva el apagón“; outros, facían tertulia na mesa habitual servíndose da linterna dos seus teléfonos móviles para poder verse as caras ao tempo que intentaban buscarlle unha explicación ao acontecido. Esta mañá, o presidente do Goberno, todavía non o tiña claro. Eventualidades desta orde fannos pensar naquel verso do poeta Manrique – “Cualquiera tiempo pasado fue mejor”– e reflexionar a cerca de como todos os
elementos que pensamos como unha axuda no desempeño da nosa liberdade persoal (novas tecnoloxías) pódense volver, así mesmo, nunha arma que atente directamente contra ela. Porque resulta que onte, os supermercados, restaurantes, cafeterías, tendas de rouopa e demáis comerzos, cos seus pioneiros métodos de facturación (bizums, tarxetas de crédito…) víronse na obriga de pechar ao non dispoñer dunha forma alternativa para poder cobrar os seus produtos.
Ou sexa, que a sobreinformatización nos comeu.
Como digo, o Bar Sanín, velaí estivo. Coas portas abertas como cada tarde. Facendo historia. Convertíndose, dende o seu clasicismo humilde e sen preténdelo, na bandeira da resistencia contracultural, no lugar onde de maneira indiscutible resistiu onte a cidade da Coruña.
- Abraham Trillo, paseante, estudante e escritor.
