Inicio Blog Páxina 353

Así será o primeiro edificio da macrourbanización de San Pedro de Visma

0

Así vai ser o primeiro dos edificios da macrourbanización que porá sombra a medio San Pedro de Visma. Así é a política urbanística deste goberno.

Os proxectos das Percebeiras que darán sombra a Labañou; a urbanización do Campo da Estrada, ou a de Santo Amaro-Orillamar, súmanse ao delirio de Visma, nesta aposta por unha política urbanística máis propia dos anos 90 que da época post-burbulla.

Hoxe descubrimos como será o primeiro dos 30 edificios que darán sombra a todo un barrio, incluído o CEIP San Pedro de Visma, que deixará de ser un oasis de natureza a mergullarse no cemento. Unha urbanización creará 3.600 novas vivendas, e as primeiras comezarán a ser entregadas en 2027.

O goberno coruñés ratifica a súa nova política urbanística aprobando as 3.600 novas vivendas de Visma

Así é o primeiro edificio

Así é o proxecto

Proxecto macrouranizacion Visma A Gramela 3 copia

Máis novas

O “delirio urbanístico” de Visma

A “imparable” marea de cemento que invadirá á illa verde do CEIP San Pedro de Visma

A sombra de 30 edificios ameaza San Pedro de Visma

Máis novas urbanísticaa

O TSXG admite a trámite un recurso contra a urbanización do Campo da Estrada-A Maestranza

A veciñanza arrinca a loita contra a urbanización de San Amaro – Orillamar sinalizando a Fonte do Picho

A área sanitaria da Coruña conta coa maior espera para cirurxía, con 81 días

0

A área sanitaria da Coruña-Cee foi, a peche de 2023, a que contaba coa maior espera media de toda Galicia para unha cirurxía, con 81 días, practicamente unha semana máis que a mediados do mesmo ano. No lado oposto situábase a de Lugo-A Mariña-Monforte, que se consolida como a de menor demora con 50,3 días de media, aínda que tamén empeora en dous días.

Segundo cifras que publicou nas últimas horas a Consellería de Sanidade, a espera media para unha operación no Servizo Galego de Saúde (Sergas) –quitando o concerto do Hospital Povisa de Vigo– sitúase nos 67,9 días –dous días máis que a mediados de 2023–, con 31.483 pacientes pendentes dunha intervención.

Sanidade deu a coñecer as cifras de listas de espera por área, que sitúa por encima da media á da Coruña-Cee. Tamén superan o dato galego as áreas de Santiago-Barbanza pero é a única que consegue reducilo a unha demora media de 69,1 días, oito menos que a 30 de xuño de 2023; e a de Ourense-Verín-O Barco de Valdeorras, con 70,1 días, tres máis que seis meses atrás.

A seguinte, aínda que xa por baixo da cifra xeral do Sergas, é a de Vigo, con 64,4 días (+0,5 días), e séguelle a de Pontevedra-O Salnés con 63,6 días de espera, un aumento duns 14 con respecto ao dato do 30 de xuño. Finalmente, as que menos demora para unha cirurxía rexistraban a 31 de decembro, aínda que tamén cun empeoramento, son a de Ferrol, con 56,9 días (+8,5), e a de Lugo-A Mariña-Monforte, con 50,3 días (+1,9). No que respecta ao Hospital Povisa de Vigo, a espera media reduciuse en máis de cinco días, ata os 60,9 de media a peche de 2023.

ESPERA DE 73,4 DÍAS PARA CONSULTA

En canto á lista de espera para unha consulta cun especialista, a media de todo o Sergas creceu en algo máis de 10 días con respecto a xuño. Así, a peche de 2023 situouse en 73,4 días, de acordo cos mesmos datos de Sanidade. Neste caso, destaca o aumento da demora media na área de Ourense ata os 130,1 días de media para ter unha consulta externa. Séguelle a de Lugo pero a unha distancia notable, con 86,7 días de media.

Así mesmo, a área de Santiago notifica 63,9 días de espera para ver a un especialista, seguida de Pontevedra (58,2 días), Ferrol (56,5), Vigo (49,8) e A Coruña (49,5).

A veciñanza dos Mallos sae con cacerolas contra o narcopiso

0

A convivencia cun narcopiso é pelexada. A proliferación da heroína na cidade provoca situacións crúas para a veciñanza, que ten que vivir entre delincuencia. Son varios os barrios nos que xa vivimos episodios de tensión: no Ventorrillo, en Meicende ou
en Monte Alto, onde as protestas chegaron ás mans.

