Recibir likes é, nalgún modo, existir no espazo dixital. É sentir que alguén nos ve. A ausencia deles pode vivirse como invisibilidade social, unha experiencia especialmente dolorosa para aqueles que tamén cargan con desigualdades ou vulnerabilidades. Non é só unha cuestión de redes: é unha cuestión de recoñecemento.

Desde unha mirada sociolóxica, os likes deixan de ser simples xestos dixitais para converterse en sinais cargadas de emoción e significado. Son pequenas luces que se acenden na pantalla, pero que falan de algo moito máis profundo: a necesidade de ser vistos, recoñecidos e validados nun mundo ateigado de tecnoloxía. Nada neles é neutro. Un corazón, un polgar arriba ou un número que aumenta poden parecer insignificantes, pero para moitas persoas pesan máis do que se admite. Alí xógase con expectativas, inseguridades e desexos de pertencer.

Os likes tamén están atravesados pola lóxica do consumo e da produtividade. Vivimos nunha sociedade que mide todo, incluso o que sentimos. As emocións tradúcense en cifras e a experiencia persoal convértese nun dato. Amosar quen somos deixa de ser espontáneo e pasa a ser estratéxico: aprendemos a exhibir aquilo que xera máis aprobación. E é que o recoñecemento non é un capricho, é unha necesidade humana profunda. Detrás de cada like hai unha sensación de alivio, de validación, de “importo para alguén”. Pero cando esa validación se converte no centro da nosa vida, o custo emocional pode ser enorme.

Desde a psicoloxía, os likes funcionan como recompensas inmediatas. Cada notificación activa no cerebro a dopamina, asociada ao pracer e á motivación. Por iso miramos o móbil case sen pensalo, agardando unha resposta. O problema aparece cando empezamos a medir o noso valor persoal en función desa reacción dixital. Moitos likes poden facernos sentir suficientes, valiosos, exitosos. Poucos likes, en cambio, espertan dúbidas, tristeza, vergoña ou a sensación silenciosa de non alcanzar.

Os likes permiten manter vínculos, mostrar apoio e dicir “estou aquí” sen palabras. Pero esa rapidez tamén simplifica os intercambios e, moitas veces, substitúe conversas profundas por respostas automáticas. O que debería achegarnos pode acabar deixando unha sensación de baleiro.

Este fenómeno impacta con forza na autoestima. Moitas persoas —especialmente mozos e mozas— aprenden a mirarse a si mesmas a través da ollada allea. Pouco a pouco, a voz propia apágase e a opinión externa gaña terreo. Xa non importa tanto se algo nos gusta, senón se gustou o suficiente. Esa dependencia emocional xera ansiedade, inseguridade e unha procura constante de aprobación que nunca chega a saciarse.

Nas redes adoitamos mostrar só o mellor: sorrisos perfectos, logros, corpos ideais, vidas aparentemente felices. Cando esas imaxes se enchen de likes, a mensaxe parece clara e silenciosa: así é como deberiamos ser. Esa comparación permanente pode erosionar o ánimo e alimentar a frustración, a tristeza e a sensación de non estar á altura.

Cando un número ten o poder de definir a nosa autoestima ou o noso sentido de pertenza, o problema xa non é tecnolóxico, senón profundamente humano. O desafío urxente é recuperar a capacidade de recoñecernos máis alá da pantalla, de escoitarnos sen intermediarios e de construír identidade sen depender da aprobación dixital. Porque ningún algoritmo pode dicirnos quen somos, e ningunha cifra pode conter o valor real dunha vida.

• Ana B. Díaz Cortés. Doutora en Ciencias da Saúde e socióloga.

A investigadora Ana Díaz pon en valor a importancia dos coidados no Alzheimer cun novo libro

Outros artigos de Ana Díaz Cortés no Xornal

• O elixir da eterna xuventude
• Adolescentes e saúde mental