Reflexión a partir de «Administrar el silencio», artigo de opinión de Juan José Millás publicado en La Opinión de A Coruña.
… e é que Millás é MILLÁS.
… e é que meteu o dardo
na palabra dada,
na quitada,
na silenciada,
na ignorada.
Na pisoteada…
Porque a palabra é a tinta do diálogo.
… e o diálogo é un animal en vías de extinción. Mutou nun monólogo compartido no que cada quen agarda ansioso a que o outro atragoe para lucir o seu bloque de palabras encadeadas.
… e fala.
… e escóitase.
… e gústase.
A cada frase medra o pracer. O outro non existe como opoñente. O outro é o espectador dunha masturbación cuxo clímax só coñece el. Cada quen ten as súas fantasías sexuais. Non si? Neste caso é o pracer de escoitarse sendo observado.
A palabra é tinta, pero xa transparente. Non intercambias, non buscas nin sequera a aprobación do que tes diante. Só buscas escoitarte. O teu pracer.
É unha masturbación pública. É unha masturbación en sociedade.
- Julia Castillo. Activista, investigadora e analista social. Interésame, sobre todo, o que se agocha detrás de problemas que asumimos como naturais ou inevitables.