Nos Mallos, a convivencia do narcopiso da esquina entre as rúas Ribadavia e Vizcaia vén de lonxe. Xa van 3 anos de constante movemento nun piso doble, no que mesmo ten sucedido un asasinato.

Ante esta situación e a inacción das forzas de seguridade, medio centenar de veciños e veciñas decidiron baixar coas cacerolas embaixo da fiestra do piso para protestar, e demostar que a veciñanza está farta.

 

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Xornal da Coruña (@xornaldacoruna)

Novas relacionadas

A alcaldesa pide “calma” tras as protestas no Ventorrillo pola venda de droga

Meicende, outro barrio que sofre a vaga de roubos pola expansión da heroína

Tapiado o narcopiso de Monte Alto tras as protestas veciñais

 

A nova edición da ‘noite branca’ chega con ofertas e obsequios no comercio tradicional

A Coruña acolle unha nova edición da ‘noite branca’ con ofertas e obsequios no comrcio tradicional e cunha homenaxe, na súa décima edición, ás familias acolledoras no Día Mundial de Acollemento Familiar. Trátase dunha iniciativa organizada pola Asociación Zona Comercial Obelisco, coa participación de 95 establecementos e con propostas ao longo de toda a xornada. No acto, a alcaldesa da Coruña, Inés Rey, recalcou que o “comercio tradicional fai cidade e axuda a seguir construíndo esta Coruña que queremos”. Á súa vez, o director xeral de Comercio, Gabriel Alén, puxo en valor accións deste tipo para impulsar o comercio local.

Respecto da rede de familias de acollida, a rexedora sinalou que “para todas as administracións públicas é un compromiso firme garantir os dereitos dos nenos e as nenas a crecer en contornas estables, saudables e dar apoio á poboación”. Pola súa banda, desde a Asociación Galega de Familias de Acollida demandáronse máis familias acolledoras ante os 1.500 menores en centros que non están a crecer na súa familia nin noutra que faga esa función.

Sofía Vázquez, a xitana de Mulleres Colleiteiras: “Onde antes nos pechaban portas, agora nos chaman polo noso bo facer”

Mérito incrible o que ten a Cooperativa Mulleres Colleiteiras (@ mullerescolleiteiras2024). Un grupo de traballadoras, de cooperativistas, que levan fomentando a reciclaxe dun residuo altamente contaminante como é o aceite usado, axudando a insertarse sociolaboralmente a mulleres vulnerables, e mantendo o afán de superación e formación das súas protagonistas.

Esta semana, a Cooperativa, sen ánimo de lucro, asinaba a renovación do convenio de colaboración co Concello da Coruña e a Edar de Bens S.A., a co obxectivo de avanzar na concienciación sobre os verquidos de aceite doméstico e impulsar a inclusión laboral feminina. Un acordo que lle permite á Cooperativa sumar unha achega de 15.000 euros para realizar diversas actividades de concienciación, como recoñecía a súa presidenta Monstarrat Gabarri (nesta foto, á dereita da alcaldesa).

As mulleres colleiteiras coa rexedora da Coruña asinando o convenio
As mulleres colleiteiras coa rexedora da Coruña asinando o convenio

Quixemos afondar un pouco máis no proxecto, e facémolo con Sofía Vázquez (na foto á esquerda da rexedora), unha das xitanas que forman parte desta cooperativa formada en 2015, gracias ao impulso da ONG Arquitectura sen Fronteiras (ASF). A entidade, mentres acometía un programa de inclusión social nas Rañas e na Pasaxe, con mulleres xitanas que tiñan un gran potencial, pero poucas ferramentas. A entidade decatouse da falta desta canle de reciclaxe dun residuo tan contaminante, e propuxo a creación desta Cooperativa de centrada na economía circular, o medio ambiente e o futuro das xeracións das comunidades xitanas da cidade.

”Comezamos con 20 contedores na Coruña, e, con moito esforzo a día de hoxe temos instalados 80 en toda a cidade”, explica orgullosa Sofía. As cifras da cooperativa non paran de medrar. Xa son 8 as traballadoras, o pasado 2023 recolleron un total de 220.000 litros de aceite vexetal, que conseguen reciclar para vender e para producir combustible.
E a día de hoxe, ademais da Coruña, teñen contedores en Arteixo, Cerceda e Santa Comba, ademais dos concellos do Consorcio das Mariñas emais en 150 gasolineiras de Repsol. “Traballamos tamén con Inditex, Estrella Galicia, e con hostalería e restauración de todos os niveis, mesmo con estrellas michelín”, explica facendo as súas últimas labores na nave situada en Iñás, Oleiros.

