Leva 17 anos exercendo o xornalismo na Opinión, asinando como Sara Vázquez Lorenzo, e agora está metendo a súa pluma e a súa voz na RNE, na que debutou estas pasadas semanas facendo un auténtico máster en Córdoba co gallo do accidente de Adamuz. Pero tamén leva toda a vida cantando, dende que aínda lle quedaban altos os pomos das portas que utilizaba como microfónos. Ou dende que se poñía a imitar os discos da coral de Cariño na que cantaba seu pai Juan de Merso.
Porque o seu nome artístico, co que se lanza ao abismo da música en solitario, vén do seu visavó, Gumersindo. E desas raíces tamén nace o son que vén de crear (unha maridaxe entre soul, jazz, folk americano, blues ou latín jazz), que bebe de xentes como Amy Winehouse, Nina Simone, Bob Dylan, Sara Vaughan ou Billie Holiday… pero tamén de Luz Casal, Fuxan os Ventos, ou do Berrogüeto de Guadi Galego.
Ten máis de 15 anos de traxectoria sobre os escenarios, pero Sara Merso lanza hoxe mesmo, venres 30 de xaneiro de 2026, o seu primeiro álbum, “Iá” (con 6 temas propios, un deles en galego, e unha versión), que estará á venda no concerto que estrea a súa xira, esta mesma noite na Sala Garufa Club. As entradas están dispoñibles en Woutick e en taquilla.
‘Iá’, o seu álbum debut como solista e compositora aposta polo orgánico, a emoción e a verdade da música, nestes tempos nos que a tecnoloxía nolo fai todo.
- Medio da Coruña e medio de Cariño, entón?
Eu son de porto de mar, de Cariño, e vivín ata o verán de cando tiña 8 anos, e bos viñemos a vivir a Betanzos, ata que fun estudiar a Santiago, e cando saín viñen para Monte Alto. Sigo volvendo a Cariño, sempre que podo, creo somos xente bastante aberta e acolledora, moi xente de mar, abre por pelotas.
Pero tamén estou encantada en Monte Alto, creo que ten tanto caracter o barrio, que resiste.
- Seica levas cantando toda a vida, pero ademais preto de 18 anos de traxectoria sobre os escenarios?
Si, lembro cantar dende que teño grupo de razón. De pequena ademais fun a clase de guitarra. En Betanzos fun ao Conservatorio e fixen o grao elemental, os primeiros 4 anos, e seguín aprendendo pola miña conta, cantando… eu sempre fun moi friki, pasaba horas encerrada na habitación cantando… e tocando en todas as ceas… somos moi cantaríns en Cariño, a verdade.
E na Facultade tiven o meu primeiro punto, Coda, unha mistura de temas propios, que facían un pop-rock… estaba interesante. E despois viñen para aquí ubiqueime e tiven varios grupos por aquí de diferentes movidas. O primeiro foi unha homenaxe a Amy Winehouse, que saíu do Garufa da Cidade Vella, dun grupo de músicos da zona que nos puxemos. E de aí saíron outras cousas, outros grupos, fun tamén a clase con Carmen Rey…
- E chegou o momento de dar o salto?
Pois non, nou houbo un momento concreto. Hai xa anos que me din conta de que me comezaban a saír cousiñas, melodías… Vai quedando, vai quedando… Ata que chegou un momento que xa pedía poñer a cocer. Foi máis unha cousa de sentir que se ía dando, a coller o folio en branco e poñerse. Funme escoitando e gustábame, era como moi verdadeiro. E houbo, ademais un par de amigas que me deron un bo empurrón.
- E imos xa con “Diamonds”. Como foi a gravación?
O EP, que xa está nas plataformas dende hoxe, xa estará tamén á venda no Garufa. É autoprodución total, pero foi gravado nos Estudos Diquesí, Oza-Cesuras co recoñecido Rubén Montes á fronte de son, mestura e mastering.
E de aí, teño sorte de ter moita xente moi boa ao meu lado que me axuda, e comezarei coa distribución. Todo o que veña a partir de aquí será un regalo.
- De van as letras de Diamonds?
Pois por exemplo hai unha, que acabamos de lanzar o vídeo, que é un enfado, “Fire”, un enfado que me permitín sentir para avanzar. Hai outra que fala sobre esa traxedia espantosa que non remata por moito que quede sepultada por outras, que é a xente que morre no mar, nun lado e noutro. Eu son de porto de mar e creo que me toca especialmente por sangue, e morrer así paréce horroroso.
Tamén hai outra dos despertares curiosos que ten a xente, “Mornings”, cun ton máis humorístico.
- E a que vai en galego?
Chámase “De alba”, polo nome e polo amencer. Vai de ver un pouco o presente sen esa sensación de escuridade interna… imos abrir a ventá e deixar entrar o sol. De feito hai unha frase do meu mestre de Ioga (que aínda non sabe) que “un corazón é como unha ventá, que se está aberto non rompe”. Vai flipar cando a escoite.
- Como é a túa banda?
A banda que me acompañará no Garufa Club está formada por Irene Añón e Iseo Agilda (coros), Iago Mouriño (piano), Rubén Deschamps (guitarra), Octavio Vargas (baixo) e Bruno Couceiro (batería). Pablo Añón, ademais de tocar ventos, asina os arranxos, a dirección e a produción musical do disco.
No álbum ademais colaboraron tamén Iria Porras (corno inglés) e Carmen Rey, Ángeles Dorrio, Julietta Barro, Lucía Souto e Alba Breijo nos coros.
- Hoxe no Garufa a presentación. Que importancia teñen as salas da cidade para ti e para a escena musical herculina?
Toda. Para min son fundamentais. Eu adoro a música en directo. E para min o que dan e o que teñen as salas non o vas ter na vida nun festival. Imos ver, un concerto nun sitio grande mola moito, e non tería problema en facerme rica e tocar en grandes recintos… (bromea).
Pero supoño que as salas será o meu hábitat natural, e paréceme que é o lugar da música. Está todo ben, eh, que os festivais xa son como un plan de fin de semana que fas cos colegas, Mal non fai, para nada, pero bueno, nada como a Garufa, o Filloa ou mesmo a Mardi.
Máis novas musiqueiras
Pepe Cunha, 25 anos á fronte do mellor programa de música galega contemporánea, “Ábrete de Orellas”
En Vilo busca afianzar cunha campaña de micromecenazgo o museo musical da cidade
2026 arrinca en clave de aniversario: 30 anos de CuacFM e 45 do Jazz Filloa
Félix Arias lanza un novo disco “feito na casa”: “Entre as urxencias, fixen o importante”
O Jazz Filloa, unha das salas de jazz máis antigas de España, abriu o Noites do Porto
As salas e os bares, as primeiras protagonistas do festival Noites do Porto
Fransy González emocionou ao Colón coa súa xenuína harmonía entre a música de raíz e a clásica
