O sábado fomos ao concerto dos Horrors, dentro da programación das Noites do Porto. Non os viamos dende o 2009, cando presentaban o seu segundo disco “Primary colours” no Paredes de Coura. Vímolos pequeniños porque estabamos de chill na ladeira do valle preto do río, e estaban na súa época psicodélica, tras deixar atrás o seu lado máis punk, xa sabedes: “Sheena is a parasite”, o video de Chris Cunningham e o concerto accidentado en Madrid co Faris colgando da bola de espellos e caendo encima dun fan, que rematou ferido pero cunha anécdota chulísima para contar aos seus fillos.
Así que puxen as miñas galas tirando a góticas pop, pintei o ollo cun lapis hurtado no Mercadona circa o ano 2000 e entramos na sala Inn de primeiriños.
Unha hora e media e unas cervexas despois subiu ao escenario a nova formación dos Horrors. Dos inicios só sobreviven Faris e o baixista, o batería e o guitarrista son uns rapaces novos e cuspidiños, moi elegantes co seu pelo diante da cara e as súas camisas negras, e a teclista, unha moza cun look e pelazo moi chulos, que tamén fai os coros pero se oían moi baixiño.
Faris resistiu uns bos quince minutos coa chupa e as luvas de coiro na sala a corenta graos (o outfit é o outfit) e despóis xa quedou cunha camisola rota que lle sentaba fenomenal, pero claro, cos seus dous metros de alto todo lle queda ben.
Comenzaron o concerto con “The silence that remains” que foi o primeiro single so seu último disco “Night life”, e seguiron cun repaso de tódolos seus discos. Tocaron as miñas favoritas “Three decades” e “Who can say”, con ESE recitado “And when I told her I didn’t love her anymore, she cried. And when I told her her kisses were not like before, she cried. And when I told her another girl had caught my eye, she cried. And then I kissed her with a kiss that could only mean goodbye”. Ai melancolía!
En resumo, o concerto moi ben, pasando do punk á psicodelia ao synth pop sen despeitearse, a presencia no escenario marabillosa, as pintas perfectas, Faris feo guapo moi guapo e carismático, e o espírito de rock stars moi ben levado a pesar (ou grazas) aos anos.
Pecharon co hit moi hit “Something to remember me by”, co público bailando e botando e suando.
E xa remato as miñas catrocentas e algo palabras, podería escribir máis pero as miñas cancións favoritas duran menos de catro minutos. Longa vida aos Horrors.
- Beatriz Alfonso Espiñeira. Xurista, iogui en grao de tentativa e lectora apaixoada.
MÁIS ARTIGOS DE BEATRIZ ALFONSO
- O Zara vello non lles renta.
- Annie Leibovitz, do rocanrol á intimidade pasando polo país das marabillas
- “I know it could be safer to stay at home”. Crónica amarga do concerto dos Lemonheads
- Eu vin falar do meu libro.
- Oda aos festivais de Nadal.
- “Rosas do meu xardín”. Unha visita á exposición de Nick Knight
- O drama planetario.
- Verán azul.
- Maxia e humor.
- Conto de defuntos.
- O outono e os virus.
- O VERÁN E OS LIBROS (E OS LIBROS DE VERÁN)
- O noso 1993. Unha visita á exposición de Meisel
- NON ME TOQUEN A ROALD DAHL
