A empresa que contratou aos dous homes que auxiliaron a Samuel Luiz alega causas económicas e produtivas para o seu despedimento e, en particular, necesidade de empregados “máis cualificados”, segundo sinalou un portavoz da mesma a Europa Press. Faino tras a denuncia da CIG de que foron despedidos tras coller vacacións.
Así, apuntaron que o despedimento obedece á necesidade de “traballadores máis cualificados” e ao non ser estes dous homes, segundo expuxeron, “polivalentes”, dixeron en relación ao uso de distintas máquinas na empresa.
“Estaban avisados, non foi un caso de última hora“, manifestaron tamén rexeitando que non houbese un aviso previo ou que o motivo fose que collesen vacacións. Ademais, recalcaron que se lles pagou “o que lles correspondía”. Tamén argumentaron que a empresa actuou de “boa fe” coa súa contratación e que se lles tentou axudar para conseguir outro traballo”, apostilaron.
Está preparado para saltar ao campo, aos despachos. Augusto César Lendoiro segue pensando todo o día en clave Dépor, e así nolo demostrou na conversa que tivemos con el a final do pasado ano, e que recollemos en Xornaldacoruña.gal.
Citámolo nun hotel do centro da cidade, ollando o reflexo do faro da Torre de Hércules pola fiestra un crú día de inverno. Chegaba algo baixo, cun pouco de catarreira, pero foi darlle ao rec e apareceu o Lendoiro de sempre, efusivo, rápido, poderoso, onmipresente.
Debullamos a conversa por bloques:
FIFA
A conversa arrincou xa directamente facendo un repaso da súa viaxe ao Mundial de Qatar, a onde acodiu invitado polo mesmo presidente da FIFA Infantino. Ademais de con Arsen Wenger, Augusto tivo a ocasión de falar hora e media con Pierlugi Collina, o gran revolucionador mediático do colectivo arbitral que agora é un dos máximos responsables da innovación no mundo dos colexiados. Lendoiro trasladou a súa aposta por implantar a medida de instaurar un mínimo de 60 minutos de xogo efectivo, para evitar as perdas de tempo e conseguir que os partidos conten con máis dos 45-50 de xogo de hoxe en día, a pesar da novidade dos longos descontos.
”É de caixón; e de xustiza”, sinala convencido de que aquí a un tempo prudente a FIFA tomará en consideración a súa proposta “aínda que non cobre os dereitos de autor”, bromeaba. Tamén trasladou a necesidade de que “todos os os campos de futbol profesional teñan as mesmas dimensións”.
Augusto tamén tivo tempo para lamentar as eternas loitas entre Tebas e Rubiales e as calificou de “unha lacra para o fútbol español”.
Bloque Dépor
Nótase que o Dépor é aínda parte da súa vida diaria. Sen facer alusión pero dando por suposto que está disposto a axudar ao club se alguén llo pide, deixou patente a necesidade de ter #gentedefútbol no seo directivo.
Nestes tempos onde A Coruña vive con lamento a falta de aposta do club pola canteira, definiuse precisamente como “un presidente da canteira”, dando conta da importancia da súa experiencia no fútbol modesto para facer medrar o profesional.
Sobre a venda do club, considera que xa antes do proceso de Abanca “houbo unha ampliación de capital se lle meteu un bocado importante ao club”, e recoñeceu a débeda de 100 millóns de euros que deixou nas arcas branquiazuis, pero sinalando que estaba “regulada”.
Reiterou que “unha das peores decisións dende o ano 14 foi a perda de Fernando Vázquez”. “Aínda a día de hoxe o tiñan que recuperar para o que fose”, sinala.
Antes de concretarse a fichaxe de Lucas, que xa daba por feito, deixaba claro que “Lucas Pérez, pode ser un gran revulsivo” pero “tamén fai falta un dianteiro de referencia”, manifestando a súa querenza polos dianteiros fortes que saben xogar de costas.
Bloque #Coruña
Interesante tamén a conversa arredor da vida política e a vida da Coruña, facendo referencia á loita que mantivo co seu “amigo de pupitre” nos Maristas, Paco Vázquez. En calquera caso “ser presidente dun club de fútbol é infitamente máis complicado que ser presidente dunha Deputación”, sinalou con rotundidade, explicando que “as eleccións é o sufrimento de verdade dun político, prodúcense cada 4 anos. No fútbol o problema prodúcese cada 4 días”.
