Acolleu este sábado a Sala Mardi Gras a finalísima da Batalla de Bandas do XXVII Concurso de CUAC FM. Ambientazo na mítica sala herculina para destapar o gañador do certame da Radio comunitaria da Coruña, que segue axudando ás bandas emerxentes, con este premio de 1.900€.
Ambos grupos chegaban tras un proceso longo de colleita unha que vez que foron 125 proxectos os que se presentaban a estes premios que contan co apoio de Cultura da Deputación da Coruña.
Así, tras unha noite de concertos, o xurado decidiu que a banda cordobesa Marga Sur levasen o primeiro premio. Coa mel nos beizos quedaron os coruñeses AWY (Another Wasted Year) que se tiveron que conformar co segundo premio tras unha complicada decisión e tras un bolo entregadisimo.
Con todo, os coruñeses deixaron claro que o futuro da música local está asegurada, ao igual que Crowded que levaron o premio Eva Coyote á Mellor Banda local.
Crowded recollendo o Premio Eva Coyote á Mellor Banda Local do XXVII Concurso de bandas e solistas de CUAC FM
Julia Abalde é a gañadora do II Premio Autobán ao Mellor Fanzine 2024-2025. O seu traballo titúlase ‘La Ilusión’ e recolle un poemario ilustrado que autoeditou ela mesma. Nesta entrevista fala da orixe do seu fanzine e de como se pode ir xestando unha idea que cristalice nun fanzine. Tamén describe como ve e interpreta o actual mundo da autoedición e da evolución dos medios cos que se pode crear un fanzine.
Recibiches o II Premio Autobán ao Mellor Fanzine 2024-2025 e quixera pedirche que me describises o teu fanzine ‘La Ilusión’.
É un proxecto moi persoal e a súa orixe é algo anterior pois eu teño o hábito de escribir poesía desde hai anos. Daquela, digamos que xa tiña a inquedanza de compartir os meus poemas, é certo que participei en ciclos abertos ou recitais mais nunca publicara os meus poemas. En relación a isto, tiña un proxecto anterior de poemario que aínda está en proceso mais a raíz dun suceso persoal comecei a escribir arredor das emocións que me invadían naquel momento. Aí foi cando dixen: “con estes textos quero facer algo, quero darlles unha forma” e case se converteu nunha idea obsesiva querer materializar a idea. Tamén foi un xeito de procesar o que estaba vivindo, escribir os poemas, escoller as palabras acaídas e as combinacións acertadas ou “acompaño con esta imaxe ou con esta outra”, todo iso ten un aquel obsesivo co que estás facendo. Ao final, esa conxunción de elementos axudoume porque en vez de obsesionarme coa vivencia persoal volqueino todo en fiar este libro.
Mentres redactabas o poemario estabas xa coa idea da autoedición en fanzine?
Era a única idea que tiña en mente, nunca pensara en levalo a unha editorial. No campo da poesía non teño percorrido, ademais, eu escribo de maneira moi intuitiva e tamén o fago por gusto, non teño a inquedanza de ser profesional nese ámbito. Por todo isto pensei nunha cousa máis feita por min e tamén pensei nos meus tempos. Previamente á idea de realizar o poemario estaba a realidade de que eu tiña moito traballo escrito e moitas ideas de ilustración, entón pensei: “debo darlle unha saída a todo isto”. Ademais, cando queres sacar adiante un proxecto cunha editorial os tempos son máis longos. Por iso, cun tema tan persoal non me sentía cómoda neste escrutinio de “interesa, non interesa”. A min si me interesaba sacalo adiante e, como é un formato híbrido, porque ten ilustración e poesía tampouco sabía se hai editoriais interesadas nesa mestura. Por outra parte, xa tiña experiencia en fanzines e estaban aí os amigos da imprenta ‘Man Chea’, había recursos e xente que me podían axudar a darlle forma ao libro e por iso, desde o inicio, xa tiña claro que quería autopublicalo eu.
Para ti que é un fanzine?
