Que sorte temos os coruñeses. Mentres outras cidades perden o tempo xestionando orzamentos, mantendo rúas ou planificando investimentos, aquí, no autodenominado “Balcón do Atlántico”, decidimos apostar por unha experiencia moito máis innovadora: o minimalismo administrativo.

A alcaldesa Inés Rey e o seu equipo elevaron a xestión municipal á categoría de arte conceptual. Ese arte moderno que ninguén entende, que custa unha fortuna e que, no fondo, consiste en contemplar como as cousas se deterioran mentres alguén asegura solemnemente que todo vai “razoablemente ben”.

Comecemos polas contas municipais, ese fascinante burato negro que o interventor observa con máis tensión ca un controlador aéreo en plena tormenta. A oposición, sempre tan esixente, insiste en falar de desequilibrios financeiros, remanentes negativos e advertencias técnicas. Mais talvez non entenderon a xenialidade do proxecto: gastar o que non se ten é a máxima expresión da liberdade orzamentaria.

¿Investir en colexios, instalacións deportivas ou mantemento urbano? Que concepto tan anticuado. Aquí apóstase polo urbanismo experiencial. Os nenos xogan entre fochancas para fortalecer o carácter e preparar ás novas xeracións para sobreviviren nunha cidade onde cada beirarrúa é unha proba de resistencia.

E logo está a limpeza, ou mellor dito, a reinterpretación ecolóxica da sucidade. Pasear hoxe por algunhas zonas da Coruña é gozar dunha inmersión directa na natureza salvaxe. Grazas á escasa supervisión de determinados contratos municipais, as rúas deixaron de ser simples espazos urbanos para converterse en auténticos ecosistemas en expansión.

A maleza xa merece representación institucional e as manchas acumuladas nos bordos das rúas poderían catalogarse como patrimonio contemporáneo. Mais tampouco convén dramatizar: sempre nos quedará a choiva galega como servizo público gratuíto de baldeo.

A mobilidade merece capítulo aparte. O deseño circulatorio da cidade parece elaborado por alguén que detesta o coche, pero que tampouco utilizou un autobús na súa vida. Cruzar A Coruña converteuse nunha pequena epopea diaria.

Os carrís bici aparecen e desaparecen como fenómenos paranormais, as obras eternízanse e as frecuencias do transporte urbano convertéronse nun exercicio de fe colectiva. Máis que esperar o bus, o usuario realiza un acto de esperanza.

En definitiva, A Coruña avanza decididamente cara a un modelo de cidade de vangarda: unha cidade onde non se inviste para non alterar a paisaxe decadente; onde o diñeiro público é máis unha opinión ca unha ferramenta de xestión; e onde a sucidade comeza a venderse case como “pátina histórica”.

Iso si, hai un servizo municipal que funciona con precisión milimétrica: as redes sociais institucionais. Alí sempre loce o sol, as rúas brillan, os proxectos avanzan e a cidade parece saída dun catálogo escandinavo. Mentres tanto, fóra da pantalla, os cidadáns seguimos esquivando barro, atascos e abandono cun admirable espírito deportivo.

Pero tranquilos. Seguro que pronto inauguran outra campaña de comunicación para explicarnos que, en realidade, todo isto tamén é progreso.

• José Juan Santos (Tarrío, Culleredo). Consultor de Comunicación Política Estratéxica.

Máis artigos de José Juan Santos

Topónimos en voo rasante: a comedia aérea de Galicia