O Concello de Oleiros manifestou que a Demarcación de Costas deu por finalizado o dragado da ría do Burgo “sen facer os tramos pendentes” entre este municipio e Cambre. “O proxecto de rexeneración da ría non está terminado, Oleiros segue sen estar conectado con Cambre a través dun paseo marítimo, o que impide circunvalar toda a ría”, sostén nun comunicado.
Así, sinala que a nova zona verde creada na desembocadura do río do Seixo, dotada dun tramo de paseo marítimo, “non está conectada nin co paseo de Beiramar nin co paseo de Cambre”, ao que actualmente hai que acceder polo parque municipal da urbanización do Seixo.
Mentres o Ministerio non aborde estes dous tramos pendentes de paseo no Paraíso e no Seixo, o concello manterá pechadas, por precaución, as futuras conexións dos tramos dos paseos costeiros“, sostén o alcalde, Ángel García Seoane.
A Garda Civil detivo a un veciño de Oleiros e investiga a outra veciña do mesmo municipio como presuntos autores de máis dunha ducia de roubos e furtos, nun operativo bautizado como Operación Panturriña.
Segundo informaron uentes da Comandancia, aos investigados atribúenselles 9 delitos contra o patrimonio e tres delitos de furto de uso de vehículos.
A investigación iniciouse por mor da comisión dun roubo nun local de hostalaría en Santa Cristina, en febreiro do ano pasado. As pescudas policiais permitiron identificar aos supostos autores dese feito, un home e unha muller veciños de Oleiros.
Así mesmo, os axentes cren que ambos están relacionados con outros 11 feitos delituosos ocorridos en Oleiros entre febreiro de 2023 e abril deste ano, entre os que se atopan os roubos rexistrados nas igrexas de Liáns e Dorneda, ascendendo o importe total dos efectos subtraídos a 5.600 euros.
A delegada da Xunta na Coruña, Belén do Campo, apelou a un “acordo amplo” sobre o futuro dos peiraos coruñeses, no seu primeiro encontro institucional, á fronte da Delegación Territorial, co presidente da Autoridade Portuaria da Coruña, Martín Fernández Prado.
Na reunión, abordaron os retos que afrontan ambas as administracións de face ao futuro, entre o que destaca a definición da futura fachada marítima da Coruña. A delegada referiuse tamén á importancia do porto coruñés para a cidade herculina e para Galicia e a necesidade de seguir potenciando esta infraestrutura.
Outro dos temas abordados foi “a importancia do sector pesqueiro e os retos de futuro que afrontan como un de lso principais motores económicos da cidade”, sinala a Delegación da Xunta.
● O 66% das persoas enquisadas por ADI manifestaron sentirse discriminadas algunha vez na súa vida e no deporte a causa da LGTBIfobia.
— —- —
O deporte é un dos campos da sociedade onde aínda existe unha maior discriminación das persoas por mor da súa orientación sexual ou a súa identidade de xénero.
Por iso, en 2010 instaurouse o 19 de febreiro como o Día Internacional contra a LGTBIfobia no Deporte. Un día para visibilizar esta importante problemática social, que non tería razón de ser, sen o labor que realiza, durante o resto do ano a Agrupación Deportiva Ibérica (ADI) LGTBI+. Esta asociación sen ánimo de lucro, nada no 2009, reúne entre España e Portugal, a máis de 6.000 deportistas que compiten en 32 disciplinas diferentes.
En febreiro do presente ano lanzaron o Informe Observatorio 2023 con dous claros obxectivos: denunciar os casos de LGTBIfobia que se produciran durante ese ano e dar a coñecer as cifras dunha enquisa realizada a 500 persoas vencelladas ao colectivo LGTBIQ+ para esclarecer cuestións como a porcentaxe que sufrira discriminación, o tipo da mesma ou se tomaran algunha medida para facerlle fronte.
As conclusións recollidas no Informe Observatorio 2023 foron alarmantes: o 66% das persoas enquisadas aseguraron sufrir LGTBIfobia, o 46 % viviuna durante a adolescencia e o 94% non se atreveu a denunciar os abusos.