Como exemplo, pensaba que o meu poemario non gañaría o premio porque non se consideraría fanzine, tiña ese convencemento mais como estaba autoeditado dentro do prazo e decidín presentalo, desta maneira tamén haberá máis xente que poda velo. E sobre o fanzine entendo que é unha publicación autoeditada. O concepto de fanzine ampliouse moito durante as últimas décadas pois os seus inicios foron os dunha publicación moi amadora e feito con medios fóra da industria editorial e, isto é unha percepción miña, agora que máis xente ten formación en estudos sobre expresión plástica (fotografía, pintura etc.) é posible crear fanzines con acabados máis elaborados debido ás moitas maneiras de imprimir. Quero dicir, agora podemos ter un orzamento pequeno mais podemos imprimir cunha calidade maior que os fanzines de hai décadas. Poderíase dicir que o fanzine é unha publicación autoeditada cunha intención máis expresiva do autor que de ánimo de lucro e de compartir e facer comunidade.
Sobre a autoedición, como sentes este actuar no medio do mar de editoriais pequenas e grandes que existen? Sentes como se a autoedición fose vista como un acto egocéntrico?
A autoedición é un recurso que os artistas poden empregar sempre que encaixe coa súa actividade profesional. Os xuízos doutras persoas sobre a autoedición realmente non teñen relación coa intencionalidade do artista. Sei de xente con experiencia publicando en editoriais grandes e cun ‘nome’, mais que seguen autoeditando traballos porque autoeditar pode permitir formatos arriscados, máis experimentación, máis xogo e isto permite facer cousas máis lixeiras, non ten que ter un proxecto moi acabado senón que poden ser pequenos e despois xa pode publicar algo máis longo. Coa autopublicación consegues cousas que coa publicación editorial non serían o mesmo, mais son dúas posibilidades válidas cada unha coas súas virtudes e coas súas carencias. Penso que se tes inquedanza por facer cousas, por que non facelas? Tamén hai xente moi prexuizosa que cando ve traballos autoeditados parecen estar dicindo: “quen che deu dereito para facer isto?” Se nos deixamos levar por cuestións coma esta a historia da arte non existiría. A maioría de artistas comezaron a escribir, pintar ou debuxar moito antes de que alguén mostrase un interese polo que estaban facendo. Creo que se tes desexos de facer cousas faias, non tes por que cortarte.
Como valoras a perspectiva que se pode ter sobre os fanzines e, dentro deles, cal é o estilo máis extendido dentro deste círculo creativo?
Non sabería dicir porque é un ámbito tan amplo e tan diverso que cando participas en feiras de fanzines ves moita diversidade e vas identificando diferentes tipos. Hai publicacións sobre fotografía, experimentacións con formato de libro, deseño ou cómic con todas as súas variantes. É unha área moi diversa e iso é o marabilloso e interesante dos fanzines e das feiras pois son lugares onde podes enriquecer o teu imaxinario. Adoro estes encontros porque son unha maneira de medrar como artista e facer comunidade con outros creadores.
Agora vén unha pregunta moi trascendente, cal é o teu barrio da Coruña?
Crecín en Matogrande, mais o meu pai é de Vigo e a miña nai é coruñesa de toda a vida. A miña avoa materna era da Cidade Vella, onde vivo agora mesmo. Se tivese que dicir un barrio, sería a Cidade Vella. Con Matogrande non che teño agora moita relación mais estudei no Instituto Monelos e fun ao ‘Colexio María Pita’ ao pé de Elviña.
Salvamento Marítimo rescatou na madrugada deste domingo aos 11 tripulantes do pesqueiro Ray Primeiro, foi a dez millas da costa coruñesa, desde onde se emitiu un sinal de socorro por unha vía de auga “que non podían controlar” e pola que se estaban indo a pique. Deste xeito, mobilizouse ao Helimer 402 desde Finisterre, así como ás salvamares Betelgeuse, Altair, Shaula e ao buque Duque de Afumada da Garda Civil.