Xornada divulgativa das Mulleres Colleiteiras en Santa Comba
Xornada divulgativa das Mulleres Colleiteiras en Santa Comba

Vázquez pon en valor que “somos xestoras, revalorizadoras e transportistas. E estamos autorizadas e certificadas”, enfatiza. “O económico que entra en Mulleres Colleiteras é para os contratos de mulleres vulnerables, para ter un salario digno no marco do convenio de de residuos. Pero ademais, apostamos pola formación continua, de feito temos un profesor para comunicacón, saúde, benestar e estudios”, explica, dando conta do apoio que manteñen con esas mulleres que rompen barreiras. “Para entrar a traballar aquí, hai que ser muller e vulnerable, pero tamén ter gañas de formarte e superarte. Hai que estudiar moito, hai que saberse a lei de tratamento de residuos, hai que sacar o carnet… é esixente tamén”.

Pero todo este esforzo ten unha clara recompensa en materia de inserción. “Eu son xitana e a moita horna. Pero temos o mal costume de xeralizar, e as mulleres xitanas somos moi diferentes. Hainas con estudios, hainas sen estudios… hai xitanas avogadas, grandes profesionais… Pero si que todas as mulleres xitanas aínda temos que demostrar a nosa valía nesta sociedade, aínda o temos complicado. Por iso facemos esta cooperativa para mulleres ás que nos é moi difícil entrar no mundo laboral. Porque a día de hoxe, se tes un apelido xitano e tes a mesma formación que unha que non ten apelido xitano, por regla xeral non te van dar a posibilidade de demostrar a túa valía”, critica.

”Onde antes nos pecharon portas, gora nos chaman polo noso bo facer”, conclúe fachendosa.

 

Novas relacionadas

A escolarización, a inserción laboral e o coñecemento da cultura, os camiños do Secretariado do Pobo Xitano para unha integración real

 

O pleno da Deputación da Coruña pide axudas para os mariscadores do Burgo

Deputación da Coruña aprobou en pleno, nunha moción promovida polo equipo de goberno (PSdeG e BNG) a demanda de axudas á Xunta para os mariscadores e mariscadoras da ría do Burgo, así como un protocolo de seguimento da sementeira. No texto, incídese en que o goberno autonómico, con “competencias exclusivas no marisqueo”, ofreza “compensacións económicas unha vez finalizado o dragado e ata a posibilidade de recuperar a actividade extractora”.

Tamén se insta ao Executivo galego a “establecer un protocolo de seguimento da sementeira realizada para monitorar a rexeneración dos bancos e establecer as características óptimas de explotación”. Noutra orde de cousas, no pleno aprobouse por unanimidade a asignación dos primeiros 50,5 millóns de euros do Plan Único, que inclúe financiamento de 236 obras nos municipios da provincia e sete millóns de euros para o financiamento de gastos sociais dos municipios.

O proxecto Entre Crebas medra entre cabichas

Esta semana o colectivo Mar de Fábula organizaba a 7ª limpeza do Areal da Torre no marco do proxecto Ente Crebas. Un proxecto que combina os obxectivos medioambientais e sociais, buscando deixar máis limpo este fermoso areal, pero tamén concienciar e axudar na reinserción de persoas privadas de liberdade.

Os protagonistas deste proxecto son as persoas residentes do CIS (Centro de Inserción Social da Coruña), que cumplen a última parte da súa condena en réxime de semiliberdade. Son moi aprezadas estas saídas por parte dos internos, pois ademais de saír do centro penitenciario, disfrutan da contorna natural e se sinten útiles, eliminando o lixo plástico do areal.

De feito, das 10/12 persoas que se apuntaban voluntariamente ás primeiras sesións, o grupo esta semana foi xa de 26 persoas. “A semente vai dando o seu froito”, recoñece orgulloso Xosé Manuel Barros (Mar de Fábula).