“Os datos móstrannos que normalizamos a LGTBIfobia no deporte. A gran maioría admite non ter tomado ningunha represalia debido a que era o normal para a época ou que na nenez algún adulto comentáralle que iso eran cousas de nenos. Actualmente, recóllese que é mellor mirar cara a outro lado e facer como que non pasa nada porque senten que non van ser escoitadas”, indica o estudo.
Un parecer que tamén ten o colectivo LGTBIQ+ da Coruña. Baixo o título Unha diversidade libre, os datos do sexto informe do Observatorio Coruñés contra a LGTBIfobia, que se presentou o pasado 10 de abril en María Pita, sobresae porque o Observatorio viuse na obriga de atender a 352 persoas. “Este ano, as agresións físicas e verbais subiron. Rexistráronse un total de 48 incidentes de odio das cales 43 foron agresións cara a nosa comunidade. Isto denota un compoñente máis violento e, mentres a cifra non sexa cero, non faremos unha lectura positiva”, explica Ana G. Fernández, presidenta da Asociación pola Liberdade Afectiva e Sexual da Coruña (Alas Coruña).
O estudo realizado polo Observatorio Coruñés contra a LGTBIfobia tamén recolle o eido no que os incidentes de odio tiveron lugar. Chama a atención que a vía pública fora o lugar onde se produciran a meirande parte dos incidentes, rexistrándose 11 casos. Ocupan o segundo chanzo deste deshonroso podio as agresións acontecidas no fogar, con 9 casos, e atópase un triplo empate entre os incidentes ocorridos no eido educativo, nos espazos de lecer e no ámbito sanitario.
Ao falar sobre incidentes que aconteceron en espazos deportivos, Fernández explica que lles “chegaron denuncias de persoas trans relacionadas co trato recibido dentro das federacións”.
Razóns polas que seguir loitando
A historia do colectivo LGTBIQ+ construíuse a base de facer camiño, de resiliencia e o ámbito deportivo non ía ser o gran esquecido. ADI apunta que o ano 2023 quedará marcado pola aprobación e a entrada en vigor de dúas leis nacionais: a nova Lei do Deporte (Lei 39/2022, do 30 de decembro) e a Lei Trans (Lei 4/2023, do 28 de febreiro).
Un paso relevante pero que non sería, nin moito menos, definitivo. “A entrada en vigor de ambas as leis non trouxo consigo o seu pleno cumprimento, xa que aínda existen Federacións Deportivas con medidas transexcluíntes provocando diversos casos de LGTBIfobia no deporte. Algunhas delas son as Federacións de Atletismo, Natación, Rugby, Tiro con Arco e Xadrez”, destacan dende a Agrupación Deportiva Ibérica.
Unha opinión que comparte Ana G. Fernández, cabeza visible de Alas Coruña. Con todo, Fernández considera que para que as normas satisfagan a todo o mundo tocará “abrir o melón, revisalas e falar dende a calma, a tranquilidade e a cordialidade para poñer solucións”.
Queda claro que son moitas as medidas que poderían implantarse para acabar coa discriminación sexual no deporte, pero a máis relevante é a educación. “Como sucede en todos os ámbitos, debe darse máis importancia á prevención e á educación. As sancións non serven para nada”, sinala Jose Rivero Caruncho, psicólogo cognitivo e conductual coruñés.
Escaseza de referentes
A ausencia de referentes LGTBIQ+ no ámbito deportivo xa non é tan acusada como hai anos, pero seguen sendo escasos.
Justin Fashanu foi o primeiro futbolista que se declarou abertamente homosexual. Un fito tardío, pois hai que remontarse ata 1990. Un importante acontecemento que quedou embazado en 1998, cando Fashanu foi acusado de abuso sexual por un adolescente. “Deime conta de que xa fun condenado como culpable. Non quero ser máis unha vergoña para os meus amigos e familia”, podía lerse na nota de suicidio do deportista. Tempo despois o caso abandonouse por falta de probas.
Na actualidade, un dos poucos modelos que poden ter os deportistas do colectivo LGTBIQ+ atópase na figura de Josh Cavallo, o lateral esquerdo do Adelaide United australiano.