Segundo detallou Salvamento Marítimo a través da rede social X, foi ao redor das 04.09 horas cando o Helimer 402 procedeu ao rescate de toda a tripulación, que se atopaba en aparente bo estado de saúde nunha balsa. Aínda así, foi trasladada ata o aeroporto de Alvedro, onde esperaba atención sanitaria para a valoración médica dos rescatados.
Con todo, o pesqueiro quedou á deriva e sen ninguén a bordo e, desde entón, está a ser escoltado pola salvamar Betelgeuse e o buque María de Maeztu. Finalmente, Salvamento indicou que o seu centro da Coruña estase encargando de coordinar as operacións para tratar de achicalo e de remolcalo a porto en caso de ser necesario.
A Audiencia Provincial da Coruña celebrará o venres o xuízo, a porta pechada, contra un home para o que piden sete anos de prisión por captación/utilización dunha menor de 16 anos con fins de obter material de abuso sexual infantil. Segundo o Ministerio Fiscal os feitos sucederon no verán de 2022 a través dun teléfono móbil e o home tamén está acusado dun delito de exhibicionismo.
Ademais, pide para o acusado a prohibición de achegarse a menos de 300 metros da vítima, en calquera lugar onde se atope, así como ao seu domicilio e calquera outro lugar que sexa frecuentado por ela e de comunicarse con ela por calquera medio de comunicación ou medio informático ou telemático, contacto escrito, verbal ou visual por un período de 15 anos.
Tamén a súa inhabilitación especial para calquera profesión, oficio ou actividades, sexan ou non retribuídos, que leven contacto regular e directo con persoas menores de idade por un tempo de 16 anos.
O home tamén se enfronta a sete anos de liberdade vixiada que se executará con posterioridade á pena privativa de liberdade e deberá indemnizar á vítima, nas persoas dos seus representantes legais, na suma de 3.000 euros polos danos e prexuízos ocasionados.
O embaixador de Palestina en España, Husni Abdel Wahed, asegurou este venres no municipio coruñés de Oleiros que “ninguén pode sentirse nin afastado nin alleo” ao que está a ocorrer co pobo palestino.
Así o sinalou nun acto público no Centro Cultural A Fábrica, no marco da presentación do ciclo de Cine Amal x Palestina, onde remarcou que confía en que o pobo palestino “nalgún momento gozará dos valores humanos de xustiza, liberdade, paz e vida”.
“O único que queren é demostrar que non hai outra cousa que non sexa Israel”, asegurou, á vez que lembrou que, “durante moito tempo”, en Palestina o exército israelí “arrincaba, tallaba e queimaba” os oliveirais, esas árbores que simbolizan a historia produtiva do pobo palestino.
“Curiosamente, no mesmo lugar onde tallaban e queimaban os oliveirais, plantaban novas oliveiras. Cal é a mensaxe? Que todo o anterior non conta, que todo comeza con Israel”, esgrimiu o embaixador de Palestina en España.
A continuación, lamentou que “todos os centros culturais” da Franxa de Gaza “foron destruídos”, “todas as bibliotecas e as universidades”.
Con iso, o que busca o exercito israelí é “sumir na ignorancia” á poboación, porque así “non poderán afrontar á ocupación” xa que a preocupación sería “conseguir un prato de comida”.
“Na franxa de Gaza úsase a fame como arma de guerra e aqueles famentos cando van buscar un prato de comida son asasinados. Mentres esperan nas filas para recibir axuda, son asasinados”, subliñou.
“ACÓRDOME DOS NOSOS NENOS”
Tamén explicou que durante esta xornada realizou un percorrido polo municipio e viu aos nenos xogando e gozando da súa infancia nunha ambiente “realmente envexable”.
“Acórdome dos nosos nenos”, continuou, á vez que lamentou que “foron privados do seu dereito á educación, á infancia e á vida”.
“Aínda hai quen entra en polémicas e debates se o que ocorre en Palestina é unha masacre, un xenocidio e, a verdade, é que non importa como se faga. O importante é a sensibilidade humana”, afirmou.
