Con máis de 40 anos de socio (ten o número do carnet por debaixo do millar), un afeccionado do Real Club Deportivo quere compartir esta carta despois enviarlla á Oficina de Atención ao Deportivista, tralo coñecemento da nova campaña de abonados do club.
E iso que neste caso non falamos dun socio de Maratón Inferior…
Carta dun socio cabreado
Son plenamente consciente de que é improbable que esta carta cambie a decisión tomada e que probablemente non recibirei resposta máis alá dun acuse de recibo, ou quizais ningunha. Aínda así, considero necesario expresar o meu descontento porque, como abonado que leva anos apoiando o Deportivo, creo que teño dereito a expresar o meu desacordo cunha medida que considero profundamente inxusta.
Quero expresar a miña profunda indignación e desacordo coa política de prezos de abonos do Deportivo da Coruña para a tempada 2026/27.
Entendo que o ascenso a Primeira División poida supoñer un aumento de prezo, pero o anunciado supera calquera sentido de proporcionalidade. No meu caso concreto, o asento para o que estou abono verá un aumento do 68 %, unha cifra completamente excesiva e que supera con creces a que se aplica noutras zonas do estadio, onde os aumentos están, en moitos casos, entre o 30 % e o 40 %. É difícil entender que xustifica unha diferenza tan marcada entre os abonados.
Ademais, considero especialmente inxusto que o meu asento sexa o que máis se vexa afectado polo aumento de prezo. Está lonxe de ser unha das mellores localizacións do estadio. É unha zona onde adoitan sentarse os seareiros visitantes, con todo o ambiente e a comodidade que iso implica. Ademais, está situado xusto antes da curva dun extremo do estadio, polo que a vista do campo non é óptima, obrigándome a ver gran parte do partido coa cabeza desviada. Precisamente por estas características, é incomprensible que este asento estea a recibir o maior aumento de prezo de todo o estadio.
Para rematar, está a miña situación particular. No meu caso, non é só un abono, senón dous, un deles para unha nena de 11 anos. O impacto económico deste aumento é, polo tanto, moito maior para a miña familia.
Ademais, sorprende que o club compare a súa política de prezos coa doutros equipos como o Celta de Vigo para xustificar os novos prezos, cando esa comparación desfaise cando se analizan as tarifas con desconto. Aínda que o abono máis caro para un menor de 15 anos no Celta de Vigo custa 232 €, esa é precisamente a cantidade que ten que pagar unha nena de 11 anos no meu asento en Riazor. Aínda máis rechamante é que o abono máis caro do Deportivo para menores de 15 anos chega aos 395 €, unha cifra significativamente superior á do Celta.
E este non é un caso illado. Esta diferenza tamén se observa noutros grupos para os que, en teoría, o club pretende facilitar o acceso ao estadio, como os menores de 25 anos ou os maiores de 65. Os descontos que ofrece o Deportivo para estes grupos son, en xeral, considerablemente menos favorables que os que ofrecen os clubs cos que o propio Deportivo decidiu compararse para xustificar a súa política de prezos.
Se o obxectivo é usar outros clubs como referencia, a comparación debe ser exhaustiva, transparente e honesta, non só centrarse en aspectos que apoien a narrativa do club. Porque, cando se analizan as tarifas para mozos, familias e maiores, a realidade demostra que o Deportivo é moito máis caro que eses mesmos clubs en termos do custo que teñen que pagar os seus abonados.
Pero se o aumento de prezos xa é difícil de entender, a nova condición imposta para manter a antigüidade semella aínda máis preocupante. Esixir aos abonados que asistan ou liberen o seu asento para polo menos 15 dos 19 partidos para evitar perder a súa condición de renovación e verse obrigados a pagar como se fosen novos, non é un incentivo para asistir: é unha ameaza velada.
Como abonado, xa estou pagando polo dereito a ter o meu asento para toda a tempada. Asumo ese compromiso económico desde o momento en que renovo o meu abono. Non creo que sexa razoable que, ademais, teña que preocuparme por xestionar a liberación do meu asento cada vez que non poida asistir ao estadio, baixo a presión dunha posible penalización futura.
A realidade para calquera seareiro é que non sempre sabe de antelación se poderá asistir a un partido. Compromisos familiares, obrigas laborais, problemas de saúde, viaxes ou simplemente as condicións meteorolóxicas poden levar a alguén a decidir non ir a Riazor no último minuto. Converter esta incerteza cotiá nun motivo para castigar aos abonados supón unha carga que nunca debería existir.
Aínda máis preocupante é a mensaxe que transmite esta medida. O club parece desconfiar dos seus propios abonados, cando son precisamente eles os que sostiveron ao Deportivo nos momentos máis difíciles da súa historia. A lealdade dun abonado non debería medirse polas cifras de asistencia, senón polo compromiso demostrado ano tras ano.
- Asdo: Un socio de Pabellón.