No ano 2021, Cavallo deu un importante paso ao fronte e manifestou publicamente, a través dun emotivo vídeo en redes sociais, que lle gustaban os homes. O defensa da A-League confesou que sempre sentira a necesidade de ocultarse “para perseguir un soño”. Duras declaracións que obrigaron á sociedade a facer autocrítica por unha vez.
Josh Cavallo con la equipación del Adelaide United / X de Josh Cavallo
Tras o valente xesto de Josh Cavallo, o entón xogador do Xetafe Jakub Jankto tamén quixo facer pública a súa homosexualidade afirmando que o único que buscaba era vivir a súa vida “en liberdade, sen medos, sen prexuízos, sen violencia e con amor”. O interior esquerdo, que na actualidade xoga para o Cagliari da Serie A italiana, converteuse así no primeiro xogador da Liga en falar sobre a súa orientación afectivo-sexual.
En busca de lugares seguros
A Agrupación Deportiva Ibérica LGTBIQ+ tampouco quixo perder a oportunidade de lembrar que o Comité Olímpico Internacional, ao falar sobre deporte, subliña que a súa práctica é “un dereito humano”.
Por este motivo, dende a ADI pelexan por “crear un espazo seguro para todas as persoas independentemente da súa orientación afectivo-sexual e identidade e expresión de xénero”. Isto implica que o deporte sexa realmente accesible para “lesbianas, gais, trans, bisexuais, intersex, non binaries, queer, asexuais e todas as persoas que queiran practicar deporte, sen discriminación de ningún tipo”.
“Deporte non é só aquel que se fai de maneira federada, profesional ou semiprofesional. O deporte debe estar na vida diaria das persoas e a comunidade LGTBIQ+ non sempre acha espazos seguros cando quere practicalo, atopándose con espazos pouco amigables e hostís”, matiza Ana G. Fernández.
Por sorte, na Coruña as persoas LGTBIQ+ atoparon un oasis no que poder ser elas mesmas sen temor a discriminación, xuízos ou acoso. Trátase do ximnasio Artabros Crossfit, situado no número 287 da Avenida de Fisterra, que ten un forte vínculo con Alas Coruña.
Integrantes de Alas Coruña en el box amigo de Artabros CrossFit / Artrabos CrossFit
Telmo Celeiro, coordinador e adestrador de Artabros Crossfit, aínda lembra orgulloso como o seu ximnasio se tornou nun espazo seguro para a comunidade LGTBIQ+. “A colaboración con Alas xurdiu de xeito orgánico, xa que tiñamos xente do colectivo dentro do noso centro. En 2019, con motivo do Día Internacional contra a LGTBIfobia no Deporte, sacamos unha camisola xunto con Orgullo Coruña e os beneficios obtidos foron doados a esta asociación”, comenta Celeiro.
A iniciativa tivo tal éxito que a partir de entón dende Artabros decidiron manter a iniciativa “e comezar a colaborar cada ano con Alas”, como explica o seu coordinador, para que os cartos que recadasen con cada peza servisen “para apoiar ao Observatorio Coruñés contra a LGTBIfobia”.
O compromiso deste box coa comunidade LGTBIQ+ esténdese os 365 días do ano e, para mostra, as clases que imparten cada sábado co fin de que “as persoas do colectivo se sintan coidadas e seguras”, apunta Telmo.
Ademais, dende Artabros, con motivo do Orgullo 2024, presentarán unha nova camiseta. “Este ano sacaremos unha camisola que terá o lema Amosa as túas cores”, avanza o preparador.
Camiseta que presentará Artabros polo mes do Orgullo / Artabros CrossFit
O Roller Derby, un deporte inclusivo
A pesar de ser pouco coñecido, o Roller Derby non é un deporte novo. Como calquera outra disciplina ten a súa historia. Nacido en Estados Unidos na década dos 40, este curioso deporte inspirouse nas carreiras con patíns tradicionais realizadas nos anos 20. Ideado por Damon Runyon e Leo Seltzer, esta modalidade acabou converténdose nun estandarte do movemento feminista e da cultura popular norteamericana. Sábeo ben, Ana G. Fernández, presidenta de Alas e fiel seguidora dun deporte, ao seu xuízo, “político e cunha clara vocación irreverente”. Pero se por algo lle chama a atención é por “ser unha disciplina deportiva que se basea na igualdade e na sororidade”.
