– “O que máis me gusta da Coruña é tomar unhas cañas cos amigos, e se é nos mejillones tigre e o Bristol de Mery, mellor”.

—–

Iván Ferreiro lanza preventiva do seu novo álbum, “Trinchera Pop”. Faino 7 anos despois do seu último disco “Casa”, botado en 2016, permitíndose xa tras unha longa carreira, sacar discos case sen facelos.

Cóntanos, en castelán, como é a nova proposta, na que colaboraron as Tanxugueiras, e como é a súa relación coa cidade.

• XdC: Por que tardaches tanto en sacar novo disco?

Principalmente quería tomalo con calma, e xa teño unha idade e estar con presas de lanzamentos é un coñazo. Fai uns anos, ao rematar un disco xa estaba pensando no seguinte, xa hai un par de discos, tómoo máis relaxado. É o que teño gañado.

O plan que tiña co meu irmán é facer un disco sen darnos conta. Vivir a vida, e traballar de forma que nos atopáramos un disco que nos gustara. Traballar as cancións dunha forma máis calmada, lonxe de estreses.

• XdC: Falas tamén de facer algo diferente. Que ten de novo?

Espero que haia emoción e beleza. Neste caso a miña idea é non repetir fórmulas, non quero que un disco se pareza ao anterior. Non quero aburrirme facendo os discos.
Este está feito a partir das máquinas, de aparatos con rodas, botóns… pero non tiña gañas de escribir a partir do piano ou a guitarra, coma sempre.

• XdC: Comentas que a idea era pasar do amor á filosofía sen soar pretencioso. Como se fai?

Quería fuxir do amor romántico e pensar a vida. Máis que querer ser filosófico en plan académico, estaba querendo contar os procesos que nos emocionan. Non só o amor o consegue.
Apetecíame mesturar todo xunto.
Todo o disco fala do proceso creativo, da vida, da política, de quen somos. A filososía non é elitista, é cando unha persoa pensa.

• XdC: O primeiro single, “La humanidad y la tierra” chega con mensaxe claro para a nosa xeración. Unha homenaxe particular a Félix Rodriguez de la Fuente?

Si, unha homenaxe ao sampler tamén, e á música española. Empezamos con Félix, pois así que os hiphoperos de NY samplean sobre o seu, eu quería empezar coas cousas nosas. E cando meu irmán e máis nos atopamos con isto de García Abril, encantounos.
Tamén a idea era reivindicar a reciclaxe, reciclar músicas que xa coñecemos e reconvertilas. E Félix era perfecto para ir á selva.

• XdC: Ten sorpresas a nova edición especial en vinilo. Que nos podes avanzar?

Tratamos de que un disco que conteña outro disco, conteña o noso. Non imos salvar o planeta con substituir 4.000 carátulas. Pero si é un xesto, como o de Félix.

• XdC: E participan as Tanxugueiras. Que tal foi gravas con estas bravas? Tan simpáticas e inquedas coma sempre?

Boteille moito morro e escribinlle por instagram rollo “teño unha canción… invítovos a comer”… Son tan majas que viñeron a comer e gravaron sen máis.
Fan crecer a canción. Eu canto a parte do “machirulo idiota”, ese rapaz que viu a Félix nos 70 pero non fixo nin puto caso, e son as mulleres as que teñen que salvarnos, e se son as Tanxugueiras máis.
Son incribles, a verdade, son unha pasada. Un talenzato, encantadoras, empáticas xenerosas… teñen todo.

• XdC: Presentas o 24 en Santiago, no Palacio de Congresos. E en Coruña para cando?

Teño xa datas de festivais, pero a miña idea é facer salas despois do verán, e me gustaría facer a obrigada presentación na Coruña, onde sempre me coidan ben.
A idea de Santiago é de ensaio para ter todo rodado.

• XdC: E como se porta o público coruñés?

Moi ben, comigo pórtanse moi ben, e con toda xente que coñezo, a verdade. É unha boa praza para tocar. Hai moito público, un público interesado, xente que foi a moitos concertos e sabe ao que vai.

• XdC: Que é o que máis che presta da cidade?

Sempre aproveitou e vou cos amigos de cañas, é máis me gusta da Coruña, É unha cidade para disfruta. E concretamente, sempre paro a tomar os mejillónes Tigre e o Bristol, con Meri, que siempre nos trata de lujo.