“Xa se normalizou a ocupación de Palestina“, dixo, á vez que sostivo que “ninguén pode sentirse nin afastado nin alleo ao que ocorre en Palestina”.
Este venres celebraba o Centro de Inserción (CIS) da Coruña o Día da Mercé, a data máis importante para as institucións penitenciarias. Un día para agradecer ao labor dos funcionarios que se xubilan este curso, e para recoñecer o compromiso de persoas que ennoblecen o traballo de inclusión do centro.
A única persoa recoñcida de fóra CIS foi Xosé Manuel Barros. A dirección do centro quixo agradecer, cunha Medalla, a implicación da alma da Asociación Mar de Fábula, que leva varios anos organizando unha pioneira actividade cos internos que cumplen a última part da súa condena no CIS.
“Comparto este recoñecemento COAS persoas residentes no CIS”, comezou agradecendo aos “verdadeiros protagonistas desta iniciativa de concienciación medioambiental e de limpeza activa do mar, que levan anos chamando a atención a esta sociedade dura e clasista na que están en proceso de inclusión”.
Barros, visiblemente emocionado, a pesar da súa longa traxectoria como activista medioambiental tanto na Costa da Morte (Mar de Fábula ten a súa centro de operacións en Camelle) como na Coruña, recoñeceu que “a actividade Entre Crebas está a ser a máis emocionante de todas as accións que levamos realizado con Mar de Fábula en máis dunha década”.
Unha actividade que segue en marcha, e que este mesmo vindeiro mércores volverá convertir unha vintena de persoas privadas de liberdade en auténticos axentes do cambio de conciencia sobre o noso planeta.
A xornada, que contou coa participación do delegado do Goberno, Pedro Blanco, do novo subdelegado Julio Abalde e da subdegelada de Xunta na provincia Belén Docampo, remataba con vídeo que, baixo o título “Camiñando cara ao liberdade” recollía numerosas actividades, boa parte organizadas por entidades como a propia Mar de Fábula ou a Fundación Érguete.
Segue a ser o Concello de Oleiros unha das entidades públicas de todo o estado máis comprometidas no seu apoio co pobo palestino. Dende hai anos as comunicación oficiais ou os paneis informativos de todo o Concello levan alertando sobre a ocupación, agora xenocidio, do goberno sionista israelí sobre o pobo palestino. O Concello segue organizando actividades para concienciar á poboación e prepara un ciclo de cine e un mural para estes días.
Cicle Amal x Palestina
O auditorio da Fábrica, en Perillo, acolle os días 19, 20 e 21 de setembro, a mostra de cine “AMAL X PALESTINA 25”, co obxecto de visibilizar a realidade do pobo palestino a través do cinema, promovendo a reflexión crítica sobre a ocupación, a resistencia e os dereitos humanos. O ciclo trae a Oleiros as películas palestinas máis importantes que formaron parte da última edición da Semana de Cine Euroárabe Amal, celebrada no Teatro Principal de Santiago de Compostela o pasado mes de outubro. Consta de dúas ficcións e un documental –cintas en versión orixinal subtituladas en castelán–, que supoñen un percorrido polo mellor cine palestino da actualidade.
AMAL X PALESTINA trata principalmente a identidade, a resistencia cultural e as realidades sociais do pobo palestino. Baixo o lema “Existir é resistir”, a programación céntrase na resistencia do pobo palestino e na súa historia de resiliencia nun contexto de conflito. Os filmes desta edición exploran a situación de Palestina e a súa xente, unha realidade que transcende o contexto actual e se remonta a 1948, cando deu comezo un conflito histórico que marcou profundamente a vida de millóns de persoas.
A primeira sesión será o venres, 19 de setembro, coa película “The Teacher” ás 20:00 horas; o sábado, 20 de setembro, proxectarase a ficción “To a Land Unknown” ás 20:00 horas; e o domingo, 21 de setembro, a xornada contará coa proxección do documental “Bye Bye Tiberias” ás 12:00 horas; todas elas producións de gran recoñecemento en festivais cinematográficos internacionais.