Se ben é certo que “non boto de menos a carreira política pero estou encantado de telo vivido”, deixou claro que non foi el quen marchou da política, senón que foi “a política deixoume a min”, concretamente os egos de Romay Becaría. Afirmou que de ter chegado a ser alcalde “daríalle unha volta ao deporte da cidade e moita unha cobertura aos barrios”.
Non quixo facer valoracións sobre a posible ampliación do estadio de Riazor de ser aceptada como sede do Mundial 2030, se ben sinalou que 34.000 xa son máis butacas das que pedira no seu día. Pero os ollos enchéronse de lamento ao lembrar o proxecto rexeitado de Einsenman.
Tamén tivo tempo de falar sobre o seu natal Corcubión, na parte que podemos ver en QPC. “Vou pouco pero sempre presumo”, fachendea.
Un proxecto, en definitiva, moi valioso para crear unha corrente de colaboración moi viva e eficaz que permita suplir moitas das trabas que atopan os movementos sociais para dar a coñecer as súas inquedanzas. Confiemos en que a súa irrupción no panorama informativo coruñés contribúa a ampliar o reducido mundo no que se moven os movementos sociais canalizando as súas lexítimas reclamacións para que tanto institucións como veciñanza poidan formarse unha opinión razonada sobre asuntos que lles afectan. Vainos nelo cuestións tan importantes como a defensa dunha parte do patrimonio público.
A xeración dos anos das protestas veciñais de finais da ditadura e principios da Transición foi unha xeración caracterizada por unha moi particular ansia de participación e debate sobre a realidade que lle tocou vivir. Ambos momentos, a necesidade de participación e a súa implicación nos problemas das súas demarcacións, determinaron moi claramente os dous compoñentes fundamentais desta participación. Por un lado, foi unha participación baseada en agudizar as contradiccións dun sistema que mantiña barrios sen urbanizar ao consideralos como o patio traseiro da cidade, pero, por outro, era un movemento de masas e social porque foi capaz de arrastrar a xentes carentes de calquera prantexamento ideolóxico preconcebido e porque tamén contribuiu a crear as condicións precisas para acadar o primeiro concello democrático, capitaneado polo nacionalista, Domingos Merino.
Mais os tempos en que abundaban as asembleas multitudinarias e os debates a cara de perro pasaron xa. Os movementos sociais camiñan agora na Coruña por un rumbo moi distinto. Son tempos diferentes, sen dúbida, pero seguen existindo “temas quentes” como a privatización de espazos públicos, contaminación, espazos verdes devorados pola especulación, natureza e paisaxe saqueados, ritmos de vida e formas de relación social cada vez máis anónimas. Dar contido a unha confluencia institucional e social non baseada no concepto de que hai que pagar por algo que forma parte do común debe ser a gran tarefa política deste tempo. Evitarase así que os espazos comunais sigan sendo pasto da demagoxia e o arbitrismo de quenes só contemplan o común como fonte inesgotábel de plusvalías. Si fracasan esos intentos para recuperar parcelas como as do campo da Estrada-Maestranza, o antigo cuartel da Grela, o vello cárcere, a parcela do número 24 da rúa Adelaida Muro e os espazos portuarios desafectados haberá motivos serios para preocuparse. O Estado, que adoita presentarse como garante do interés xeral, observamos a miúdo como se inclina cada vez máis deica os intereses desas clases dominantes cando se trata de protexer o patrimonio público. A posición do goberno municipal ao respecto resulta inexistente, dubitativa, temerosa e corta de vista i é precisamente nestas cuestións onde se afirma ou se borra definitivamente o grao de influenza da alcaldesa.
A democracia é un réxime aberto e as súas capacidades de expresión e representación non se circunscreben, en modo algún, á vía institucional. A existencia de plataformas cívicas plurais e dinámicas, xunto a asociacións veciñais, culturais, deportivas e recreativas sen identificación partidaria algunha, seguen a ser necesarias para denunciar a voracidade da lóxica capitalista que leva a readaptar o patrimionio histórico-cultural ás novas funcións impostas polos grupos dominantes, demolendo os espazos históricamente ocupados polas capas populares para residencia das clases dominantes e grandes corporacións financieiras. Aínda que alonxados da grande influenza cuantitativa e cualitativa da que gozaron nos anos do final da ditadura e principios da Transición, os movementos sociais seguen a ser necesarios para a mobilización social de cara a construir unha cidade máis habitábel e solidaria.
