Manuel Reija, o loteiro da Coruña acusado de quedar cunha primitiva premiada con 4,7 millóns de euros en 2012 — circunstancia que, segundo a Policía, ocultou ao seu lexítimo dono cando este foi a comprobar varios boletos –, tachou de “mentira” que estivese co propietario da mesma cando descubriu que estaba premiado e que lle ocultase a este a citada información.
Foi a preguntas da Fiscalía no xuízo que se celebra na Audiencia Provincial da Coruña e no que senta no banco dos procesados tamén o seu irmán, ao que se considera encubridor dos feitos na súa condición de delegado de Lotarías na provincia coruñesa. De “mentira” cualificou tamén Manuel Reija que acudise ao seu irmán coa intención de cobrar o premio.
“En absoluto, non teño a ninguén diante”, respondeu á fiscal do caso ante as preguntas desta sobre o momento previo e as comprobacións que aparecen realizadas sobre distintos boletos en relación coa persoa que a Policía considerou o lexítimo dono. “Eu estaba só, non sei canto tempo levaban alí”, precisou sobre o momento en que atopou o grupo de boletos, dos que dixo que estaban como “recentemente sacados da carteira”, para logo comprobar que un deles estaba premiado.
Ademais, concretou que nos seus máis de 30 anos de actividade ocorreulle atopar outro pero que non sempre o comproba. Neste caso, dixo que era porque estaban “dentro”, na súa zona de traballo, pero que si chegan a estar na zona do exterior tirounos á papeleira. Logo, especificou, levouno á delegación de Lotarías, onde traballa a súa familia, para consultar ao seu irmán, máximo responsable da mesma, para facer o que facía co grupo de boletos e, en concreto, co premiado.
SEN INTENCIÓN DE COBRAR
O boleto acabou, finalmente, en Madrid, na sede da Sociedade Estatal de Lotarías e Apostas do Estado, onde levouno o delegado de Lotarías — e tamén procesado — nun procedemento no que o loteiro coruñés reclamou a contía, sen que se lle chegase a abonar. Fíxoo, dixo, non coa intención inicial de cobrar o diñeiro, senón para que non caducase o citado proceso.
Respecto diso, varias testemuñas confirmaron que, cando non aparece unha persoa que reclame ou de aparecer, estea comprobado que non é o dono, o loteiro pode solicitar o pago da contía. Ao fío disto, o acusado admitiu que, a pesar de abrir un expediente de achado, seguiu reclamando o diñeiro pero, apuntou, para que lle “aclarasen” a situación. Na súa declaración, e previamente a deixar o boleto premiado na sede da SELAE en Madrid, tívoo na súa administración, por consello do seu irmán, e á espera, especificou, de que aparecese algunha persoa a reclamalo.
DÚAS FAMILIAS RECLAMAN
Xunto á posible responsabilidade penal de ambos os acusados, no xuízo tamén se dirime quen é o lexítimo propietario, con dúas familias exercendo a acusación particular: a viúva e a filla do home ao que a Policía considera, tras unha investigación policial en 2018, o verdadeiro dono e a doutra persoa, tamén falecida como o primeiro, que chegou no seu momento a facer unha reclamación, pero se descartou que fose o dono. Foi no xuízo que se celebra na Audiencia Provincial da Coruña e no que a Fiscalía solicita para el seis anos de cárcere por un delito de estafa ou, alternativamente, por apropiación indebida. Para o seu irmán, delegado provincial de Lotarías, pide a mesma pena de prisión por branqueo de capitais ou por encubrimento.
FEITOS
En relación ao sucedido, no seu escrito de cualificación, a Fiscalía relata que o home xa falecido, ao que se considera o propietario, acudiu en xullo de 2012 ao establecemento do loteiro para comprobar se os boletos que tiña estaban premiados. Con todo, sostén o Ministerio Público, o acusado, coñecedor do alto importe do premio, quedou con el para si, xunto cos demais boletos, e non comunicou ao apostante devandito extremo nin tampouco lle devolveu o resgardo nin o comprobante expedido polo terminal.
Co boleto no seu poder e completamente seguro do alto valor que tiña, ese mesmo día acudiu á delegación provincial de Lotarías e Apostas do Estado da Coruña, na que estaba á fronte o seu irmán, coa finalidade de acelerar os trámites do cobro do resgardo, prescindindo de calquera procedemento regrado e coma se fose lexítimo posuidor. Sendo plenamente consciente da ilexitimidade da posesión deste título por parte do seu irmán, o fiscal asegura que este se dispuxo a achandar o camiño con actos tendentes a disfrazar a verdadeira orixe do boleto aos efectos de que se puidese facer efectivo o premio. Tamén sinala que omitiu toda actuación, como delegado provincial, que puidese servir para verificar a orixe real do mesmo.
