Volvía Mohamed Safa este mércores á AC Alexandre Bóveda, un ano e medio despois da súa última visita na cidade, a unha cita apoiada por “BDS Coruña”, o grupo a “Universidade Da Coruña x Palestina” e a “Rede Acampa pola Paz e o Dereito a Refuxio”. Porque lamentablemente segue sendo de máxima importancia escoitar e coñecer de primeira man como está a sufrir o pobo palestino o xenocidio a mans do estado sionista de Israel, como explicaba Ubaldo Cerqueiro durante a presentación do evento, co que a entidade herculina pecha a súa completísima programación anual.

Recén recollido o recoñecemento da Rede Acampa pola Paz pola Defensa dos DDHH recén recollido, o oftalmólogo e activista palestino, afincado dende hai 40 anos no en Galicia, leva percorrendo o país aproveitando como excusa, o lanzamento do seu cuarto ensaio “Gaza, un xenocidio televisado”, un crú relato da situación actual que vive o seu pobo.

No libro, a verdade é que fai unha crúa viaxe polas rúas de Gaza, denunciando antes que nada o “silencio cómplice” de occidente, onde a poboación que está vendo tranquilamente dende a súa casa esta barbarie e non fai nada. Case que ao contrario, tendo en conta que é a primeira vez que o verdugo, o agresor, sae a cara descuberta e mesmo fachendea das súas atrocidades. 

Fai ademais defensa de algo que en Occidente nos costa asumir, como é a validez da resistencia bélica para enfrontarse a un xenocido. Pero claro, fala despois de 70 anos de ocupación, e nese sentido volve facer no libro un contexto histórico necesario para poder falar con criterio sobre a situación. 

Fai unha viaxe pola memoria como elemento de resistencia para intentar loitar contra o xogo sionista, que é capaz de montar o Museo do Holocausto enriba dun dos lugares máis sangrentos da Nakba do 48.  Safa fala moito de xenocidio, de ocupación, pero tamén de colonialismo, por exemplo avaliando o difícil desafío de explicar o chamado Acordo de Paz de Trump, perfecto exemplo da persistencia dunha lóxica de limpeza étnica diplomaticamente lexitimada.

Explica moi ben Safa no libro a realidade economicista da guerra, do xenocidio, e debulla moi ben como a experiencia na batalla, no asasinato, faille vender máis armas a Occidente na que chama “feira do xenocidio”. 

Pero así e todo, Safa, 40 anos despois de ter que machar a súa terra, mantén a esperanza. Cre que a forza da palabra é válida para recuperar o relato, o relato da resistencia, e conseguir unha saída xusta. E de aí esas comprometidas conferencias, nas que aínda se emociona por momentos.

Máis novas

A comunidade da Rede Acampa pola Paz rendeu un aplauso colectivo ao activismo por Palestina

Mohamed Safa: ”Non queremos unha loita étnica, isto é unha guerra anticolonialista”