O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) condenou a Fremap, mutua de accidentes de traballo e enfermidades profesionais, a indemnizar á empregada dunha empresa, con categoría de peón de recollida de residuos, con 140.000 euros pola perda de oportunidade que lle produciu a atención sanitaria que lle prestaron tras o accidente laboral que sufriu o 14 de febreiro de 2015, cando padeceu “o que aparentemente era unha torcedura no seu nocello dereito nun bordo da rúa”.

Á hora de establecer a indemnización, os maxistrados tiveron en conta a idade da paciente cando sucederon os feitos (32 anos), “que unha escordadura de nocello requiriría, en circunstancias normais, un período de curación dunhas seis semanas; ou unha fractura de escafoides e lesión de ligamentos, uns tres meses”, así como as graves secuelas que padece, a súa irreversibilidade e a incapacidade permanente total declarada cando contaba con 35 anos.

Na actualidade, segundo consta na sentenza, “camiña con dúas muletas pola intensa dor que lle produce a carga sobre o pé dereito”. Ademais, a flexo-extensión do nocello está limitada 10 graos con respecto da contralateral, que é o nocello san.

“Da proba practicada extráese a conclusión de que a asistencia facultativa prestada por parte dos servizos médicos da mutua foi insatisfactoria, por ineficiente”, indica o TSXG no fallo, no que conclúe que “estamos ante a hipótese dunha xenuína perda de oportunidade, aínda que sempre quedará a incerteza acerca do que acontecería se, a partir do coñecemento temperán da patoloxía (no mesmo día do sinistro), adoptáronse os protocolos asistenciais adecuados”.

ARGUMENTOS

Neste caso, segundo a sección primeira da Sala do Contencioso-Administrativo, é posible afirmar que a falta de detección nun primeiro momento da concreta patoloxía da paciente “privoulle de determinadas expectativas de curación ou, canto menos, de mitigación das ulteriores secuelas, que deben ser indemnizadas, pero reducindo o montante da indemnización en razón da probabilidade de que o dano se producise, igualmente, de actuarse diligentemente”.

Así, incide en que “se descoñece que resultado obtívose no caso de que a abordaxe terapéutica efectuouse nos primeiros días”, á vez que recalca que tamén se ignora “se a entidade da lesión aconsellaría efectuar inmediatamente unha intervención cirúrxica ou pautar un tratamento conservador diferente ao que lle foi instaurado e que se demostrou non só ineficaz, senón mesmo contraproducente, porque levaba cargar sobre o membro lesionado”.

“Certamente, un servizo de urxencias non é o lugar ideal para diagnosticar de certo unha lesión, pero iso non é óbice para derivar á paciente ao servizo especializado no que haberían de ser efectuadas, o máis axiña posible, as probas clínicas e diagnósticas necesarias para obter o xuízo médico acertado”, sinalan os xuíces.

Ademais afirman que esa demora “derivou nun proceso asistencial inusitadamente longo, balizado por catro intervencións cirúrxicas asociadas a outros tantos diagnósticos disímiles que, ao cabo, non conseguiron o obxectivo da sanidade da paciente que, lembremos, foi considerada inicialmente como lesionada por unha simple escordadura de nocello, por certo, non graduado”.

Ademais, os maxistrados destacan que “nin os persoais foron adecuadas, ao momento de que tiveron que ser cambiadas ao longo do tempo; nin a rehabilitación antollábase idónea cando non se contaba con diagnóstico certo; nin o consello de camiñar máis era o pertinente; nin o dar de alta en dúas ocasións consecutivas á paciente cohonestaba ben co seu estado de saúde”.

O TSXG recalca que o que se debe indemnizar é “o custo da oportunidade perdida por esa falta de atención, polo atraso na mesma, todo iso en relación cunha enfermidade que non sabemos como acabaría no caso de que se adoptou algunha decisión terapéutica relevante e sen demora”.

“Tras unha exploración adecuada ás circunstancias, acompañada das probas diagnósticas axustadas á etiología e localización da lesión, pois é unha obviedad que non todo tratamento médico ben aplicado leva á curación total ou á evitación de toda secuela”, engade. A sentenza non é firme, pois é recurrible ante o Tribunal Supremo.