• “Non pode ser que un médico te salve a vida, que salgas do Hospital e te mate a burocracia”, asegura a filla dunha parella que anciáns que viviron a cara máis indigna dos protocolos de alta hospitalaria.

— — —

O abandono das persoas da terceira idade con altos graos de minusvalía polo servizo público de saúde é lamentable. A existencia de baleiros legais do sistema administrativo do Sergas, a falta de control das empresas privadas que conseguen as adxudicacións (e que teñen innumerables problemas laborais) tras o proceso de privatización dun servizo tan básico como este, e a mala xestión das propias empresas, provocan situacións como as que viviu a semana pasada unha familia de Culleredo.

A pesar da “brillante” atención médica que recibiu a nai de Beatriz M.B., de 90 anos, esta familia denuncia “un claro caso de violación dos dereitos humanos e abandono na rúa de dous anciáns”, provocado polo “protocolo do servizo privatizado de ambulancias pero a cargo do Sergas”.
Unha situación semellante xa saltou á prensa cun soado caso en Girona, e outro caso en Alacante. Pero o de Culleredo é aínda máis sangrante.

Falamos de Manuela B.L. e de Blas M. T., unha parella do Burgo. Manuela ten 90 anos, un 99% de minusvalía aprobado pola Xunta, e vén de sufrir unha fractura ósea nun brazo e unha extirpación dun ollo no último mes. Unha vez que a filla é autónoma, a única persoa que pode coidala no día a día é o seu marido. Pero Blas, aos seus 94 anos, ten un cancro de pulmón e o peor que lle pode pasar é coller frío.

Ambos, tras unha revisión á que acodía Manuela a semana pasada, foron ciscados na rúa ás 20:00h, en plena escuridade, ás portas do Centro de Día onde pasa as xornadas diurnas. O centro de día a esas horas xa estaba pechado, pero como o protocolo obriga ao servizo de ambulancias a devolver ao paciente ao mesmo lugar onde o recolle, nada puideron facer os profesionais para evitar deixar tirados na rúa a esta parella de anciáns. “Non pode estar á intemperie na rúa”, lamenta a filla. “Coa escuridade e co temporal que fai estes días, é inhumano”.

Protocolos

”Eu entendo que teña un protocolo, pero nós cumprimos todo o protocolo e o resultado é que deixaron aos meus pais, con máis de 90 anos, tirados na rúa”, explícanos Beatriz. Como é posible que teñamos uns médicos magníficos, que xa lle salvaron 4 veces a vida á miña nai, e que despois pasen cousas coma estas. Como é posible que un médico te salve a vida, que salgas do Hospital e te mate a burocracia!”, lamenta. “Estamos indo cara o sistema americano, que esquece de que somos persoas”.

Porque Beatriz cumpliu todos os protocolos, de feito foi o médico de cabeceira, con 24 horas de previsión, o que solicitou o servizo de ambulancia para transporte de persoas minusválidas (servizo con diferente protocolo ao das Urxencias). Pero ninguén lle explicou dende que en 2018 comezou o periplo hospitalario da súa nai, de que tiña que sacar un carnet de atención preferente.

Con este panorama, xa o día antes da operación, unha teleoperadora chamaba a Beatriz para infomarlle de que ían contradicir o informe do médico, que pedía acompañante sanitario, e Manuela, unha persoa absolutamente dependente, ía viaxar soa na ambulancia.
Así, despois da revisión do brazo, e tras esperar 2 horas, a ambulancia recollía no CHUAC a Manuela e Blas. Eran as 19:30h e xa á saída Blas explicáballe que o Centro de Día estaba pechado, e que se podía deixalos no seu domicilio. Pero toparon coa burocracia e o poder dos protocolos, que neste caso, sinalan que o punto de recollida e o punto de destino teñen que ser os mesmos. Nese momento, ante a insistencia de Blas, o condutor parou, alonxouse uns metros e fixo unha chamada, entende Blas, para preguntar a posibilidade de deixalos en casa. Pero á volta, explicou que o Coordinador lle dixera que era inviable: “Síntoo moito, teño que deixarvos aquí”, dixo o condutor, “deixándoos tirados na puñetera rúa”, como reitera unha e outra vez chea de rabia Beatriz, que non se pode imaxinar como o seu pai conseguiu solventar a papeleta cando se viu coa súa muller, na rúa Pintor Arguelles, detrás do Gadis do Paseo Marítimo do Burgo, unha rúa sen luz case, sen bares… e conseguiu coller un taxi. “Non me quixo chamar para non preocuparme porque ademais sabía que eu estaba traballando, e me chamou cando xa estaba na casa”, explica Beatriz.

Dase ademais a circunstancia que o Concello de Culleredo non ten servizo de taxi subvencionado para os minusválidos, como si o ten o Concello da Coruña, pero si que se pregunta Beatriz por que non chamou alguén a Protección Civil para solventar esta “situación de violación dos dereitos humanos”.

Reclamacións e posibles denuncia

”Estas persoas que non puido levar nin o COVID e que agora os machacan a política e a administracións”, lamenta unha Beatriz que xa prepara as reclamacións tanto á empresa adxudicataria como ao Sergas.

Formúlase a posibilidade de facer unha denuncia pola vía penal, porque “houbo tantas neglixencias que se pode denuncialo por varias vías”, pero sendo autónoma e cos seus pais a esa idade tampouco ten recursos para enfrontarse a toda unha administracións. “É un tema tan grave, estamos falando dunha violación de dereitos humanos, que vai por riba de calquera protocolo”.

Con todo, a súa intención é que se vexa, que se sumen aos casos de Girona e Alacante, e que a sociedade reaccione e esixe que a Xunta non privatice estes servizos tan básicos coma este ou que polo menos fiscalicen as adxudicacións.

Novas relacionadas

”Fóra empresas do sistema público de emerxencias sanitarias”