O acceso a todas as proxeccións é libre e gratuíto. A Fundación Araguaney-Puente de Culturas e o Concello de Oleiros organizan esta mostra de cine euroárabe.
Un gran mural e unha exposición de nenos gazatíes
Así mesmo, o domingo inaugurarase a exposición Heart of Gaza e nos próximos días procederase ao pintado dun mural de grandes dimensións na rúa Arafat. Este domingo ás 12:00 horas na Fábrica, procederase á inauguración da mostra Heart of Gaza. Memorias dun neno palestino. Esta exposición, exposta xa en cidades de todo o planeta, está formada por distintos debuxos realizados por nenos gazatíes nos que expresan a súa percepción do xenocidio que están a sufrir, incluíndo por desgraza tamén pinturas dalgúns nenos asasinados polo exército de Israel. A mostra poderá visitarse ata o 3 de outubro.
Por outro lado, nos próximos días, a artista Xoana Almar realizará un mural de grandes dimensións na rúa Yasser Arafat. Baixo o título Cestola na Cachola, a base é un poema titulado No tronco dunha oliveira do poeta palestino Tawfiq Zayyar, e do que toma o seu nome. Nel fálase da necesidade de deixar constancia de toda a inxustiza vivida, de darlle saída ao sufrimento, deixar gravada a memoria para que non se esqueza. Ademais inspiraranse en imaxes de Isaac Díaz Pardo, nas que rostros e mans captan á perfección a rabia e impotencia fronte á inxustiza pola que nesta caso está a atravesar o pobo palestino.
Cine no Forum
Na mesma liña, este mesmo sábado 20 de setembro ás 19.00h. proxectan na Sala Marilyn Monroe do Fórum Metropolitano o filme “No other land”, o filme oscarizado de Yuval Abraham, Basel Adra, Hamdan Ballal e Rachel Szor, de 2024. Proxección que vai acompañada dun coloquio con Mohamed Safa, médico oftalmólogo e escritor palestino. Require entrada.
Ademais, na Asoc. Oza-Gaiteira-Os Castros organiza un visionado do filme de Rafael Rangel, “Gaza, la franja del exterminio”, para a tardiña do luns 6 de outubro, ás 19:00h no Forum.
A Audiencia Provincial da Coruña acollerá a próxima semana o xuízo contra sete persoas acusadas de traficar con grandes cantidades de cocaína, cannabis, MDMA e ketamina. Os feitos remóntanse ao ano 2023, cando o Equipo de Delincuencia Organizada Antidroga (EDOA) organizou un dispositivo de vixilancia do principal acusado, así como doutro seis persoas que poderían estar vinculadas con el no tráfico ilícito de sustancias en distintas cidades.
Dentro deste operativo, os axentes pararon o 5 de outubro a un dos procesados conducindo un camión no que localizaron varias mochilas con diferentes sustancias estupefacientes no seu interior. En concreto, acháronse 141 quilos de cannabis, case medio quilo de MDMA en po, outros 793 comprimidos de MDMA e preto dun quilo de ketamina.
Días despois, outro procesado foi interceptado nunha furgoneta na que ocultaba cinco paquetes cun cinco quilos de cocaína. Por mor destes achados, procedeuse á entrada e rexistro das vivendas de todas as persoas vinculadas, onde se localizaron distintas cantidades de diñeiro, básculas de precisión, pequenas cantidades de diferentes drogas, chaves de vehículos, móbiles e termoselladoras, entre outros elementos vinculados ao tráfico de drogas.
Fiscalía pide para os procesados, segundo o seu grao de implicación, penas que van desde os 18 ao catro anos e medio de prisión, así como o pago de multas de ata 6,2 millóns de euros.
O festival Internacional Intersección da Coruña presentou hoxe a programación completa da súa oitava edición que se desenvolverá co apoio da Xunta do 26 de setembro ao 4 de outubro para ofrecer máis de 100 de películas independentes de 17 países e situarse como punto de encontro do cinema contemporáneo.
