A familia Franco defende que eles son os “propietarios de boa fe” da Casa Cornide da Coruña, tendo en conta que a usaron de forma “pública, pacífica, ininterrompida e en concepto de donos” desde hai 62 anos sen que o concello realizase unha reclamación sobre a súa propiedade. Así contestaron nun escrito de alegacións presentado no Concello da Coruña contra a revisión de oficio dos acordos plenarios que, en 1962, levaron á adquisición do inmoble por parte de Pedro Barrié de la Maza e a súa posterior cesión á familia Franco.

Neste escrito, os Franco alegan que “en mais de medio século”, o Concello da Coruña, “consciente e voluntariamente, diferiu as súas posibilidades de reacción” ante estes acordos que agora busca anular, que eran “coñecidos pola administración en todo momento”. Por iso, non ven outra motivación a esta actuación que non sexa “un evidente oportunismo político”.

O “transcurso tan esaxerado de tempo” permitiu, cren, “a adquisición de dereitos de boa fe”, como serían os de propiedade, xa que a familia Franco “utilizou a Casa Cornide de forma pública, pacífica, ininterrompida e en concepto de donos desde fai máis de seis décadas, e como tales foron tratados pola propia administración municipal desde entón”. A maiores, lembran un auto da Audiencia Provincial da Coruña con respecto ao Pazo de Meirás para alegar que “a mala fe non se traslada aos herdeiros necesariamente” e para reiterar que a propiedade do inmoble sería adquirida “por usucapión ou prescrición adquisitiva”.

SEN PREXUÍZO AO CONCELLO

Para a representación dos Franco, non existe neste proceso “ningún prexuízo para o Concello” que motive a revisión de oficio dos acordos e consideran que o consistorio “realmente o que pretende é incorporar ao patrimonio municipal un inmoble que unicamente estivo no seu poder apenas un mes” e “de forma instrumental” para dar paso á súa poxa. “Nunca foi a intención do concello ostentar a propiedade do devandito inmoble, xa que o mesmo só foi permutado para o seu posterior alleamento mediante poxa”, inclúe o escrito. Así, rexeitan que a Casa Cornide fose sede municipal no século XIX e avanzan que pedirán “a proba correspondente”.

Con iso, afirman que a Casa Cornide nunca tivo o carácter de propiedade pública que se lle atribúe, xa que, “aínda que foi inicialmente adquirida polo Estado para ser destinada á actividade de conservatorio de música, a realidade non discutida é que nunca se destinou a tal fin” nin ao de ningún “servizo público”, senón que foi permutada e poxada. Ademais, sobre o inmoble actual, a familia Franco sinala que non está constituído exclusivamente polo edificio poxado, se non que Carmen Polo, con posterioridade, “adquiriu outra parcela contigua ao devandito inmoble, que foi anexionada”.

Por iso, lembran, se “os actuais propietarios perdesen a propiedade”, o Concello “non só debería indemnizarlles pola perda da devandita propiedade, se non tamén de dita parcela adquirida con posterioridade”. Finalmente, alegan que o proceso de revisión é nulo tendo en conta que “non se emprazou a todos os interesados”, principalmente aos herdeiros de Pedro Barrié de la Maza, a quen se debe “conceder trámite de audiencia”.