Recén de chegada de facer de 4⁰ árbitro en todo un San Mamés no Athletic-Betis do domingo, Eugenia Gil Soriano deixaba a maleta e se trasladaba onte a Ponteceso. Alí a esperaba a familia do Futbol da Costa nunha xornada formativa AND Futgal organizada polo CTA e o diario curmán Quepasanacosta. “O fútbol necesita a unión de árbitros e equipos, e estas xornadas son un bo exemplo de aprendizaxe mutua”, agradeceu a colexiada.
Ademais de participar na intensa mesa de debate na que se puxeron en común as posicións habitualmente encontradas de adestrador@s e colexiad@s, a árbitra internacional FIFA compartiu nunha ponencia a súa carreira, dende aqueles inicios no fútbol base herculino e nos propios campos da Costa con apenas 15 anos, para agora estar pitando na 1ª Div. Feminina e na 1ª RFEF.
De familia futboleira, criada en igualdade, medrou facendo atletismo, pero compartindo cos seus dous irmáns varóns o amor polo fútbol. Con 15 anos, case como un desafío, e apoiada pola súa familia, esta “guerreira” atreveuse a probar. E gustoulle. Nas primeiras sesións coincidiu con 3 rapazas que tamén estaban empezando, e unha delas segue sendo a súa mellor amiga. Así, a día de hoxe, a árbitraxe é todo para ela, pois ademais do seu traballo, tamén ten á súa parella e ás súa mellores amizades no colectivo.
A coruñesa foi debullando os seus fitos, dende que pitou a súa primeira vez en Riazor (un final do Teresa Herrera de base), pasando de pitar no Pinguel ou en Xaviña (“o Fútbol da costa sempre me gustou, un fútbol que me axudou ao entender o xogo”, recoñeceu) a facelos en San Mamés, e ata o seu primeiro partido internacional.
Polo camiño deixou claro que “ser árbitro é moi difícil”. E nese punto fixo fincapé no seu camiño. “Ao principio subín demasiado rápido, e despois tiven que estar 7 anos en Preferente. Houbo momentos nos que xa me pesaba seguir na mesma categoría, pero creo que esa amplia formación no barro, permíteme ser a árbitra que son agora”.
Pero Eugenia deixou clara varias mensaxes. “A arbitraxe é todo pero non é todo. Eu por exemplo sigo correndo a bo nivel. Antes facía 400m e agora 800 pero mesmo conseguín beca deportiva co atletismo, coa que puiden ir en EEUU, a Pittsburg e acabar alí os estudios de Recursos Humanos, no doble grao que teño feito con Educación Primaria. Sempre tiven claro que hai que estudiar”.
Preguntoulle o alcalde de Ponteceso que porcentaxe de sorte e de esforzo hai detrás do seu éxito. “As dúas cousas”, respondeu. “Hai moito esforzo, dende logo, pero tamén algo de sorte tamén pois tiven un camiño foi sendo aberto por outras mulleres que estiveron antes aí. Eu soño pitar en 1ª Div. masculina pero igual non podo, igual aínda non é o tempo, pero espero ir abrindo lle camiño para que outras mulleres si o consigan moi pronto. Espero ser unha referente, sendo xa primeira galega en 1ªRFEF”, sinalou.
E que lle diría Eugenia a un neno ou unha nena que está pensando en meterse a árbitr@?, preguntoulle a bancada. “Pois que é unha maneira diferente de vivir o fútbol. Eu vívoo como un deporte. Pero tamén lle diría que ademais vas ser unha peza imprescindible do xogo, cunha fermosa posicion de mediador”.