Devolver aos movementos sociais a súa dimensión mobilizadora e reivindicativa, asumir que a humanización da cidade só é sostíbel na medida en que o cidadán participe activamente e que todo o atentado contra o patrimonio público o é contra si mesmo, son algúns dos compoñentes de fondo para non ter que falar dos movementos sociais como algo mortuorio.
Ricardo Vales é expresidente da Asociación Veciñal de Atochas-Monte Alto e responsábel de comunicación do Club de Opinión Foro Cívico e da plataforma cívica Defensa do Común.
Leva o Depor unha deriva na competición que ben se pode asemellar ao comportamento dun resorte. Este instrumento que enche os problemas de Física na escola e na universidades e que, cun deseño ben sinxelo, permite coñecer con moito tino as accións das forzas nun e noutro sentido. Este tira e afrouxa é a mellor definición de coma está sendo a persecución da cabeza da competición por parte do Depor.
Esta fin de semana tocou achegarse ó líder cunha vitoria traballada na que seguen aparecendo os mesmos fantasmas da primeira volta. A receita de dominar ó rival dende o principio, perdoar moitas ocasións, chegar a ceros ó descanso e logo veña a sufrir na segunda parte, nesta ocasións fixo bo pastel. “Xogar con lume” que din os máis sabedores do lugar, “é o que hai”, coma dirían os máis pesimistas. O mercado de inverno permitiralle ó equipo corrixir os erros do verán e ampliar as opción nalgúns postos onde é evidente que só contabamos cunha opción.
Falabamos hai unha semana da necesidade de non perder na casa ningún punto na segunda volta e comezar coma un tiro, gañando varios encontros seguidos. O calendario favorece que no mes de febreiro poidamos crer nesta posibilidade, xa que nas vindeiras cinco xornadas xogaremos contra rivais que neste momento están por debaixo da décima posición da táboa, incluso dous deles en descenso. Veremos, tamén, se os resorte só estira nunha dirección e non temos que andar mirando o que fan os rivais.
Miguel Barreiro Bugallo. Coruñés e deportivista no exilio mesetario. Sufrindo ó depor dende 1988. O que sei de fútbol, o Depor empéñase en negarmo. Firme defensor do fútbol de botas negras.
A alcaldesa da Coruña, Inés Rey, rexeitou pronunciarse sobre o recurso contencioso administrativo presentado pola Asociación Sociedade civil de Granada ‘Juntos por Granada’ ante o Tribunal Supremo contra o acordo do Consello de Ministros polo que se determinou que a cidade herculina sexa sede da Axencia Española de Supervisión de Intelixencia Artificial (Aesia).
“Non vou facer ningún comentario”, sentenciou a rexedora, quen asegurou tamén que non se pronuncia sobre “procedementos xudiciais doutras administracións” en relación ao recurso do Concello de Granada para impugnar a elección da sede da Aesia.
Cuestionada, así mesmo, polo momento do proceso de rehabilitación no que está o edificio da Terraza, actual sede na cidade de RTVE e futura sede da Axencia, a alcaldesa explicou que “se está traballando co Ministerio na redacción do convenio que hai que formalizar para o uso do edificio”.
“Virán proximamente os técnicos a ver cales son as obras que hai que facer para que empezo a funcionar”, puntualizou en relación a esta cuestión.
A sección primeira da Audiencia Provincial da Coruña acordou, en aplicación da nova lei do ‘só si é si’, revisar as penas impostas a cinco condenados por delitos sexuais e denegou a revisión a outro sete condenados.
Nun dos casos, os maxistrados fixaron en 13 anos de cárcere, en lugar de en 14 anos e tres meses de prisión, a condena a un autor dun delito continuado de agresión sexual –un home que agrediu á muller coa que vivía e que tamén violou a unha das súas fillas.
En dous dos procedementos, decretou impor catro anos de cárcere, en lugar do seis aos que foran sentenciados dous autores dun delito de agresión sexual, pois explica que a pena mínima cando foron axuizados era de seis anos e, coa nova redacción do tipo, fixouse en catro anos.
É o caso dun home que, no ano 2018, contactou a través dunha web cunha muller coa que conviñeron manter un encontro sexual. En contra do acordado, tras levar á muller a un lugar apartado, decidiu sacarse o preservativo e, ao negarse ela a continuar coa relación sexual, violouna.
E o doutro, que tamén contactou cunha muller que de forma eventual dedicábase á prostitución, á que enganou e posteriormente violou nunha vivenda á que a trasladou ata que ela, aproveitando que estaba adormecido, conseguiu escapar.
