En menuda viaxe a través das “panoyas” de millo meteu onte Rodrigo Cuevas a máis de 3.500 persoas. O Coliseum convertiuse nun cabaret, pero tamén nunha taberna (a sidrería do percusionista e escanciador Juanjo) e nunha verbena “de pueblo”, pasando da copla española de Carlos Cano, á tradición máis pura e ao tradi máis actual case que en forma de rave.

Todo cunha estética do Almodóvar máis oitentero, que nos fai recordar que a día de hoxe, 40 anos despois, é aínda máis necesario que nunca reivindicar a pluma. Cuevas, como fai en Galicia Mondra cunha estética e unha posta en escena moi semellante, agarran a tradición, a pasan plo filtro do orgullo, e a colocan como vangarda neste rancio século XXI.

E con que garbo, con que elegancia, con que gallardía, este rapaz, disfrazado de pita, marca a súa propia axenda de beleza e “panoyas” falando en fite a un público entregado cun marabilloso galego con seseo de “Croasia”, e unha auténtica gheada berghantiñá.

”Hai que ir a festa, e non a Coachela”, reivindicou nunha posta cunha coreografía moi sensual e provocadora, nun concerto formulado para o público do foxo, pero tamén para as grandes pantallas.

Así percorreu a noite, cunha viaxe dende o pasodoble, á jota para acabar na zapatilla de Grande Amore, que non fallou e pechou a noite coa súa colaboración en “Una muerte ideal”.

Máis novas musiqueiras

Grande Amore abrirá o concerto de Carolina Durante no Coliseum da Coruña o 12 de decembro

O EHMU supera o seu ecuador e afronta outra finde de vertixe

O Corufest segue transformando a cidade dende a arte e a diversidade

Arrinca este sábado (IN)VISUAL, o novo ciclo de concertos audiovisuais inmersivos