O xogo, divídese en dous períodos de 30 minutos, tempo no que os dous equipos, compostos por 5 integrantes, tratan de dar unha volta enteira á pista de patinaxe esquivando as férreas defensas do equipo contrario. Cada vez que o logran, vaise sumando un punto ao marcador ata que conclúe o tempo.
Lidia, bench do equipo coruñés Irmandiñas, coñecida deportivamente como Demolisión, lembra con graza os seus inicios no Roller Derby: “Metinme no Roller
Derby despois da pandemia. Naquel momento buscaba unha actividade grupal para ampliar ou meu círculo de amizades, xa que viña de Cangas do Morrazo. Entón un amigo faloume deste deporte. Eu xa o coñecía de velo en filmes, pero o problema era que, co paso dos anos, esquecérame de patinar”.
Aínda así, Lidia marcouse como meta poder practicalo. “Púxenme a buscar un clube e atopei a Irmandiñas. Ofrecen unha escola de patinaxe de iniciación durante todo o ano e iso animoume moito”, lembra.
Coruña Roller Derby Irmandiñas é un clube deportivo sen ánimo de lucro fundado no 2016, que compite a nivel autonómico dende 2017. Como resaltan na súa páxina web, defínense como “persoas apaixonadas da patinaxe co obxectivo de non só competir en Roller Derby, senón achegar a patinaxe a todo o mundo”.
Pero se algo cativou a Lidia a unirse a este conxunto foi sentirse integrada nel dende o primeiro momento. “Encontreime cun espazo totalmente seguro para a comunidade LGTBIQ+. A min non me costa recoñecer que son bisexual e dentro do equipo está totalmente normalizado. Ninguén che vai cuestionar sobre a túa orientación afectivo-sexual, iso é o de menos”, conta orgullosa.
O equipo Irmandiñas durante a Copa Galicia / Alberto Fernández
A mirada inclusiva respecto á diversidade afectivo sexual e atopar un espazo seguro libre de críticas aos corpos non normativos, tan frecuentes no deporte, remataron de convencer á bench deste equipo. “No meu caso, non percibín LGTBIfobia no Roller Derby. O normal é atopar a persoas de calquera orientación e identidade e iso é algo moi gratificante. Ademais, tamén é un espazo seguro para calquera persoa que queira practicar deporte, sen importar a idade, a relixión e no que tampouco existe o body shaming”.
Precisamente os aspectos destacados por esta deportista coinciden cos promovidos por ADI, que insiste na ineludible necesidade de construír unha contorna deportiva verdadeiramente inclusiva, onde se respecten todas as identidades e orientacións sexuais tal e como o establece o Comité Olímpico Internacional.
Unha tarefa hercúlea
Erradicar a discriminación sexual no deporte require un gran esforzo, xa que esta se pode relacionar coa psicoloxía social, como indica o psicólogo conductual Jose Rivero Caruncho: “O individuo compórtase de maneira diferente cando forma parte dun grupo debido á asociación a unha nova identidade máis forte e protexida, na que a responsabilidade se dilúe entre os membros do grupo”, manifesta.
Ao ser preguntado acerca dos posibles motivos polos cales aos deportistas lles custa tanto recoñecer a súa orientación afectivo sexual, o psicólogo teno claro: “Asumindo que por estatística debería haber menos heterosexualidade no deporte,
poucos deportistas deron o paso aínda, porque os patrocinadores e clubes seguramente non llo permitan”, expresa.
Caruncho tampouco vacila ao sinalar que existe medo “a que as afeccións rivais o usen contra a persoa ou a entidade deportiva”.
A estes factores, o psicólogo coruñés suma un ingrediente que no deporte contemporáneo antóllase capital: a globalización. “Estas persoas son vistas por outras miles de persoas e todo se magnifica nesas esferas. Se saen do armario, automaticamente sábeo todo o mundo, algo que non sucedería cunha persoa anónima”, remarca.
