Normalizar o uso da lingua entre a mocidade da cidade a través da música. Así funciona o proxecto Aquí tamén se fala, que volvía facer historia este venres 13 de xuño, convertindo á rapazada dun instituto nos promotores dun festival profesional, sendo o único festival do mundo promovido por un instituto público. A segunda edición deste festival de barrio, aberto e de balde, convertiu música galega contemporánea nun elemento de identidade, e segue conseguindo revertendo o rumbo lingüístico da nosa cidade.
A praza da Tolerancia, foise enchendo co paso da tarde, como tamén pasaba no SondoCamiño, pasando das bandas máis novas como os Ulex, que arrincaba a festa, a bandas asentadas no panorama galaico.
Foron máis de 5.000 mozos e mozas de toda a provincia as que encheron de maxia e enerxía a praza, e se puido comprobar o fenómeno “fan” que están a provocar as bandas galegas na nosa xuventude.
Polo camiño, o alumnado do IES Rafael Dieste sentíanse como verdadeiros promotores, tratando cos técnicos e cos artistas como se dunha produtora profesional se tratase. Este ano ademais foi máis numeroso o alumnado implicado na organizació, completando todo un exercicio laboral de máxima esixencia para a rapazada que lidera este proxecto que leva mobilizados 250 centros educativos (outra vez comezando de cero) e 25.000 estudantes de toda Galicia.
Ao carón, dando conta da comunidade xerada, a Asociación de Veciños metendo unha man en todo, coas cantinas pero sen vender alcol.
View this post on Instagram
Dos sons punkeiros da banda compostelá a praza baixaba o ritmo para atender ás letras traballadas de PAVA. As Lucía Aldao, Analis e compañía demostraron estar listas para grandes citas.
View this post on Instagram
Chegaba o ton máis tradi cos Alana, trio formado por Antía Vázquez (Oleiros), Pablo Castro (Vimianzo) e Eloy Vidal (Ponteceso). As pandeiretas e os sons electrónicos fixeron erguerse e bailar a tope á mocidade de Labaañou.
Era a hora da sorpresa, que viña directamente relacionada coa campaña para cambiarlle o nome ao equipo da cidade. Jesús Suárez fixo seu o lema #ODeporédaCoruña, puxo a camiseta de Javi Quiroga (@onovonormal) e cantou ben alto o seu himno branquiazul Mar de Fondo”, coreado polo entregado público coruñés.
Quedaba a traca final, e volveu ser o Chicho de Ortiga (o ano pasado foi con Boyanka Kostova), o que, xa fóra do horario infantil, convertiu a Tolerancia nunha verbena salvaxe. Tremendo como consegue facer romper a bailar á chavalada coas súas cumbias e demáis ritmos cari-galaicos cheos do vento máis clásico verbeneiro.
Movendo a cintura rematou a noite, demostrando que a música galega contemporánea é todo un reclamo, aínda que a media coruñenta non se dea por decatado.
Galería de Claudia Lourido
Así foi a primeira edición
Máis novas
Aquí tamén se fala segue colleitando apoios para normalizar o nome do Dépor