O tribunal tamén decretou que hai lugar á revisión da pena de tres anos de prisión imposta por un delito tentado de agresión sexual –a mínima legalmente posible naquel momento– e impúxolle a un condenado, no seu lugar, dous anos de cárcere, pois indica que esa é a pena inferior en grao na actual redacción do artigo 179 do Código Penal.
Neste caso, os feitos remóntanse a xullo de 2016, e tiveron lugar nun parque próximo ao Polígono de San Mateo, en Narón, onde un home tentou agredir sexualmente a unha muller coa que quedara. Finalmente, ela conseguiu defenderse e escapar.
QUINTA REBAIXA
Así mesmo, a Audiencia Provincial da Coruña tamén rebaixou de dez a nove anos de prisión a pena imposta a un condenado por un delito continuado de abuso sexual a menor de 16 anos.
O condenado mantivo relacións sexuais cunha menor inicialmente no seu vehículo e, posteriormente, en diversas ocasións, na súa casa durante varios meses. Segundo consta no fallo, a menor foi obxecto de ameazas pola súa banda para tratar de que continuase a situación.
Sergio e Pura son os protagonistas dunha das escenas máis auténticas da Coruña. Malia ser el de Pereiro de Aguiar e ela do Val do Dubra, levan toda unha vida nas rúas na cidade herculina. Durante o verán vémolos coa eterna furgoneta de La Ibi vendendo xeados por Riazor ou Orzán; en outono e en inverno sacan o tren das castañas pola Rúa Real.
Normalmente acaban en Reis, pero este ano parece que hai moita castaña e van estirar a tempada ata que se acaben, polo menos ata o Entroido, calcula Gonzalo, o fillo, que se ocupa da parte administrativa.
Con eles falamos un anaco mentres atenden a toda a clientela que aínda a día de hoxe compra os cucuruchos (os de 5 son os que máis se venden). Coa súa retrancan responden á clásica pregunta do “Moito traballades” cun rotundo, “a xuventude xa non quere traballar. Ata os 40 son adolescentes e a partir dos 40 están cansados para traballar…”
Está claro que son doutra pasta, doutra época. “Meu pai comezou vendendo nos anos 60 castañas en Marín para un señor que tiña varios carros. Despois veu para Coruña e comezou vendendo churros e barquillos e xa máis tarde Xeados e Castañas”, cóntanos Gonzalo. Estivo moitos anos cos carritos antes de comprar a furgoneta de xeados xa nos anos 70.
”A miña familia tivo postos en moitos sitios da cidade. Os churros e os barquillos vendíanos cos tambores a costas, no antigo “papagayo”, nas praias e nas rúas. Tamén tivemos un posto de palomitas onde o cine Colón. Despois cos xeados o noso kiosko estivo na baixada da praia do Orzán, nos Xardíns de Méndez Núñez, na praia de Santa Cristina, na baixada de Riego de Agua cara á Marina, xusto onde comeza o N°1 da Rúa Real, ademais de na fonte dos Surfistas do Orzán. Os postos das castañas tivémolos ademais de na Rúa Real, nos Olmos e na rúa Barcelona”.
Se ben os xeados son de produción propia, mercan as castañas “en almacéns que xa coñecemos e coñecen que tipo de calidade buscamos, dependendo da época e do mes, mercamos dunha zona u outra, é todo baixo a experiencia de anos”. Precisamente ese é o único truco para que se pelen ben: “ter un bo producto e unha boa variedade, ademais de darlle moito cariño”.
Cando lle preguntamos a Sergio e Pura que dá máis, se as castañas ou os xeados, a súa resposta non pode ser máis galega: “Depende do que se traballe”. Gonzalo debulla mellor a idea, tamén coa retranca galega por diante: “O que non dá nada é o que non se vende, sempre que se venda algo se gaña. Os xeados fabricámolos nós, pero este ano subiron moitisimo as materias primas, e veremos como afrontamos, se subimos os prezos ou nos axustamos máis nós, pero o que temos claro é que a calidade non se vai baixar. O mesmo pasou coa castaña, este ano subiu moitísimo o prezo, e nós continuamos igual, ofrecendo o mellor e as mesmas cantidades, así que podería decirse que gañamos menos, pero o que nos importa moitas veces é máis que os nosos clientes queden satisfeitos. Se nos comparamos con outras cidades de España e outros paises, nós somos os que mellor relación prezo/produto temos en ambos ámbitos. A Coruña podería decirse que é unha cidade económica en canto a xeados e castañas”, sentenza.
