Hoxe non vos vou falar de libros nin de fotos nin de ningunha manifestación cultural, senón dun tema de rabiosa actualidade tódolos meses de setembro e outubro, que sofro nas miñas carnes mentres escribo estas verbas, e que non é outro que os virus, concretamente os virus infantís.
Estes virus incúbanse nas aulas das escolas ao comezo do curso e teñen as súas propias características que os diferenzan do resto de virus, e que paso a relatarvos con todo o meu rigor científico:
Estes virus non teñen nome. Non é que os legos na materia non o coñezamos, é que non o coñecen os propios médicos, ou polo menos non nolo queren descobrir. Unha nai ou pai acode á consulta do pediatra co seu churumbel febril e espirrante e a valoración diagnóstica máis común é “a criatura ten un virus” (no papel “proceso vírico”). Non ten covid ou gripe ou o virus sincital, ten un virus xenérico cuxo tratamento invariablemente é o consabido paracetamol alternado con ibuprofeno cada seis ou oito horas, pero de orixe e denominación misteriosas.
Outra das súas propiedades é a súa duración cambiante segundo quen o padeza sexa un neno ou un adulto. Se o doente é un neno, a enfermidade durará un máximo de tres días, se é un adulto prolongarase un mes ou toda a tempada outono inverno, variando na súa intensidade pero persistindo no organismo como unha carracha que se aferra á súa vítima.
Tamén é característico destes virus causar unha incómoda e senlleira incapacitación para o ocio pero non para o traballo. O enfermo non está ben pero tampouco está tan tan mal. Érguese ás sete da mañá, arrástrase ao traballo e sobrevive a xornada laboral a base de menciñas, pero cando chega o momento de saír a tomar algo ou ir a un concerto ou calquera tipo de cita, os padecementos retornan con toda a súa virulencia e o agotamento o encamiña ao frenadol e á camiña.
Todo isto é como vos digo, pero para rematar esta disertación cun ton menos catastrofista (aínda que o tema o merece), aquí vos deixo unhas recomendacións (o que fixen eu estes días) para apandar con estes bichiños:
Podedes desfrutar “O bico da serea”, un cómic tranquilo e ensoñador dos coruñeses Luís Yang e Uxía Larrosa; ver as dúas tempadas de “The Bear” e que vos saia o corazón pola gorxa en máis dun episodio; revisitar “Conto de outono” de Rohmer, ambientada nunha campiña francesa ceibe de virus; ou ler “Historias de pantasmas” de LeFanu ou “O hotel encantado” do meu querido Wilkie Collins, que o samaín está á volta da esquina, pero esta xa é outra historia, se cadra o vindeiro mes.
- Beatriz Alfonso. Xurista, iogui en grao de tentativa e lectora apaixoada.
