O CEIP San Pedro de Visma é un auténtico oasis de natureza no medio da cidade. Un centro, con 370 alumn@s, ao que acoden familias de moitos barrios precisamente debido a ese contacto co verde. Malia que no día día, algunha profe proteste porque á volta do recreo haia 20 nenxs cos pés mollados, ese contacto coa natureza é algo que envexamos a meirande parte das familias de toda a cidade.
Se ben o seu campo interior, as súas galiñas, os seus bancais, o seu invernadoiro… non van sufrir cambios, a contorna vai cambiar moitísimo o día a día. A marea de cemento que se lles ven enriba coas máis de 30 edificios aprobados polo goberno munucipal vai para cambiar sempre a fisionomía do centro.
A rapazada cambiará as vistas das vacas pastando, por telefonillos e portais de edicifios de ata 20 alturas, por culpa da nova (ou vella) política urbanística do goberno socialista.
Dende o centro, a dirección non quere facer declaracións, pero consideran “imparable” a invasión urbanística. Pero a sombra dos edificios vai provocar que todo o campo do centro sufra moito máis para medrar.
ANPA As Pedreiras: “Collo vacacións en setembro para poder resolver o comezo de curso”
Así o lamentan dende a ANPA, coas que falabamos a pasada semana doutros asuntos. A presidenta Arantza Sánchez prefire non pensar no cambio que pegaar o cole dos seus fillos. “Eu sigo sen crelo”, di rindo por non chorar. “Temos un colexio precioso, aínda que nos teñan abandonado. Moitas familias veñen para que os nenos vivan na natureza, e no momento no que constrúan a urbanización todo cambiará. Non é o mesmo estar rodeado de vacas que de edificios”.
”Dame moita pena”, sinala coa esperanza o proxecto non desenvolva ao completo, e que só urbanicen a zona máis pegada ao Ágora. Lamenta tamén que o Concello non se puxeran en contacto coa ANPA cando foi o procedemento de exposición pública.
Pon sobre a mesa, ademais da “sombra” que asolagará o centro, certas problemáticas que xa afectan ao día a día. Como o comedor, que xa queda pequeno; ou o resto de instalacións, que quedarán pequenas como lle pasou ao Emilia Pardo Bazán cando emerxíu a urbanización dos Rosais.
Con todo, a meirande parte das familias seguen sen decatarse da problemática real que van sufrir.