O festival acehga 17 filmes inéditos en España, incluíndo 7 estreas mundiais que o público descubrirá por primeira vez na cidade, en diferentes localizacións como os Cantones Cines, Filmoteca de Galicia, Fundación Luis Seoane e Palexco.
O director do festival Gonzalo E. Veloso, destacou que “Intersección converteuse nun espazo onde a creación galega dialoga cos nomes máis destacados do cinema internacional, atraendo á Coruña non só novas películas, senón tamén novos públicos e profesionais que reforzan o lugar da cidade no mapa cultural europeo”.
Cinema Galego
Se ben chegan filmes dende Finlandia ata Filipinas, pasando por Brasil, Austria, Francia ou Turquía, tamén hai produción propia. A Sección Galicia presenta unha panorámica ampla da creación audiovisual galega contemporánea, con once filmes que viaxan da memoria íntima á mitoloxía, da exploración ecolóxica ás identidades disidentes. Propostas que van desde a infancia retratada en Deuses de Pedra, de Iván Castiñeiras, ata a lenda medieval en Maldito Espírito, de Carlos Martínez-Peñalver, pasando pola experimentación poética de Canto rodado ou a reflexión ecolóxica de Alboroque, de Sabrina Fernández Casas.
A sección complétase cun formato expositivo que leva estas preocupacións fóra da sala, con instalacións que abordan cuestións como a relación natureza-industria, a memoria, a hibridación tecnolóxica ou a fisicidade da imaxe.
Punto de encontro para profesionais
O festival afiánzase como un importante punto de encontro para cineastas, produtoras e escolas de cinema de diversos países. É o caso de Nexus, o espazo da industria no festival, no que se enmarca o Intersección Lab. Con esta iniciativa, o festival coruñés ofrece titorías especializadas a creadoras e creadores galegos en fase de desenvolvemento. Este ano, os proxectos que gozan deste acompañamento son Antes de nada, de Sabela Eiriz; Cando as árbores choran, de Miguel Bouzas; GRISGRIS, de Raúl Capdevila Murillo; Lembrarás como bailabas, de Alba Gallego; Miñacora, de Eva Vaeli; Resonancias do escultor, de Uxía Caneda e Javier Darriba; Só o ruído, de Santos Díaz; SOS, de Nicolás Martínez, e Wólfram, de Sara Gil Méndez.
Pouco público este pasado mércores no Forum para a interesantísima Palestra sobre o trascendental proxecto da Fachada Marítima, que vai afectar á integración urbanística de 1 millón de metros cadrados de chan portuario. E en parte pode pola sensación da cidadanía de que nada ten que aportar a un proxecto que parece que se vai facer dende arriba, dados os falsos procesos de participación cidadá que se formularon durante a redacción das Bases Estratéxicas do Master Plan Coruña Marítima.
Onte, o presidente da Autoridade Portuaria, Martín Fernández Prado, e o concelleiro de Eocnomía, José Manuel Lage Tuñas, accedían por primeira vez a participar nun foro organizado pola activa plataforma cidadá Defensa do Común. Unha palestra formada por dous claros bandos: por un lado, os dous responsables das administracións (AP e Concello) que basearon o seu discurso na importancia do consenso entre administracións; e polo outro o crítico dúo formado Ruth Varela, presidenta da Delegación da Coruña do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia (COAG); e Benedito Álvarez, membro da Xunta Directiva de Defensa do Común. Todo, baixo a arbitraxe de Francisco Jorquera, presidente da Comisión Coruña Marítima, que tamén acodía para dar ao seu grupo, o BNG.
A clave do debate foi clara: Debe o pago da débeda da Autoridade Portuaria con Portos do Estado pola construción do Porto Exterior condicionar a reordenación dos terreos da Fachada Marítima? Debe afectar unha débeda entre administracións coartar a meirande transformación urbana da cidade neste século?
Mágoa que a premura do peche do centro público impedise que o debate puidese ser algo máis profundo, pero cando menos, os responsables políticos puideron escoitar o sentir da cidadanía, que segue apostando polo mantemento da titularidade pública dos terreos, que esixe que “o porto siga sendo porto”, que pide máis zonas verdes e menos vivendas pivadas, e que esixe unha participación real no procedemento, así como un concurso público aberto e sen restricións.
