Queirámolo ou non moitos da xeración dos 80-90, o Festival Noroeste xa non é o que era. Xa hai tempo que se lle cambiou o apelido de Pop-Rock polo de Estrella Galicia, nun proceso de cambio de orientación musical que, por outra banda, abre a praia de Riazor a outros públicos.
Xa non son os tempos daquelas grandes bandas que enchían Riazor ata o Rompeolas como The Cure. ou nin sequera de Primar Scream, porque como xa dixo o concelleiro “quen queira ver grupos de nivel, que pase por taquilla”, en referencia clara prevalencia municipal polos festivais privados.
Hoxe en día, xa na 39ª edición, temos que conformarnos con reclamos oitenteiros como os de Sprints ou Echo and de Bunymen. Pouco que dicir dos irlandeses, que dirixidos por unha tremenda Karla Chubb fixo unha despregadura de potencia guitarreira antifascista. Unha excelente actuación de non ser porque o público xa estaba pensando en Rusowski. Foi ese momento un dos que mellor definen o cambio xeracional deste festival, co cambio radical do rock combativo irlandés ao pop ecléctico do vallisoletano, que de contado, petou o areal.
Outra cousa é os Echo and The Bunymen… Non debería ter sido difícil de saber que xa estaban nun lamentable declive, cun Ian McCulloch que non era nin capaz de manterse de pé…


Moi positiva, iso si, a aposta pola música da cidade e do país. Preto de 20 das 45 bandas escollidas este curso eran galegas,. Entre elas Bala, que demostrou o ruído e a garra que poden facer dúas mozas da Coruña e Lugo. Ou Zënzar, a histórica banda roqueira de Cerceda que puido subir por fin ao escenario de Riazor.
Ou Sés, que fixo unha demostración impresionante do seu talento infinito, pasando da cumbia ao blues, e viaxando pola canción de autora ou ao tradicional máis puro. Menudo tesouro temos no país con esta comprometida muller. ”O que é de pailáns é deixar morrer linguas”, berrou antes de poñer a todo Riazor a cantar Tempestades de Sal”, e antes de rematar (“ameazando con volver”) lanzando un agradecemento a todas as bandas de musica tradicional coruñesas con ese “canto aquí e canto na Habana” tan fermoso.
View this post on Instagram
A Bomba

Para a traca final da noite sabatina quedaba a gran festa. Menudo lío montou Bomba Estéreo tralo novo cambio xeracional no seo do público. Os colombianos realizaron un espectáculo audiovisual impresionante, divertido e festexeiro, coa voz de Bud Bunny soando en Riazor en “Ojitos Lindos”, e bailando como tolo temazos como “Soy yo”, “To muy love” ou ese “Fuego” que foi a banda sonora da Liga Hypermotion.
O festival das prazas, cada vez máis pequeno
Un dos grandes distintivos do festival, que o ten convertido nun dos mellores de todo o estado, tamén mingua. Esa capacidade de convertir prazas como Azcárraga ou o Campo da Leña en marabillosos auditorios cada vez é máis cativa. Este ano houbo grandes citas pero botáronse de menos as sesións vermú de venres e sábado.
Entre as eivas a corrixir do festival, cómpre tamén sinalar a falta de compomiso medioambiental. Xa é hora de que este festival se pase aos vasos reutilizables nunha zona tan fráxil como a praia de Riazor…
Máis novas
O devir do Noroeste tras convertirse no “mellor festival do estado”

