InicioOPINIÓNUn conto de defuntos

Un conto de defuntos

Publicada o

Por Beatriz Alfonso Espiñeira

A miña avoa materna morreu xusto antes da pandemia e aforrouse o medo de estar soíña na residencia todos eses meses.
No tanatorio puxéronnos unha especie de catering funerario nun carriño portátil, con bocadillos de embutido e variedade de zumes e boliños. Ninguén probou bocado, os nudos na gorxa e no estómago impedían a deglución e a dixestión.
A noite antes do funeral, cando nos dispoñiamos a marchar á casa, unha amiga da miña nai decidiu que era un crime deixar todos eses manxares no tanatorio, que o ocaso pagara iso, e comezou a envolver os bocatas e os boliños en panos de papel e a embutilos (valga a redundancia) no meu bolso, que non era moi grande. Os bocadillos desfacíanse e o pan e o embutido mesturábanse coas miñas pertenzas, incluso algún sobresalía polo bolso atestado de comida.
Saímos rindo da sala e ó pasar pola recepción tiven que morderme a lingua para poñer cara de dor e non parecer unha desalmada. O arrecendo a lomo e chourizo que deixaba ó meu paso podería espertar ós mortos.

O día seguinte celebrábase o funeral. Eu debía pensar que estabamos en Austin Texas e quería falar da miña avoa, das noites que a miña irmá e máis eu pasabamos na súa casa vendo Informe Semanal, de como nos quentaba as mans e os pés (non había calefacción) a base de fregas, do que lle encantaba a romería da Silva e de Santa Margarida, o San Xoán, o ramo (ruda fiuncho herbaluisa romeu fento xesta malva) e as sardiñas, dos centos de veces que nos contou a historia do porco tinguido de verde por arrimarse á porta da casa pintada polo seu pai, de como quería reunirse co noso avó Eduardo e os seus pais alá no ceo, de cando nos dicía que os cemiterios non daban medo porque estaban cheos de flores, de que tiñamos que temer a algún vivos e non ós mortos, das castañas e as cabazas, e así de mil cousas.

Pero resulta que o cura tiña outros plans e sacoume a ler algo de San Xoán creo, e eu comecei a ler pero o meu cerebro levábame á Silva, á fonte de Cances, ós ramos de San Xoán, ó porco e a todo o bonito, e comecei a choromicar, a hipar e a moquear, e tivo que saír unha señora a seguir lendo unha carta ós Tesalonicenses ou ós Corintios ou a Deus sabe a quen, porque eu estaba a outra cousa.

Lembro todo isto porque un ano máis chegan as celebración de tódolos santos e tódolos defuntos, e é o momento para rendir homenaxe ós nosos devanceiros e acudir ós cemiterios e levar as flores, pero se cadra tamén para facer colares de castañas, carvar as cabazas, desempoar os álbums de fotos antigas, saír ó truco ou trato (antigamente unha limosniña para os defuntiños) polos barrios coruñeses (case todos o celebran), disfrazarse de meiga ou de Jason ou de Santa Compaña, e rir despois de chorar.

 

MÁIS ARTIGOS DE BEATRIZ ALFONSO

ÚLTIMAS

Nova madrugada de colectores incendiados na Coruña: 16 calcinados

A Coruña volveu a vivir unha madrugada de colectores incendiados por diferentes zonas da...

Pilar García Negro, Nova Escola Galega e ‘Aquí tamén se fala’ recollen o XV Premio Rosalía de Castro de Lingua

O coruñés Circo de Artesáns acolleu a entrega de galardóns do XV Premio Rosalía...

O Mundial 2030 na Coruña? o Concello e a Xunta piden implicación e o Dépor auséntase

O Concello da Coruña presentou este sábado cun acto no Palacio Municipal de María...

25 colectores incendiados noutra noite vandálica na Coruña

Os Bombeiros da Coruña tiveron que intervir nas últimas horas para apagar máis dunha...

DEIXAR UN COMENTARIO

Please enter your comment!
Please enter your name here