As grandes esquecidas
Outro aspecto sobre o que se incorre no Informe Observatorio 2023 producido pola Agrupación Deportiva Ibérica LGTBIQ+ é o da escasa presenza feminina no deporte, sobre todo en cargos directivos.
A nivel nacional, de 66 federacións apenas tres están encabezadas por mulleres: Elisa Aguilar (Baloncesto), Asunción Loriente (Remo) e Isabel García (Salvamento e Socorrismo).
Aguilar foi base e capitá, durante máis dunha década, da Selección Española de Baloncesto. Pero tamén pode presumir de ser a sexta xogadora con máis internacionalidades absolutas da historia do combinado nacional feminino (222). O 2 de outubro de 2023, a Federación Española de Baloncesto, o máximo organismo do baloncesto español, por primeira vez nos seus 100 anos de traxectoria deu a benvida á súa presidencia a unha muller. Xusto no ano de celebración do seu centenario,
Falar de Isabel García tamén son palabras maiores. A presidenta de Real, afirmou que “se me chamase Manolo quizais non me fixesen unha moción Federación Española de Salvamento e Socorrismo anunciou, o pasado mes de marzo, a súa intención de presentarse á reelección no proceso electoral que debe celebrarse este ano. A palentina é a muller con máis ampla traxectoria ao fronte dunha federación deportiva na historia do deporte español. Leva no cargo dende 2004 e ocupa postos de responsabilidade tamén no ámbito internacional.
As tres mulleres mencionadas comparten os atrancos que sofren polo seu xénero nun mundo no que predominan os homes. “Grazas a Jenni Hermoso púidose ver a nivel mundial o poder que ten unha sociedade patriarcal sobre os dereitos das mulleres. Parte das enquisadas pola Agrupación Deportiva Ibérica recoñece sufrir maior discriminación polo feito de ser muller que pola súa orientación sexual”, manifestan no Informe Observatorio 2023.
O Dépor perde dous puntos cando xa se celebraba unha nova vitoria en Riazor.
Trixésimo cuarto partido de Imanol Idiakez como adestrador do Depor en partido oficial (19V 11E 4D).
Non puido ser. Rachouse a senda de cinco xornadas seguidas gañando todo grazas a un gol no desconto dun bo Arenteiro. E todo nun partido moi incómodo do Depor que, aínda así, foi quen de adiantarse e poñerse con dous goles de diferencia no marcador no minuto 64, cando so restaban 25 minutos para unha nova vitoria na casa. Pero, non foi non así e houbo que levar a primeira decepción de toda a segunda volta.
Pensando en como titular este análise semanal, aparecían dúas posibilidades no aire: “Arenteriazo en Riazor” e “ Deportivada en Riazor”. Sendo xustos co que se veu onte en Coruña o máis xusto e darlle mérito o equipo rival. Equipo que ven facendo unha tempada moi notable xogando un fútbol nada defensivo, sempre mirando cara adiante, coa velocidade coma arma secreta e con xogadores de moi bo pe. Proba delo, foi que o Depor non estivo nunca cómodo no partido a pesar do bo ambiente e de coñecer o que xa fixeran os seus rivais nos seus encontros. Presión engadida que dirán uns, vantaxe no que facer sobre o campo que dirán outros. De calquera maneira, o Depor non soubo manter un resultado en Riazor con todo a favor faltando pouco para o remate do encontro. Se cadra, a presión e a fatiga mental tamén fan acto de presenza nas cabezas dos xogadores, cousa que se ve reflexada nos dous goles encaixados onte.
A xornada deixa sabor agridoce na afección, pero coas opcións de ascenso intactas incluso con algún partido de marxe. O partido de Sestao pode marcar nun 50% as opción de ascenso do Depor, pois agora é necesario gañalo e facer contas cara a vindeira visita do Barca B a Riazor en quince días. Ese é o partido marcado no calendario dos afeccionados dende hai varias semanas. Moito nos pesa na cabeza a traxedias pasadas, pois hai xente que onte clamaba por un novo fracaso branquiazul e cun ascenso comprometido por ese gol no desconto. Nada máis lonxe da realidade. A situación é moi favorable, os número do Depor son excepcionais dende hai meses, o calendario que resta enfrontaranos a rivais da parte baixa (agás o Barça Atletic), os xogadores chegan a tope de moral, a afección non vai fallar….todo para lograr un ascenso que xa nos vai tocando celebrar.