A CIGdenunciou o despedimento por “coller vacacións” dos dous homes senegaleses que, en xullo de 2021, trataron de auxiliar a Samuel Luiz, o mozo que morreu na Coruña tras unha brutal malleira na rúa por parte dun grupo de mozos na zona do paseo marítimo coruñés.
Nun comunicado, o sindicato explica que a contratación de ambos “por Puertas Betanzos fora anunciada publicamente polo propio empresario” tras o recoñecemento social aos dous homes “polo seu valente e decidida acción para defender a Samuel Luiz, acción que lles valeu ser distinguidos como fillos adoptivos da Coruña e recibir permisos de residencia e traballo”.
A Federación de Construción e Madeira da CIG asegura, con todo, que ambos tiveron “un contrato abusivo, con xornadas de ata 10 e 11 horas diarias, polo soldo máis baixo do convenio”.
“A situación chegou ao seu límite cando este Nadal, ao saber que os operarios reservaran billetes de avión para visitar ás súas familias en Senegal coincidindo coas vacacións, un día antes de saír os voos, desde a empresa trataron de convencelos para que renunciasen ás vacacións”. “Algo ao que estes negáronse para emprender, en efecto, a viaxe prevista durante as súas vacacións pendentes”.
“En represalia, ese mesmo día foron despedidos coa súa respectiva carta por causas económicas, sendo substituídos de inmediato nos seus postos por novos operarios, e non abonándolles a indemnización nin a liquidación salarial”, subliña a CIG, á que os dous homes acudiron. A central sindical sostén, no seu comunicado, que a súa contratación foi “unha acción publicitaria” por parte do empresario.
Pola súa parte, a empresa que contratou aos dous homes alega causas económicas e produtivas para o seu despedimento e, en particular, necesidade de empregados “máis cualificados”,
A sección primeira da Audiencia Provincial da Coruña suspendeu un xuízo por contrabando de tabaco debido á folga indefinida convocada pola Unión Progresista de Letrados da Administración de Xustiza (UPSJ), o Colexio Nacional de Letrados e a Asociación Independente de Letrados (AinLAJ) prevista para este martes.
Así o confirmaron fontes xudiciais consultadas por Europa Press, en relación a un xuízo fixado para este martes e o mércores e no que están acusados 17 persoas. Para os procesados, a Fiscalía pide penas que van desde o sete anos de cárcere ao tres anos e seis meses de prisión. Segundo o escrito de cualificación fiscal, o 1 de abril de 2012 un dos procesados foi interceptado cando conducía unha furgoneta en Vigo, na que transportaba 15.000 paquetes de tabaco, distribuídas en 60 caixas, sen o precinto regulamentario.
Na tarefa de traslado dese tabaco, que procedía de Andorra e cun valor de máis de 50.000 euros, axudáballe outro dos acusados. Con posterioridade, producíronse outras incautacións a outros procesados, nalgún caso de 17.500 paquetes.
Noutra confiscación, a outros dos procesados localizóuselles no dobre fondo dun camión, nun transporte pola cidade da Coruña, máis de 60.000 paquetes, cun valor no mercado de máis de 280.000 euros.
O mesmo ocorreu con outra requisa, en xuño dese mesmo ano, neste caso nun furgón que circulaba pola autovía A-52, no tramo comprendido entre A Gudiña e Verín. O vehículo transportaba no seu interior, escondido nun compartimento oculto, máis de 14.000 paquetes cun valor de máis de 57.000 euros. En total realizáronse dez incautacións, algunhas delas fóra de Galicia.
Máis de 250 veciños xa solicitaron cita previa para consultar o Plan Xeral de Ordenación Municipal de Cambre, trala apertura do prazo de exposición pública que se abriu o pasado venres e que durará 2 meses.
Unha fase na que a participación cidadá é clave, polo que dende o Concello amosan a sua satisfacción pola primeira serie de solicitudes.
A documentación do PXOM pódese consultar tanto na páxina web como na propia Casa do Concello. Neste segundo caso, os veciños poden achegarse ao salón de plenos para consultar os planos e documentos ou, se o desexan, poden pedir cita previa para ser atendidos polo persoal municipal. O expediente pódese consultar de luns a venres de 8:00 a 15:00 horas. No caso de precisar asistencia técnica, o horario de atención será de luns a venres de 10:00 a 13:30 horas.
Para concertar cita, as cambreses e cambresas teñen tres vías:
Teléfono 981 61 31 28
A páxina web de cita previa (seleccionando o rexistro de Cambre, área de Urbanismo e o apartado específico do PXOM habilitado no tipo de cita)
