InicioOPINIÓNMaxia e humor

Maxia e humor

Publicada o

Por Beatriz Alfonso Espiñeira

Teño un problemiña cos magos e os humoristas. Dende a máis tenra infancia. Póñome moi nerviosa cos seus espectáculos.

Como a maioría da poboación non o sofre, de feito unha importante porcentaxe gosta deles, conclúo que o problema é meu e non destes profesionais.

Autoanalizándome dun modo rudimentario, diagnostico que a orixe desta fobia miña é a ansiedade anticipatoria, é dicir, a preocupación excesiva en relación a unha situación incerta.

Deste xeito, se presencio un espectáculo de maxia (situación altamente imposible) pasarei o cento por cento do tempo preocupándome e sofrindo por se o mago fai mal algún truco. Supoño que isto non sucede moi a miúdo, pero imaxino a suor fría, qs pelos de punta, se o coello non sae do sombreiro de copa, se o pano se atasca no puño ou se o naipe non é o elixido. Arrepiante. Qué cara pon o mago? O axudante? A voluntaria do público? Aplaudimos como cando un ximnasta ou patinador cae ao chan? Ou sinxelamente nos retorcemos incómodos nas cadeiras agardando o seguinte número?.

Non quero nin imaxinar presenciar un número de escapismo, co mago encadeado e sumerxido nun tanque de auga, loitando pola súa vida. Teríame que conter para non saltar á auga e romper as cadeas non sei cómo, cos dentes mesmo.

A duras penas vin no ano 2006 as películas O truco final e O ilusionista, supoño que porque se puxeron de moda e eu era máis nova e máis influenciable. Aquí a ansiedade era menor porque son filmes e todo está baixo control.

Semellante pero en menor medida me ocorre cos espectáculos humorísticos. Se o chiste non ten gracia, ficamos serios ou rimos de mentira (nótase)? Se non o entendemos, rimos para non parecer parvos?. Por outra parte sinto bastante envexa das persoas que rin a gargalladas neses shows, porque esa liberación de endorfinas ten que ser moi saudable e eu me vexo privada dese pracer.

Teño que dicir que os primeiros tempos de Martes e Trece e case tódolos gags de Faemino e Cansado escapan ao meu repelo, por algún motivo que non teño claro pero que pode ter que ver coa súa tendencia ao absurdo.

Co resto apago o televisor, miro para outro lugar e, se non é posible, desconecto da realidade (disocio, que di agora a mocidade).

Existe tratamento para esta enfermidade? Funcionará a desensibilización sistemática, unha exposición repetida ao estímulo desencadenante da fobia? Terei que exponerme de seguido a trucos, chistes, grazas e prestidixitacións? Alguén máis sofre en silencio? Axuda!

MÁIS ARTIGOS DE BEATRIZ ALFONSO

ÚLTIMAS

Kate Ryan, Mocedades, Los Panchos, Los Planetas e Omar Montes actuarán nas festas de María Pita

Kate Ryan, Mocedades, Los Panchos, Los Planetas e Omar Montes serán algunhas das propostas...

Morre un home de 88 anos na praia de Riazor

Un home de 88 anos, con iniciais J.S.M., faleceu este martes cando se bañaba...

Aprobado un novo edificio de 7 pisos na Avenida de Arteixo

Aprobaba onte o Concello da Coruña a autorizacón á promotora Highfive, o proxecto de...

O persoal de recollida de lixos esixe unha reunión ao Concello para resolver o conflito

O persoal do servizo de recollida de residuos sólidos urbanos da Coruña esixiu unha...

DEIXAR UN COMENTARIO

Please enter your comment!
Please enter your name here