Benedicto Álvarez, Ruth Varela, Flor Antelo, José Manuel Lage Tuñas, Martín Fernández Prado e Francisco Jorquera na palestra do Fórum
”A xoia da coroa”
Flor Antelo, a presidenta da asociación veciñal da Agra do Orzán e integrante da xunta directiva de Defensa do Común, xa presentou a palestra como “un conflito de intereses entre o público e o privado”, nun trascendental proceso de “construción do futuro do mellor espazo da cidade”, “a xoia da coroa”, como todos recoñeceron.
Fernández Prado: Consenso como aval
Comezaron falando Fernandez Prado e Lage Tuñas poñendo en valor o consenso entre as 6 administracións, de distintas cores, que asinaron o documento de Bases Estratñexicas. Fernández Prado, que comezou defendeu o debate público a pesar de ter rexeitado outras veces a invitación, fixo unha apoloxía do porto exterior, sinalando que é máis eficiente que o porto interior.
Sinalou como fito o traslado definitivo de Repsol de San Diego ao porto exterior (ten ata finais do 27) e apuntou que todos os que operan no interior xa pediron traslado pero esperan que a posta en marcha do tren no porto exterior despois do verán de 2026 (acaban de rematar a excavación dos túneles) para executar ese traslado.
Foi ao final, despois das críticas pola segura afectación á actividade pesqueira, cando o propio Fdez. Prado apuntou que “o problema non é de espacio, hai mesmo media lonxa baleira”, e puxo a responsabilidade na “xente que compra máis no super que peixe fresco na pescadería, e que hai máis acuicultura”, sen recoñecer que precisamente este proceso de transformación aberto en 2004 leva freando o investimento no porto interior durante as dúas últimas décadas.
O presidente deixou clara a intención da Autoridade Portuaria cara co porto interior, deixando claras as prioridades: os cruceiros, a actividade náutica, a mercancía limpa e a pesca, que nomeou de última, a pesar de recoñecer que segue a ser o primeiro porto de España en pesca fresca.
Lage Tuñas: ”A débeda portuaria si condicionou a conversación” e “si, queremos vivenda no porto”
Na mesma liña, o edil e voceiro do grupo de goberno Lage Tuñas, que aceptou a invitación a última hora, volveu loubar o consenso entre administracións, e incidiu en que estamos ante longo proceso de décadas. Pero dúas ideas claras para o grupo de goberno: é necesario asegurar a viabilidade económica do proxecto. E si, a débeda portuaria condicionou a conversación”, sinalou.
Tamén deixou claro que, se ben considera que “os convenios de 2004 están superados” (algo que volveron rebater sobre o papel os outros dous ponentes), “queremos darlle usos incluída a construción de vivenda”, aínda “sendo conscientes de que non vai solucionar o problema da cidade”.
Jorquera informa
Jorquera, como presidente da Comisión Coruña Marítima, pero tamén tirando para casa (BNG), deixou claro antes de empezar que “esta Comisión non ten capacidade decisoria, só informativa”. E se dedicou a lembrar algunhas das conclusións do ciclo de comparecencias con expertos: “debe primar coidado da paisaxe urbana; preservar as actividades produtivas (que o porto siga sendo porto apostando tamén pola economía azul), resolver a débeda da AP polo porto exterior con Portos do Estado, intentando evitar que o pago da débeda condicione as decisións sobre o futuro do espazo”.
Alén disto, as comparecencias propuxeron que “no resto de espazo deberían ir aparcamentos disuasorios, servizos ferroviarios de proximidade e conexión cos buses, zonas verdes, convertila unha zona de barreira contra as subida do mar, equipamentos (pero necesarias, non duplicidades)”.