O que non decae é o lixo recollido, demostrando que os humanos seguimos ciscando moitas cousas ao mar. A colleita estivo formada por: 5 botellas de plástico, 135 anacos de plástico, 30 cordas ou aparellos d pesca, 6 latas, 9 anacos devidro, 50 anacos de entullo, 50 toalliñas+compresas e 8 bastonciños algodón.

O dato que máis resalta son as 450 cabichas recollidas, un número que non corresponde co tamaño desta pequena cala. Poderíase pensar que a xente de Monte Alto fuma moito ou que as correntes traen as cabichas tamén doutros areais da cidade.

A alcaldesa reprocha ao PP o “insulto permanente” e apela ao “respecto institucional”

A alcaldesa da Coruña, Inés Rey, reprochou ao PP o “insulto permanente”, ao ser preguntada polas críticas dos populares a cuestións como as facturas pendentes de pago no Instituto Municipal Coruña Espectáculos (IMCE), que se abonarán, segundo avanzou a rexedora hai uns días, a través dun modificativo de crédito.

Fíxoo despois de que o Partido Popular denunciase tamén ausencia de “transparencia” na xestión e ao ser preguntada polo cesamento solicitado polos populares do concelleiro de Cultura, Gonzalo Castro.

“Comentarei as críticas cando sexan construtivas, vaian a favor da cidade, sexan de utilidade para mellorar a acción de goberno e fáganse con rigor e seriedade”, sinalou a rexedora tras insistir en que “o insulto permanente é a tónica habitual do PP”.

“Non vou entrar en descualificativos e cuestións de carácter persoal”, engadiu para recalcar que ela aposta “por outro tipo de política, a do diálogo e do respecto institucional”.

Por outra banda, preguntada polo futuro deseño da fachada marítima, a rexedora indicou que na primeira sesión da comisión municipal especial sobre este asunto, celebrada este venres, “o grupo socialista fixo as súas propostas para manter diálogo aberto coa cidadanía, con todos os sectores sociais, económicos e culturais da cidade que teñen algo que achegar na construción do futuro da Coruña”.

Estas declaracións realizounas na visita ao novo parque infantil de Os Pelamios no que reivindicou a importancia de que o bordo litoral da cidade conte con novos espazos públicos.

A exedil de Cs, Mónica Martínez deberá devolver diñeiro ao consistorio tras non admitir o Supremo o seu recurso

O Tribunal Supremo acordou a inadmisión a trámite do recurso de casación presentado pola exedil de Cidadáns e exconcejala de Deportes no consistorio coruñés, Mónica Martínez, contra o fallo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) que confirmou a nulidade do seu nomeamento.

Tras unha sentenza en primeira instancia, o alto tribunal galego ratificou que a exconcelleira debía integrar á administración municipal as cantidades percibidas como consecuencia do nomeamento anulado.

“É dicir, as que resultan da diferenza entre as cobradas na súa condición de responsable de Deportes e as que lle correspondían con anterioridade”, precisaba o TSXG nun fallo da Sala do Contencioso-administrativo agora ratificado, ao non admitirse o seu recurso ante o Supremo. Faino ao entender, entre outras cuestións, que o mesmo non se fundamentou suficientemente como para que concorren algúns dos supostos de interese casacional.

No seu momento, o TSXG xa confirmou a sentenza ditada polo Xulgado do Contencioso-Administrativo número 1 da Coruña, recorrida pola edil e polo Concello da Coruña nun proceso xudicial iniciado pola Marea Atlántica.

O fallo indicaba que non se discutía “que a concelleira ten a consideración de membro non adscrito nin que os actos administrativos impugnados recoñécenlle dereitos económicos superiores aos que lle corresponderon de permanecer no seu grupo de procedencia”, precisaba tras abandonar Cidadáns, partido polo que concorreu en 2019.

A CGT rende a súa homenaxe anual ás vítimas da represión ante a folga xeral de 1901

0

O vindeiro domingo 2 de xuño, ás 12:30 horas, no cemiterio de santo Amaro da Coruña, terá lugar a tradicional ofrenda floral que cada ano vén organizando a CGT da Coruña en lembranza dos obreiros e obreiras asasinadas, vítimas da represión, durante a folga xeral (a coñecida como «folga dos consumeiros») que tivo lugar na cidade da Coruña os días 30 e 31 de maio e día 1 de xuño de 1901.
A homenaxe terá lugar no monolito que foi levantado polas sociedades obreiras coruñesas e sufragado por subscrición popular no ano 1906.
Ao seu término, farase outra ofrenda ante o conxunto escultórico situado na Avenida de Navarra en lembranza de todxs os represaliadxs polo franquismo.

