Incrible o que viviu esta fin de semana a parroquia laranxa. O Leyma Basquet Coruña volveu á ACB arroupado por unha afección que non deixou de crer en ningún momento. Foi un fin de semana longo, pero a tensión máxima mereceu a pena.
A cidade vestíase de gala para este fermoso formato de playoff, onde non vale nada do vivido ata agora. Non contaba a marea de vitorias do equipo de Carles Marco, que non foron suficientes para o ascenso directo. Chegaba a marea morada de Palencia, e as cores azuis da Demencia (a afección do Estudiantes) e do Oviedo OCB. Fermosa estampa na xornada sabatina, cun Coliseum de marcado cor laranxa pero con zonas ateigadas de morado ou azul.
O Leyma abría a xornada ante o Palencia, equipo que viña de vencer aos herculinos nas últimas xornadas de Liga. Pero o equipo respondeu. Cun Caio Pacheco espectacular na anotación, o equipo foi impoñéndose e conseguía meterse na final.
O Coliseum foise baleirando para a segunda semifinal, na que Estudiantes fixo valer a súa condición de histórico, e superou a un Oviedo que viña de tapado, e acabou ocupando o pavillón par homenaxear a uns heroes que fixeron soñar á afección azulona.
A gran remontada
E neste escenario, cun Leyma que chegaba de perder só 5 dos 39 partidos xogados esta temporada, recibía ao Estudiantes, toda unha lenda do baloncesto estatal, apoiado ademais por un trasatlántico mediático como Movistar, que só retransmite os partidos do seu equipo. Un Estudiantes que chegaba no seu mellor momento de forma de toda a temporada, e apoiada por uns 200 ruidosos afeccionados da famosa Demencia, que non pararon de animar en todo o partido.
Comezaba o partido moi pelexado, con 3 minutos sen unha soa canasta, e cun 6-12 para os laranxas ao final do primeiro cuarto, demostrando que cada unha ía valer ouro. O partido ía ao trantran. Bulían os cambios no cadro de Carles Marco, pero o balón non fluía, e sobre, todo o triples non entraban. Jacobo Díaz, sempre facendo as cousas ben, Jorgensen, e unha boa defensa, mantiña ao equipo a flote.
Silverio, sobre todo, e o veteranos Cranger, facían estragos na defensa local e pasaban os minutos e o Estu ía collendo vantaxe. Parecía todo esquecido ao comezo do último cuarto: 15 abaixo a falta de 7 minutos para o final. Pero un par de detalles, unha triple de Cuevas (algo máis precipitado que máxico nesta ocasión) acendía de novo o Forno de Riazor.
9 a falta de 5 minutos traas varias canastas de Cremo e Jorgense (ao final, MVP das finais). 4 abaixo a falta de 1:30h. E o pavillón veña a ruxir.
Co Estu estacando nos 80 puntos, apareceu Caio Pacheco a 30 do final para marcarse un triple impresionante que empataba o partido. Boa defensa permitía ter unha última ocasión pero non hubo nin tiro: prórroga.
Foi aí cando apareceu o Leyma de sempre. Un triple do sorriso de Paul, unha boa defensa de Jacobo e, por fin, unha de 3 a Diop, despois de 3 erros que desesperaban á bancada, colocaban o 8 arriba para os laranxas, e a bancada xa non paraba de botar. Aínda tivo que volver aparecer Pacheco con 2+1 nunha valente internada a canasta para permitir celebrar o soño de volver, apenas un ano despois do descenso, á ACB, no que é o segundo ascens da historia do club herculino.
Así, estamos aínda a comezos de xuño, e a cidade xa leva dous ascensos, un en branquiazul e outro en laranza, mentres soña con erguer un título de liga, desta volta, vestidos de verde.
View this post on Instagram