Miguel Barreiro Bugallo. Coruñés e deportivista no exilio mesetario. Sufrindo ó depor dende 1988. O que sei de fútbol, o Depor empéñase en negarmo. Firme defensor do fútbol de botas negras.
Mes para soñar na cidade herculina, cunha marea de equipos que chegaban con opcións a ascensos ou títulos, como vimos repasando nas últimas semanas. Baloncesto, hockey, volei e rugby mantiveron a ilusión ata última hora, se ben agás o Dépor Abanca, o único equipo con verdadeiros apoios, o resto de equipos femininos acabaron sucumbindo nas súas xestas.
I é que unha das duras conclusións deste fermoso final de temporada é a falta de apoio dos equipos equipos de primeiro nivel dos mal chamados deportes minoritarios. Ver como equipos que aspiran a chegar á máxima categoría do seu deporte a nivel estatal teñen que pedirlle cartos a través de campañas de crowfunding ás afeccións e aos familiares dá conta da desilguadade que aínda vive a cidade nesta materia. Empresas e administracións terían que reflexionar.
As que xa quedaron ás portas da gloria foron as xogadoras do Hockey Club Coruña, que perderon esta fin de semana nada menos que na semifinal da Champions. Unha final four xogada en Coruña, o que demostra o potencial deste club que, apenas un ano despois de ter que saír pola porta de atrás do amparo dun Liceo que non aposta polo deporte feminino se mete entre as 4 mellores de Europa. Curiosamente, unha coruñesa, María Sanjurjo, eliminaba cos seus dous tantos ao cadro herculino, dando o pase a final, e despois o título ao Club Patín Fraga, primeiro equipo aragonés na OK Liga Iberdrola.
Precisamente en Liga, as coruñesas están na 6ª praza a falta de 4 partidos.
CRAT
Familia do CRAT na final da Copa
Tamén quedaba ás portas dun título o CRAT. As xogadoras herculinas disputaron a Copa RFER ante o Silicius CR Majadahonda, e se ben fixeron un gran partido, acabaron caendo e quedaron ás portas do seu terceiro título estatal.
Maristas e Volei Zalaeta, ás portas do ascenso
Volei Zalaeta caeu ante todo un CV Barcelona
Precisamente esa falta de apoios notaron os clubs Maristas e Volei Zalaeta que tiveron que lanzar campañas de micromecenazgo para acodir as súas fases de ascenso.
O Volei Zalaeta caía nas semis da Fase de Ascenso á Liga Iberdrola, a máxima categoría do volei estatal, ante todo un CV Barcelona. Finalmente, as herculinas quedaron na 5ª praza do Playoff tras vencer ao Leganés e demostrar que poden estar competindo ao máximo nivel.
Pola súa parte, o Maristas pechou a temporada acodindo á Fase Final da Liga Fem. 2 e fase de ascenso á máxima categoría do baloncesto estatal. O club escolar fixo toda unha demostración de grandeza pero caeron nos 3 partidos disputados da fase.
Cierre de temporada en Utebo en la Fase Final de Liga Fem 2. Celebrando el fin de una temporada excelente y lo más importante, rodeados de nuestra gente. Gracias a todos por el apoyo a nuestras chicas, y al equipo por el trabajo de todo el año. 👏🏼💪🏼🏀❤️#VAMOSMARISTASpic.twitter.com/rAXO5U4NPQ
Estudantes do Vallés, Valladolid e a Universidade da Coruña (UDC) foron os gañadores da Fase Nacional da XIX edición do Architecture Student Contest 2024posto en marcha polo Grupo Saint-Gobain, un concurso para estudantes de arquitectura baseado nun dos alicerces do grupo: a sustentabilidade.
En concreto, o terceiro premio, cunha dotación de 750 euros, foi para o equipo de Iria Area, Claudia Barral e Aylin Berrocal, da Universidade da Coruña, polo seu proxecto ‘EN-CAPSULED’. Este certame celébrase en máis de 40 países e contou cunha participación global de máis de 2.800 estudantes (de 1º a 6º de arquitectura, deseño, enxeñaría da edificación e disciplinas relacionadas) de 210 universidades.
