O maxistrado do Xulgado do Penal número 3 da Coruña absolveu a unha muller de 25 anos de delito de pornografía infantil do que a acusaba o Ministerio Fiscal alegando que non quedou probada a súa implicación e que os indicios contra ela eran “moi débiles”.
No fallo, o maxistrado apunta que o único do que hai certeza é que a muller instalou, e logo borrou, unha aplicación de cartafoles compartidos con outros usuarios nas que chegou a haber un vídeo no que aparecía unha menor sendo agredida sexualmente por un adulto, así como unha fotografía tamén de pornografía infantil. No entanto, os datos non determinan que ela consultase ou difundise de forma consciente este material.
Así, o xuíz explica na resolución que, aínda que “hai indicios de que a acusada puidese ter algunha responsabilidade nos feitos”, o certo é que devanditos indicios son “moi débiles e totalmente insuficientes para chegar á conclusión da súa autoría”. Por iso, en aplicación do principio xurídico-procesual in dubio pro reo, optou por un pronunciamento absolutorio.
O maxistrado advirte que “o mundo da informática, de Internet e das redes é o suficientemente complexo como para albergar serias dúbidas de que a acusada delinquise nesta esfera sexual e non se trate simplemente dunha combinación de ignorancia e mala sorte na inadecuada xestión dunhas aplicacións que poden entrañar perigos para os usuarios cabais”.
Así, na resolución, explica que a policía lle interveu o seu teléfono móbil e atopou rastros de que utilizara, e despois borrado, unha aplicación de mensaxería compartida na que había un cartafol cun vídeo de 40 segundos de duración onde aparecía un adulto mantendo relacións sexuais cunha nena que aparentaba ser menor de idade. Noutro cartafol, segundo a sentenza, acharon unha fotografía da pantalla dun computador na que aparecían imaxes de nenos en condutas sexuais explícitas.
“O certo é que, tras toda a proba practicada, hai moitas sombras e moi pouca luz para determinar que a acusada, de maneira consciente e deliberada, dolosamente, cometese os delitos que se lle imputan”, subliña o maxistrado na resolución, na que afirma que a procesada admite instalar unhas aplicacións nas que automaticamente se xeran uns cartafoles onde se meten arquivos que os usuarios incorporan. Ademais, destaca que “non ten especiais coñecementos informáticos” e que non se acreditou “que eses arquivos teñan títulos suxestivos, no seu caso, do seu contido pornográfico infantil”.
“Os peritos non puideron determinar se se produciu unha difusión deses contidos nin con que destino. Tampouco cantas veces púidose facer, o cal é moi indicativo das intencións do usuario”, recalca o maxistrado, á vez que sinala que “as máximas de experiencia dinnos que quen usa ou distribúe pornografía infantil a busca especificamente e distribúea coa mesma finalidade; e faino, ademais, de maneira masiva”. No fallo faise referencia ao “perfil criminológico do delincuente sexual”, que asegura que non se corresponde co da acusada, “unha nova estudante de 25 anos e con ocupación laboral intermitente como camareira dun bar”.
O titular do Xulgado do Penal número 3 da Coruña conclúe que non se acreditou “unha posesión para o propio uso, nin unha difusión a terceiros de pornografía infantil, senón, como máximo, unha imprudente incursión nunhas aplicacións onde, pola acción dalgún usuario que si encaixe naquel perfil, incorporase á aplicación, e por razóns descoñecidas, acabase no móbil da acusada o delituoso material”.
Chama a atención, engade o xuíz, “que non exista conversación algunha mantida con outros usuarios da aplicación (ou doutras aplicacións) relativa a eses pretendidos intercambios de material, o cal é habitual neses escenarios criminais”. Ademais, engade que “nin sequera a policía quixo intervir o computador da acusada para comprobar se nel había algún rastro desta actividade delituosa”, á vez que afirma que “simplemente se acharon unhas aplicacións de mensaxería borradas e un par de arquivos de pornografía infantil”.
A proba pericial, neste caso, “o único que puido acreditar é que eses contidos chegaron e están no teléfono propiedade da acusada, pero ninguén puido probar que fose ela mesma quen xestionase o hipotético uso/distribución de pornografía infantil, pois non é inhabitual que as persoas compartan ou presten os seus dispositivos a outras persoas e estas poidan realizar con eles accións delituosas”. O fallo non é firme, pois contra el cabe presentar recurso.
