O peirao da Batería da Coruña rendeuse esta fin de semana á nostalxia dos 90 e dos 2000 cunha nova edición do Recorda Fest, que reuniu arredor de 21.000 persoas durante dúas xornadas nas que conviviron referentes de varias xeracións. O festival celebrou a súa cuarta edición cun cartel construído precisamente arredor desa mestura: ídolos que hai dúas décadas enchían carpetas e paredes de adolescentes, novas voces da xeración Z e bandas que seguen sumando éxitos festival tras festival. Entre tanta referencia dos 2000, había que destacar. E o venres La M.O.D.A. asumiu ese papel con solvencia, converténdose nun dos grandes triunfadores da primeira xornada ante unhas 9.500 persoas.

DOS PRIMEIROS ACORDES ÁS RECORDA SESSIONS

Moi puntual, ás 15.45 horas, o ponferradino Pavlenha foi o encargado de inaugurar o festival con temas como Por qué cojones sigo aquí?, Alguna luz encendida, Tierno Galván ou Querría. Despois chegou a dozura de Mafalda Cardenal, que conectou especialmente co público máis novo con cancións como En mi balcón ou tu fan. Pero unha das grandes novidades desta edición agardaba xa á tardiña: as Recorda Sessions, un formato pensado para concentrar nun mesmo espectáculo boa parte desa nostalxia dos primeiros anos dos 2000. Ella Baila Sola, Selena, de Sonia y Selena, David Civera, Fran Perea, Raúl e Natalia sucedéronse nun bloque que cumpriu co seu obxectivo: activar de golpe a memoria musical de toda unha xeración e preparar o terreo para os pratos fortes da noite.

SIDECARS ABRE PASO E LA M.O.D.A. TOMA O ESCENARIO

Coa noite xa caendo sobre A Coruña, soaron os primeiros acordes de A cámara lenta, o tema co que Sidecars abriu o seu recital. Seguiron Fan de ti, Todos mis males ou Contra las cuerdas, antes de pechar con Amasijo de huesos, un dos grandes himnos da banda madrileña. Pouco despois chegou un dos concertos máis agardados. La M.O.D.A. prometía un dos mellores directos da noite e cumpriu. O grupo burgalés combinou a presentación do seu sexto álbum, San Felices, con boa parte das cancións que o converteron nun habitual dos grandes festivais. O tema homónimo abriu o repertorio, seguido de Alsa pa Madrid, antes de que chegasen éxitos como Nómadas, 1932, Héroes del sábado ou Mañana me voy a Burgos. Houbo tamén chiscadelas a Galicia e, sobre todo, unha entrega constante entre escenario e público, que confirmou a capacidade da banda para transformar cada concerto nunha celebración colectiva.

CALI Y EL DANDEE E UNHA DATA FEITA CANCIÓN

Xa pasada a medianoite, Cali y el Dandee levaron o festival cara aos sons urbanos. Alejandro e Mauricio Rengifo puxeron a bailar un público que xa estaba completamente entregado, con temas como Gol. Pero había unha coincidencia demasiado perfecta para desaproveitala. Era 4 de setembro, exactamente a data á que fai referencia Yo te esperaré, probablemente a canción máis recoñecible do dúo colombiano. O público coruñés entendeu o momento e deixou a gorxa nun dos instantes máis emotivos e nostálxicos da noite. Juan Magán foi o encargado de baixar o pano da primeira xornada cunha sucesión de cancións que marcaron a etapa dourada do electrolatino: Te voy a esperar, Angelito sin alas, Si no te quisiera e Bailando por ahí.

HOMBRES G: OS 90 VOLVEN Á CORUÑA

Se o venres estivera marcado polos 2000, o sábado tiña reservado un espazo privilexiado para a nostalxia do pop español dos 80 e 90. A calor acompañou desde primeira hora unha xornada que abriu a coruñesa Hydn, unha das propostas emerxentes do cartel. Despois chegou Hey Kid, que conseguiu gañar rapidamente o público con varias referencias ao Deportivo e pechou a súa actuación con Noche de San Juán e Donde estés tú. A voz íntima de Inazio tomou a continuación o escenario. O artista confesou estar “encantado” de pasar boa parte do verán en Galicia antes de deixar paso a un dos nomes máis multitudinarios da tarde.

TABURETE, ENTREGADO Á CORUÑA

Co sol empezando a baixar, o peirao da Batería comezou a encherse para recibir Taburete. Willy Bárcenas entrou con ganas de agradar desde o primeiro minuto, saudando en galego e agradecendo a asistencia do público malia coincidir o festival co partido do Dépor, ao que cualificou de “equipazo”. A Coruña respondeu con Belerofón, Cinco sentidos e Sirenas, nun concerto marcado pola enerxía e unha comunicación constante co público.

‘VOY A PASÁRMELO BIEN’ E PASÁRONO BEN

Pero o sábado tiña un nome marcado en vermello para boa parte dos asistentes: Hombres G. A banda abriu precisamente con Voy a pasármelo bien e converteu o título nunha declaración de intencións. Durante todo o recital sucedéronse himnos que forman parte da memoria colectiva de varias xeracións: No te escaparás, Lo noto, Visite nuestro bar ou Marta tiene un marcapasos, que o público chegou a cantar en parte a capella. Venezia e Sufre mamón puxeron o colofón a un dos concertos máis celebrados desta edición, deses que probablemente quedarán asociados á historia do festival.

ÁLVARO DE LUNA E UN FINAL PENSADO PARA BAILAR

Xa entrada a madrugada regresou ao Recorda Álvaro de Luna, un artista que empeza a converterse nun habitual da cita coruñesa. Abriu con Kintsugi e Rockstar e continuou cunha sucesión de temas xa perfectamente recoñecibles polo público, como Olvidé olvidarte, Todo contigo, Levantaremos el sol ou Juramento eterno de sal. E se o festival estivera dividido durante dous días entre públicos, estilos e xeracións, houbo un momento no que todos pareceron poñerse de acordo: o “Modo Perreo”. DJ Planas e as bailarinas de Studio Punto Cero construíron un espectáculo cargado de reggaetón antigo e electrolatino, recuperando cancións que levaron o peirao directamente ás pistas de baile de hai quince ou vinte anos.

GALICIAN ARMY PON A GUINDA

O último capítulo escribiuno Galician Army. Alberto Prado e Sergio Vallejo pecharon o Recorda cunha proposta de electrónica feita desde Galicia e cunha personalidade perfectamente recoñecible. O dúo mesturou temas propios como UFO ou GARLIN con algúns dos seus remixes máis coñecidos para artistas galegos. Soaron así Terra, de Tanxugueiras, ou La Noche, de The Rapants, nun final no que o público apenas deixou de bailar. Dúas xornadas, arredor de 21.000 persoas e varias xeracións compartindo cancións que forman parte de momentos moi distintos das súas vidas. O Recorda Fest volveu demostrar que a nostalxia, ben combinada con propostas actuais, segue sendo un dos grandes motores da música en directo.