Teño un problemiña cos magos e os humoristas. Dende a máis tenra infancia. Póñome moi nerviosa cos seus espectáculos.
Como a maioría da poboación non o sofre, de feito unha importante porcentaxe gosta deles, conclúo que o problema é meu e non destes profesionais.
Autoanalizándome dun modo rudimentario, diagnostico que a orixe desta fobia miña é a ansiedade anticipatoria, é dicir, a preocupación excesiva en relación a unha situación incerta.
Deste xeito, se presencio un espectáculo de maxia (situación altamente imposible) pasarei o cento por cento do tempo preocupándome e sofrindo por se o mago fai mal algún truco. Supoño que isto non sucede moi a miúdo, pero imaxino a suor fría, qs pelos de punta, se o coello non sae do sombreiro de copa, se o pano se atasca no puño ou se o naipe non é o elixido. Arrepiante. Qué cara pon o mago? O axudante? A voluntaria do público? Aplaudimos como cando un ximnasta ou patinador cae ao chan? Ou sinxelamente nos retorcemos incómodos nas cadeiras agardando o seguinte número?.
Non quero nin imaxinar presenciar un número de escapismo, co mago encadeado e sumerxido nun tanque de auga, loitando pola súa vida. Teríame que conter para non saltar á auga e romper as cadeas non sei cómo, cos dentes mesmo.
A duras penas vin no ano 2006 as películas O truco final e O ilusionista, supoño que porque se puxeron de moda e eu era máis nova e máis influenciable. Aquí a ansiedade era menor porque son filmes e todo está baixo control.
Semellante pero en menor medida me ocorre cos espectáculos humorísticos. Se o chiste non ten gracia, ficamos serios ou rimos de mentira (nótase)? Se non o entendemos, rimos para non parecer parvos?. Por outra parte sinto bastante envexa das persoas que rin a gargalladas neses shows, porque esa liberación de endorfinas ten que ser moi saudable e eu me vexo privada dese pracer.
Teño que dicir que os primeiros tempos de Martes e Trece e case tódolos gags de Faemino e Cansado escapan ao meu repelo, por algún motivo que non teño claro pero que pode ter que ver coa súa tendencia ao absurdo.
Co resto apago o televisor, miro para outro lugar e, se non é posible, desconecto da realidade (disocio, que di agora a mocidade).
Existe tratamento para esta enfermidade? Funcionará a desensibilización sistemática, unha exposición repetida ao estímulo desencadenante da fobia? Terei que exponerme de seguido a trucos, chistes, grazas e prestidixitacións? Alguén máis sofre en silencio? Axuda!
- Beatriz Alfonso Espiñeira. Xurista, iogui en grao de tentativa e lectora apaixoada.
