”Ser de los que ganan es muy fácil, uooo; Ser del Deportivo nos parece mejor”.
Esta simple rima futboleira sérvenos a moitos pais e nais de argumento único para facer medrar a semente branquiazul nas cabezas d@s nos@s fill@s. Educar na humildade, poñer o foco valores e non tanto na vitoria… razoamentos de autoengano para facer que as nosas crianzas “sufran tanto como hemos sufrido nosotros”…
Esta semana a cidade vive unha explosión de emocións encontradas, cos nos@s 4 principais equipos repetindo esa inaudita capacidade poñernos a mel nos beizos para despois deixarnos caer ao abismo.
En apenas unha semana vimos caer ao Basquet Coruña ás primeiras de cambio no playoff tras unha temporada ilusionante.
As chicas do Dépor Abanca quedaban o sábado a un só gol do soño do ascenso á 1ª División estatal.
E mentres o Hockey Liceo sumaba a súa segunda derrota ante o FC Barcelona (o xoves veremos se o poderoso coloso blaugrana xa nos manda para casa na final da OK Liga), o Dépor facíanos sufrir ata a extenuación.
Despois de ver a final da Champions League (que lle dis a un fillo que che di que se vai facer do Madrid, do Barsa ou do City?), a rapazada calzaba a camiseta branquiazul para encher o paseo marítimo arredor da gran pantalla que o Concello e a Federación de Peñas instalabanen Riazor. “Pero que tolemia colectiva é esta?”, pensamos ao pasar por alí.
Moitos xa tiñamos formulado o modo “autoprotección” despois de caer tantas veces (nomeadamente o San Xoán do Mallorca e o Albacete do ano pasado) dende tan arriba. Acodíamos a esta cita cunha autoimposta falta de ilusión polo ascenso, dándonos por perdidos de antemán. Pero este Dépor cruel, aparece e te volve levar por ese carrusel de emocións no que eternamente vivimos. Ese “sinvivir” ao que sempre fan referencia os Manuel e Benja de Cuanto Sufrimos Martín para explicar como esta mocidade, que non viviu os tempos de gloria deste club, enchen a cidade de ilusión. Non podíamos ter perdido 3-0 e aforrarnos hora e pico de sufrimento tal?
“Isto non é entertainment, amigo, entertainment é ir ao teatro”, bromeábamos mentres sufríamos entre bágoas dous amigos na “terraza” da Creedence.