Breve reseña histórica da «Folga dos consumeiros»

A finais de maio de 1901, os empregados de consumos da Coruña declaráronse en folga para conseguiren unha serie de melloras laborais. Eran os consumeiros, que así se chamaban, os encargados de recadar os impostos municipais de consumos, función que estaba cedida a un particular, do que eran empregados.

Na tarde do 30 de maio, cando se celebraba unha concentración ante o fielato de Catro Camiños, no que estaban traballando esquirois, producíuse o asasinato do empregado de consumos Mauro Sánchez por parte da Garda Civil, presumiblemente por se resistir á súa detención. Inmediatamente, as sociedade obreiras decretaron folga xeral e o enterro do traballador, o día 31, transformouse nunha impresionante manifestación antiburguesa. Unha inxente multitude dispúxose a acompañar ao consumeiro na súa derradeira viaxe, pero as autoridades militares (se tiña decretado a lei marcial) non estaban dispostas a consentiren tal desafío ao seu poder. En pleno centro da cidade, as tropas dispararon a quemarropa contra a multitude, causando víctimas entre os traballadores e traballadoras que nela había. O resultado foi a morte de oito persoas mais e varios mutilados pola acción dos sables, balas e cabalos da tropa.

Catro traballadoras e cinco traballadores coruñeses morreron naquelas xornadas. Na súa lembranza, as sociedades obreiras coruñesas, por suscripción popular, erixiron en 1906 un monumento no cemiterio de San Amaro, que aínda existe.

Os asasinados foron os seguintes:

  • Mauro Sánchez: consumeiro de 34 anos. Vivía coa súa muller e cinco fillos na estrada da Torre. Morto por bala na cabeza.
  • Benita García Torres e Manuela González Seijo: serventas do Hotel de Francia de 20 e 29 anos respectivamente. Mortas dun balazo no ventre cando estaban asomadas nunha galería.
  • Josefa Corral: 42 anos. Un balazo na cabeza cando estaba sentada na galería da súa casa en San Andrés.
  • Antonio Bruno Orro: Augador. Recibiu un balazo no peito en San Andrés.
  • Antonio M.ª Veiga: Carpinteiro. Morreu no hospital tras recibir un balazo na Rúa Real.
  • Francisco García Lodeiro, alias Carabel: Aserrador de 35 anos. Natural de Mabegondo. Morto por un balazo no ventre na Rúa Alta.
  • Jacobo García: Zapateiro. Escondeuse no local da Sociedade de Oficios Varios da rúa Cordelería e morreu dun balazo.
  • Encarnación Alonso: Esposa dun hoxalateiro da rúa de San Andrés. Foi ferida de bala no peito estando na súa casa. Moreu pouco despois a causa das feridas.

Tamén houbo unha serie de detidos. Entre os condeados estaban os consumeiros Venancio González Escontrela (a 20 anos de cadea) e Manuel Mosquera Morano (a 6 anos), o secretario da sociedade de pintores Juan Santos Martínez (a 6 anos) e o secretario de «Oficios Varios» Juan José Cebrián (a 12 anos), por sedición e insulto á forza pública. Hai que suliñar que entre os detidos estaban os traballadores que enviaban aos seus fillos á escola que tiña montada a asociación Antorcha Galaica do Libre Pensamento, por este simple motivo.

Ante o escándalo internacional, os militares xulgaron nun tribunal de honra ao tenente Pedro Vázquez, que mandaba a tropa, que foi condeado á súa expulsión do corpo. Non entendendo cecais o cativo alcance da xustiza militar, aos poucos días, o compañeiro anarquista Ricardo Cotelo disparou contra o tenente, pero este librouse polos pelos, fuxindo entre unha persecución polo campo da Leña na que interviron varias mulleres que pasaban polo lugar.

Pouco a pouco conseguiuse o retorno de todos os condeados ao declararse ilegal a actuación militar mediante un resquicio legal, ao ser os actos dos que se lles acusou anteriores á entrada en vigor do bando de guerra.

Estes feitos foron ocultados pola burguesía, de xeito que as xeneracións seguintes a descoñeceran. Somentes algunhas asociacións obreiras e particulares decidiron, ano tras ano, seguir levando flores ao monolito erixido en 1906. Ata hoxe.