Unha doutora acusada de acceder “sen coñecemento nin consentimento” ao historial clínico dunha compañeira en dúas ocasións, en 2015 e 2016, recoñeceu este mércores na Audiencia Provincial da Coruña entrar nunha ocasión no expediente da denunciante, pero cunha “finalidade asistencial” e nunha data distinta ás sinaladas. Segundo a procesada, o acceso produciuse en 2010 porque a súa compañeira “estaba moi malita cando pariu” e fíxoo coa intención de “vixiar que facían os obstetras”, subliñando que nese momento mantiñan unha “boa relación”.
En relación aos accesos que se lle imputan, a facultativa negou calquera entrada nos anos citados e apuntou á posibilidade de que outra persoa puidese usar as súas credenciais. “Eu móvome moito en consulta e nese tempo non tiña o coidado de retirar o cartón”, alegou a defensa. Pola contra, a denunciante asegurou en sala que o feito de que se revisase o seu historial lle provocou unha “profunda angustia”, xa que contiña datos moi sensibles sobre problemas emocionais e información referente á súa filla menor e ao seu marido. Segundo a muller, a relación entre ambas rompera por “desavinzas respecto das gardas”.
PROFUNDA ANGUSTIA
Na vista tamén declararon outros facultativos do mesmo servizo, quen admitiron un certo laxismo na custodia das claves informáticas. Explicaron que comparten recursos e que é habitual “deixar os cartóns metidos coa sesión iniciada” ao ir tomar un café ou ao baño, e mesmo que os adxuntos cedan o seu cartón aos residentes. Este argumento reforza a tese da defensa sobre a falta de control rigoroso do sistema nese período, o que podería permitir que terceiros usasen o contrasinal da acusada.
CÓDIGO PERSOAL
O escrito fiscal sinala que, aínda que se usaron as credenciais da doutora, non se puido acreditar o contido ao que se accedeu nin que se causase un prexuízo concreto á denunciante. O Ministerio Público mantén que o Código Penal non sanciona o mero acceso ao ficheiro, senón o acceso ao dato con intención de causar dano ou a súa divulgación, algo que non quedou probado. Por este motivo, a Fiscalía solicitou a libre absolución da procesada, apelando ao sentido común e á falta de probas de que a información fose comunicada a terceiros.
PETICIÓN DE CONDENA
En contraposición á postura fiscal, a acusación particular elevou a súa petición a tres anos e medio de prisión e dez anos de inhabilitación completa, ademais dunha indemnización de 18.000 euros. O letrado da denunciante insistiu en que o feito de que a acusada recoñecese un acceso previo en 2010 demostra a súa “facilidade para introducirse en historias clínicas alleas”, especialmente na da prexudicada, e considera que a intromisión na intimidade debe ser castigada de forma exemplar.