Tras varias edicións en formato dixital, as universidades concursantes nesta edición puideron gozar dunha xornada no Colexio oficial de Arquitectos de Madrid (COAM), onde a directora xeral de Saint-Gobain Solutions, Esther Soriano, deu a benvida aos 13 proxectos participantes. Este concurso propón, como explicou Saint-Gobain, un desafío arquitectónico aos estudantes, quenes deben dar resposta ao mesmo a través de proxectos de construción moderna que melloren o benestar dos ocupantes do edificio.
Así, o reto deste ano era crear unha proposta para o desenvolvemento dunha zona residencial para cidadáns e investigadores na contorna da Granxa e o Hospital Docente Veterinario de Viikki, na cidade de Helsinqui. O proxecto englobaba tanto a renovación dun edificio preexistente como a construción dun novo edificio residencial.
Deste xeito, os proxectos foron valorados en función de dous criterios. Por unha banda, a arquitectura, onde se ten en conta o deseño, o concepto funcional e a adaptación ao contexto e contorna. Doutra banda, a construción sustentable, que mide o deseño en función dos criterios de sustentabilidade.
En concreto, este último criterio, como indicou Saint-Gobain, aborda a sustentabilidade en materia de carbono embebido e consumo enerxético; a circularidade e uso responsable de recursos; a saúde e confort térmico, acústico e lumínico, así como a calidade e consistencia da proposta con respecto á física do edificio e a correcta aplicación de solucións e sistemas Saint-Gobain.
O buque SAR Gavia de Salvamento Marítimo remolcou este luns á pesqueiro Alba Mar ata o porto da Coruña, despois de que o barco sufrise un problema na hélice. Segundo informou Salvamento Marítimo, a chamada desde o barco, un arrastreiro con porto base en Muros, produciuse pasadas as 6,00 horas da mañá, cando o barco se atopaba a unhas 14 millas ao noroeste de Cabo Prior.
Desde a Alba Mar informouse dun problema na hélice, onde se enredou un cabo. O centro de Salvamento da Coruña mobilizou ao SAR Gavia e saíu ao seu encontro e remolcouno ata a ría da Coruña, desde onde embarcacións de amarradores o conduciron ao peirao de Oza.
O pesqueiro chegou a porto sobre as 13,00 horas, cos seus 8 tripulantes a bordo, e sen que se produciron danos persoais.
Unha sangría está a provocar a praga do picudo vermello. Ducias de palmeiras están sendo cortadas pola praga deste pequeno escaravello. Algunhdas as últimas, na entrada da cidade, en Alfonso Molina diante da estación de buses.
O medo segue estando nos Xardíns de Méndez Núñez, onde hai 70 palmeiras que poderían cambiar a fisionomía dun dos parques máis coñecidos da cidade. Ante esta situación, o Concello da Coruña activou este luns o novo protocolo de actuación para limitar o impacto do picudo vermello nos palmerales da cidade.
Trátase dunha medida coa o que o goberno local “busca salvagardar os exemplares existentes fronte ás pragas deste insecto, unha especie invasora orixinaria da Asia tropical”.
O tratamento que comezou a aplicarse hoxe, de carácter preventivo, levará a cabo, nesta primeira quenda, en 85 palmeiras, repartidas entre os xardíns de Méndez Núñez (70), a contorna das rúas Santa Lucía e Cabana (8), o cemiterio de San Amaro (4), As Atochas (2) e tamén no exemplar situado no acceso ao carreiro da Estacada.
O plan de traballo establecido polo Concello establece que recibirán un tratamento fitosanitario con acetamiprid, con dúas liñas de acción.
A primeira, a inxección do líquido no tronco das palmeiras e a segunda, xa dentro de 15 días, cunha ‘ducha’ non presurizada de acetamiprid sobre o ollo das palmeiras, “unha medida clave á hora de acometer a súa protección, por ser o corazón da planta”. Este procedemento repetirase novamente ao comezo da tempada estival, no mes de xuño.
