O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) absolveu ao novo condenado a dez anos de cárcere como cómplice do asasinato de Samuel Luiz — Alejandro M.R. — e ratifica as penas de entre 20 e 24 anos para os outros tres: Diego M.M., Alejandro F.G. e Kaio A.S.C.
Así o informou o alto tribunal galego tras a vista de apelación celebrada no mesmo despois dos recursos presentados polas defensas e nas que tanto Fiscalía, como acusación particular — en representación da familia da vítima — e a popular, o colectivo LGTBI Ás Coruña, pediron a ratificación de todas as condenas.
No caso de Alejandro M.R., e tras a condena por parte da Audiencia Provincial da Coruña en base ao veredicto do Tribunal do Xurado — que absolveu á única moza xulgada polo crime de Samuel na madrugada do 3 de xullo de 2021 no paseo marítimo coruñés –, a Sala do Civil e Penal estima o recurso do seu defensa por considerar que non hai probas de que participase na agresión e que houbo vulneración da presunción de inocencia.
Pola contra, confirma a pena de 24 anos de cárcere imposto a Diego M.M., pois no seu caso concorre a agravante de discriminación por motivos de orientación sexual — foi, ademais, o que iniciou a agresión segundo considerouse probado –; de 20 anos e medio de cárcere a Kaio A.S.C., tamén autor dun delito de roubo con violencia por subtraerlle o móbil á vítima; e de 20 anos de prisión a Alejandro F.G, rexeitando atenuantes expostas polo seu defensa.
ARGUMENTOS PARA UNHA ABSOLUCIÓN
No caso do mozo absolto, entende que “non consta acreditado que participase na agresión”. “Ningunha testemuña presencial sinala que o vise golpear, encararse coa vítima, impedir que se lle axudase, nin dificultar a súa fuxida”. O TSXG considera que o xurado se apoiou en probas indiciarias, pero recalca que “en ningún momento vese (nas gravacións) ningunha actuación das apuntadas no veredicto e feitos probados”.
“Os xurados inferen que non tentaba separar porque ningunha testemuña o di, pois sinalan que ninguén separaba, pero a presunción de inocencia non pode destruírse a través desta manifestación, pois iso comportaría un investimento da carga da proba”, resaltan os maxistrados. “Outros mozos tamén chegan ao lugar e non separan, e iso non se traduciu na súa imputación ou condena”, sinalan.
Ademais, destacan que hai unha testemuña que sinala que o recorrente “se desvincula” do grupo agresor e “cruza a calzada”, un “testemuño favorable que non se ten en conta polos xurados”. Todo iso levou á Sala a apreciar vulnerada a constitucional presunción de inocencia, “ao carecer a condena de base razoable” e, por tanto, a estimar o recurso.
OUTROS ACUSADOS
Pola contra, entenden que no caso de Diego M.M. “polas palabras, xestos, forma de vestir, ton de voz e aparencia física da vítima, interpretou” que a vítima “era homosexual” e subliña que este feito “desencadeou a reacción totalmente agresiva” de leste contra el, “pola súa animadversión cara á condición sexual homosexual que lle atribuíu”.
A iso, engade que, “de forma sorpresiva e repentina, abalanzouse sobre a vítima, golpeándolle con puñadas e patadas, principalmente nas zonas de cabeza e cara”. Nese momento, segundo consta no fallo, Alejandro F.G., amigo de Diego M.M., sumouse á agresión “de forma inmediata, atacando á vítima por detrás, rodeando con forza o seu pescozo co seu brazo”.
A Sala afirma que, en cuestión de segundos, “adheríronse de forma progresiva ao ataque un numeroso grupo de amigos e coñecidos dos acusados que se achaban nas inmediacións, entre eles dous menores de idade xa xulgados e condenados”.
De Kaio A.S.C., indican que “saíu correndo e integrouse no grupo agresor, propinando á vítima polo menos unha patada” e, ademais, mentres a rodeaban integrantes do grupo, actuando en unidade de acción, leste “impide” a fuxida da vítima. “E dificultaba calquera tipo de axuda ou defensa eficaz que puidesen prestarlle terceiras persoas”, engade.
O alto tribunal galego entende, ao contrario que a Audiencia Provincial, que Alejandro M.R., “ao ver que amigos e coñecidos seus estaban a agredir á vítima, situouse no punto inicial da agresión, sen agredila”.
PARTICIPACIÓN ACTIVA DE TRES CONDENADOS
Pola contra, considera probado que Diego M.M., Alejandro F.G. e Kaio A.S.C., “como membros do grupo agresor”, interviñeron “activamente na persecución, propinando golpes e impedindo a defensa e fuxida da vítima”. Alejandro M.R., segundo sinalan na sentenza, “resultou empuxado por un dos cidadáns senegaleses, sen que conste se a súa intención era separar ou participar na agresión”.
O TSXG desestimou o recurso de Alejandro F.G. porque, ademais da proba testifical, existe — sostén — “unha proba videográfica, adverada polos policías, que corrobora a súa participación” nos feitos.
“A brutalidade da malleira está ben acreditada, non só polo visionado dos vídeos da zona, senón tamén polas testificales, que sinalan que foi unha animalada, un ataque dunha gran gravidade, unha sorte de linchamento de todos contra un”, destacan os maxistrados, á vez que aseguran que, nunha agresión grupal destas características, “non poden desgajarse as condutas individuais”.
Entenden que houbo aleivosía e rexeitan a aplicación das atenuantes de alteración psíquica e de intoxicación pois o xurado non entendeu acreditadas esas circunstancias de atenuación. En canto a Kaio A.S.C., o TSXG indica que o Tribunal do Xurado descartou, de forma motivada, que fose un mero espectador pasivo.
“As explicacións dos xurados aos feitos apuntados que comportan a cualificación xurídica de coautor do delito de asasinato non só non carece de base razoable, senón que se constrúe sobre un conxunto de probas que permitiron alcanzar unha convicción, máis aló das dúbidas que pretende introducir o recorrente”, indica a Sala, que rexeita, por tanto, que se vulnerase a súa presunción de inocencia.
En canto a Diego M.M. destaca que, a pesar de estar aclarado que Samuel non estaba a lle gravar, “mantivo a súa agresividade ao apreciar a condición sexual do novo e iniciou a agresión por ese motivo, algo que se explicita coa frase ‘voute matar, maricón'”. Posteriormente, cando están reunidos nun parque, reitera ‘quen lle mandou ao maricón de merda’, reflectindo así a súa animadversión ao colectivo”. Tamén rexeita a atenuante de consumo de alcol.
