O 10 de abril de 1973, dous días após o falecemento de Pablo Picasso, La Voz de Galicia recolleu o poema co que outro gran pintor quixo lembrarse do mestre malagueño. Urbano Lugrís, dende Vigo, colaborou na homenaxe xornalística deste diario con 15 versos cos que armou un precioso poema no que reivindica a galeguidade de Picasso e recrea o mundo máxico daquela Coruña que os dous viviron de nenos:
UN REQUIEM CATIVO PRA UN GRANDER PINTOR
Hoxe pregunteille as vagas do Orzán,
-Qué tristura garda voso verde afán?
Que ata as sereas tan graves están…
Respondeu o vento -¡Ay, foi un amor
do mar maior!
Do mar maior de Riazor,
con vilas sulagadas, e mortas en fror.
(E todolos sinos do fondo do mar
hoxe todos andan a saloucar, ia chorar),
as sereas cala. Soio canta o mar.
O mar, testemuño dun neno andaluz,
que tiña nos ollos gardada unha lus.
As ondas do Orzán
van, veñen;
van.
A enseada do Orzán que tanto pintaron os dous mestres choraba aquel 10 de abril de 1953 pola morte de Picasso e foi Lugrís, dende a súa mirada mítica coa que lograba cartografar cidades asolagadas e enxergar sereas dende a Coiraza, o único capaz de interpretar o canto das ondas do Orzán que «van, veñen, van» para laiarse pola perda da luz que xurdía do fondal dos ollos de Picasso.
Hoxe, A Coruña toda lémbrase e celebra a influencia que Galicia tivo na obra do artista andaluz no cincuentenario do seu pasamento. Oito meses despois de Picasso, o 23 de decembro, Urbano Lugrís morría en Vigo. Hai 50 anos La Voz de Galicia tamén homenaxeouno pero, en 2023, nin o Concello nin a Xunta anunciaron aínda ningunha homenaxe ao noso grande pintor. Evidentemente, non tivo a relevancia do malagueño, pero en decembro, se nada muda, as campás da cidade asolagada de Orzán saloucaran polo esquecemento da figura do noso pintor do mar.
- Rodrigo Osorio Guerrero, do colectivo lugrisán In Nave Civitas, e da asociación cultural O Mural.