Sobre a vivenda, “os ponentes apuntaron que canto menos mellor, sempre intentando o efecto illa ou guetos para ricos. E apuntou que para o BNG non é tan importante o feito de que haia ou non vivenda, sempre que se asegure a titularidade pública dos espazos, é dicir, a través de fórmulas concesionais ou de proxectos de vivenda protexida.
A crúa visión do COAG sobre o documento e sobre o concurso
Ruth Varela, a presidenta do Colexio de Arquitectos de Galicia, que xa estivo moi afiada no último foro celebrado en febreiro no Circo de Artesáns, xa comezou sinalando que “despois de falar a musica, vou falar do texto real”. Pediu “prudencia”, “lembrando que vivimos nunha “cidade-porto”, e referíndose unha e outra vez ao texto das Bases Estratéxicas, denuncia que “se reduce as actividade portuaria por diante dos plans especulativos, e formas privatizadoras”. “No canto dun proxecto de carácter público e viable, imos ter menos porto e menos futuro”, setenciou, lembrando o “delicado escenario ao que nos enfrontamos tanto no climático, como no social e na económica mundial, e tamén a burbulla da vivenda”.” A sostibilidade non se engade como as sal å posteriori, ten que ser estrutural”, apuntou en clave medioambiental. “Xa chegaron os fondos buitre ás Xubias e teñen os ollos na xoia da coroa”, alertou en clave económica.
Porque o COAG califica o documento de bases como“un proceso de branding urbano para cambiar a actividade portuaria na turistificacion de vivendas ricas e cruceiros”. Lamentou que o documento non tivera en conta as 4 cuestións firmes que enviaron como alegacións: “a mentira da partición cidadá; a condonación da débeda, a falta de cartografías e dunha cuantificación real da ordenación urbanística (que porcentaxe de solo se vai destinar a zonas verdes, a vivenda…).
Fixo fincapé no “concurso máis restrinxido” que lembra a entidade, obrigando aos concursantes a ter dúas dotacións de 100 millons, “primando o músculo financeiro de fondos internacional, sobre o coñecimento sobre o porto, que non está recollido como punto de interese. Lembrou que esta semana un “Tribunal resolveu que o concurso incumple a lei, que ten unhas restricións desproporcionadas”, e postulou o momento como “unha oportunidade para reconducir o concurso e abrir o procedemento tamén aos estudios da cidade”.
”O escenario segue a ser o de 2004”
A pesar das palabras de Lage Tuñas, Benedicto Álvarez (DDC) lembrou, como xa levan meses avisando, que “o texto das Bases Estratéxicas do Master Plan que vai definir o rumbo do concurso público mantén que o escenario segue a ser o de 2004”, é dicir a desafectación e venda dos terreos de San Diego para a construción de vivenda, que sirva para pagar as débeda da AP”.
Ante esta situación lamenta que o documento non recolla o ”consenso ao que chegou a cidadanía: o porto ten que seguir sendo porto; a titularidade e xestión do porto debe seguir sendo públicas; e a débeda non debe condicionar o procedemento”.
Fixo un repaso da famosa débeda da Autoridade Portuaria con Portos do Estado por porto exterior: quedan por pagar 170 millóns (parte desta débeda é para pagarlle a Repsol para o traslado; e a AP da Coruña xa leva pagados 50 millóns en intereses por unha débeda entre administracións…). Lembrou que en Valencia se condonaron 400 millóns “destinadas ademais a tinglados e operacións deportivas.
A rolda de debate
Durante a rolda de intervencións (que non puideron ser rebatidas polos ponentes pola falta de tempo), unha veciña destacou que “a condonación da débeda é posible, se hai vontade política”, e alertou de que “consolidar vivenda ten a problemática de que metes no medio a propiedade privada, que é algo que non se pode reverter”.
Outra veciña de Oza – Os Castros lembrou que nos anos 2004-2006 conseguiron, tras varias mobilizacións, 12.000 sinaturas nas que veciñanza defendía a conversión en zonas verdes, “cando aquí o que queren é dar un pelotazo urbanístico”, denunciando que “o único consenso aquí é para especular”, deixando aberta a hipótese das “portas xiratorias”.
