Atopei a Marcos Mera para unha aperta e un parloteo sobre profesión e vida. Que se Medicina rural, que se Medicina urbana; que se motivación inicial para a Medicina de Familia, que como anda a vocación actual; que se equilibrio coa vida persoal. Preguntoume: e os escritos?
Verbalicei o que levaba dentro dende fai tempo: que aquel ímpetu pola escrita se diluíra, seguramente nun proceso de parada de ilusión pola profesión.
Fíxome reflexionar que que unha vaia recolocando as parcelas da súa vida non quere dicir que deixe de lado actividades que si lle gustaban e lle axudaban.
As condicións na Sanidade Pública para exercer da forma que me gustaría non son as idóneas. Pero iso tampouco significa que a profesión deixase de ser bonita e, a ratos, gratificante.
Hai tardes nas que teño tanta sobrecarga mental de todo o que tiven que atender que no modo piloto automático non aprecio detalles motivadores. Pero hainos, e de todas as cores. Nesta nova andaina… aquel señor que acababa de coñecer nun “chequeo” que mando a urxencias polo electrocardiograma, que marcha con cara de non entender nada e remata cun marcapasos; aquela señora que despois de falar en varias consultas das tristuras e dos medos me pide unha aperta; aquel señor que si coñece Lousame e co que charlo sobre a comarca e iso axuda á relación médica-doente; aquela rapaza da caída da bicicleta na que tras explorarlle o xeonllo sospeito afectación do ligamento cruzado + menisco + ligamento lateral e acerto; aquela chamada días despois de repasar o caso da chica que responde con moito agradecemento.
Que si, que é o que hai que facer, que para iso estudamos, que para iso exercemos… pero facer balance das cousas boas ao final do día ou, a lo menos, ao final da semana, axuda a seguir adiante.
E ter xente preto que tamén fai os seus balances e chos comparte, motiva.
Nota: animo a Marcos a ser o seguinte en publicar algo neste rincón de Xornal da Coruña.
- Alicia Barreiro Cambeiro. Médica de Primaria no Centro de Saúde de Monte Alto.
Máis artigos de Alicia
