InicioOPINIÓNO drama planetario

O drama planetario

Publicada o

Por Beatriz Alfonso Espiñeira

Este sábado tocan Los Planetas na Coruña. O Super 8. Trinta (choro) anos despois. Hoxe puxen o disco para ir andado ó traballo. Facía máis de vinte anos que non o escoitaba. Porque hai cousas que me provocan demasiada nostalxia e esta é unha delas. Fun todo o camiño cos pelos de punta e o corazón dándome pulos a cada canción. Recordo tódalas letras, machaqueinas moito. Recordo o vídeo de “Qué puedo hacer” plano por plano, o tiña gravado en VHS. Pause, rewind, play.

Gostaba da música, amaba as letras, conectaban tan ben coa teenage angst propia da idade. Con algunha canción podías bailar, con moitas chorar de madrugada revivindo ou inventando desamores.

Creo que recordo a primera vez que escoitei o disco con dezasete (choro) anos. Probablemente en Radio 3. E o concerto no Playa en 1995, con Mai tocando de costas ó público e aquel batería con rastas. Coleime no backstage para que me firmaran o Medusa EP. Non levei o Super 8 porque en vinilo ocupaba moito.

Teño unha foto tremenda duns anos despois cunha amiga de Valladolid, Jota e Florent nun after de Vilagarcía xa entrada a mañá. Non a ensino a ninguén porque: pola mañá, after, Vilagarcía. Agora que o penso non teño nin idea de onde a agachei para que ninguén a atopara. Espero que non a achen os meus fillos cando morra e revisen os meus trastos.

Coincidimos con Florent e Eric nun Contempopranea, no bar do camping despois de dous ou tres días sen durmir, despeluxadas e derrotadas, miraron dende a súa mesa e sorriron.

Chorei coa niña amiga María porque despois doutro concerto na Coruña, e cerrando o Recreo marcharon cunhas rapazas. Oito da mañá. Marcharon. Choros. Eu só puiden articular un “encantoume o concerto”. Demasiado fan. Non puidemos escoitar os seus discos durante meses. Recompóñome e sigo.

Crecín cos Planetas, son parte importante da miña mocidade dos dezasete ós vintetantos anos, despois perdinlles a pista porque non gosto dos seus discos máis flamencos. Así que este reencontro décadas despois é a un tempo ansiado e temido, porque boto de menos esa sensación de descubrir un grupo que dalgunha maneira che cambie a vida, a emoción dos primeiros concertos, o ser tan fan, as ledicias desaforadas e os dramas, pero sei que haberá bágoas.

Qué puedo hacer.

 

MÁIS ARTIGOS DE BEATRIZ ALFONSO

ÚLTIMAS

29N.- Figaredo insiste en que Vox e BNG pelexan un escano pola Coruña e chancea con que non hai protestas por ser domingo

O portavoz nacional de Economía, Enerxía e Desregulación de Vox, José María Figaredo, visitou...

Estas son as imaxes do Calendario da Coruña 2027

Vén de escoller o Concello da Coruña as 13 imaxes que formarán parte do...

As razóns dos traballadores da Compañía de Travías para a folga deste luns 16N

Este luns 16 de novembro, teñan coidado se pensan ir en bus ao posto...

Buscan o autor do atropelo que acabou coa vida dun mozo de 25 anos

Un mozo de 25 anos morreu como consecuencia dun grave atropelo na Coruña. Segundo...

DEIXAR UN COMENTARIO

Please enter your comment!
Please enter your name here